อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2184

ถ้าเสี่ยวเซ่อส่งเสียง ก็ห้ามเปิดประตูพบนางด้วย

สืออีพอได้ยินเสียงเสี่ยวเซ่อก็เดินเข้ามา

สำหรับหญิงสาวที่ถูกท่านอ๋องพากลับม เหล่องครักษ์ก็ล้วนไม่ชอบกันทั้งนั้น

จากที่พวกเขาเห็น ความเป็นไปได้ที่จะส่งผบกระทบต่อความรักของท่านอ๋องกับพระชายา ล้วนไม่ใช่คนดี ล้วนป้องกันเอาไว้ก่อน

"พี่ชายองครักษ์ ข้า ข้าอยากทำธุระส่วนตัว เปิดประตูให้ข้าไปห้องส้วมหน่อยได้ไหม"

เสี่ยวเซ่อเดิมทีรู้สึกว่าการพูดแบบนี้ค่อนข้างน่ากระอักกระอ่วน แต่ตอนนี้นางก็ไม่มีทางเลือกแล้ว

ถูส่งมาขังที่นี่กี่ชั่วยามแล้ว ถ้านางยังไม่ออกไป แล้วจะทำอะไรได้กัน

จะรอให้อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาคลายความเข้าใจผิดกัน แล้วค่อยมาหารือเรื่องจัดแจงที่พักให้นางหรือ? เป็นไปไม่ได้

เสี่ยวเซ่อคิดว่าตนเองพูดแบบนี้ องครักษ์จะต้องเปิดประตูพานางออกไปแน่

ขอแค่เปิดประตู ขอให้ให้นางมองเขา นางก็จะควบคุมเขาได้ ต่อให้เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ให้เขาพานางไปที่เรือนอ๋องเจวี้ยนก็พอ

ตอนที่นางพูดก็อุ้มพิณของตนเองขึ้นมาแล้ว

ใครจะคิด ว่าพอสิ้นเสียงนาง ก็ได้ยินสือซานพูดจากด้านนอกด้วยน้ำเสียงขึงขัง "ท่านอ๋องบอกว่าไม่ได้บอกให้เจ้าออกมาจากห้องเก็บฟืน เช่นนั้นเจ้าก็จะออกมาไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว ทนไปก่อน เดี๋ยวจะให้หญิงรับใช้เอากระโถนเข้ามาให้"

สีหน้าเสี่ยวเซ่อบิดเบี้ยวจากความอับอายขึ้นมา

นี่หมายความว่าอย่างไร?

จะให้นางใช้กระโถนในห้องเก็บฟืนนี่หรือ?

"พี่ชายองครักษ์" นางยังไม่ยอม ยังคิดจะพูดต่อ

"ถ้าเจ้ายังจะพูดอีกจะให้จัดการมันบนพื้นซะ" ไม่ให้กระโถนด้วย

ถึงอย่างไรพอถึงเวลาให้คนมาจัดการทำความสะอาดห้องฟืนก็พอ

สืออีร้องเชอะ

ก่อนหน้านี้แม่นางคนนี้ทำให้จงเจี้ยนประหลาดไปแบบนั้น อย่าคิดว่าเขาไม่รู้นะ

สือซานกระทั่งรู้สึกว่า จงเจียนที่มาส่งข้าวส่งเสื้อผ้าให้นางแบบนี้ เป็นการทรยศต่อพระชายาอีกด้วย

ต้องรู้ด้วยว่า แต่ก่อนจงเจี้ยนซื่อสัตย์กับพระชายามาก

จงเจี้ยนยังไปเฝ้าอยู่ที่ตระกูลฟู่พักหนึ่งด้วย หลังจากติดพิษของลัทธิเทพทำลายล้าง ก็มีพระชายาที่มาจัดการให้

ตอนนี้กลับถูกหญิงสาวที่ท่านอ๋องพากลับมาทำแบบนี้ จงเจี้ยนชอบนางเข้าหรือ?

สือซานรู้ว่าจงเจี้ยนน่าจะติดกับเข้าแล้ว เขาเองจะไปโกรธจงเจี้ยนก็ไม่ได้ ทำได้แค่รังเกียจเสี่ยวเซ่อไป

เสี่ยวเซ่อถลึงตาโตอ้าปากค้าง

นางเพิ่งเคยเห็นองครักษ์แบบนี้เป็นครั้งแรก! ดื้อรั้นเสียขนาดนี้! หัวทื่อจริง!

นางเป็นแม่นางหน้าตาสะสวยนะ ทำไมถึงทำแบบนี้กับนาง? ทำไมถึงไม่ทนุถนอมสาวงามเลย?

แล้วก็มีชามใบหนึ่งยื่นเข้ามาจากหน้าต่างเล็ก

ด้านในมีน้ำถ้วยหนึ่ง หมั่นโถวแป้งขาวอีกชิ้นหนึ่ง

ไม่โผล่หน้ามาด้วยซ้ำ

คนของจวนอ๋องเจวี้ยน ทำไมประหลาดไปกันหมดแบบนี้?

จงเจี้ยนคนนั้น นางเองก็ควบคุมไม่สำเร็จ! คนผู้นั้นไม่เอาของมาส่งให้นาง!

ตอนที่สือซานทำให้เสี่ยวเซ่อโมโหจนเสียความเยือกเย็น ฟู่จาวหนิงก็อาบน้ำเสร็จตรงไปกินข้าวเย็นกับเซียวหลันยวน

เห็นว่าเซียวหลันยวนเองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว นางก็รู้ว่าเขาน่าจะอาบน้ำแล้ว

พอคิดถึงพวกเขาพอกลับมาถึงจวนอ๋องก็ปิดประตูทำนั่นนี่อยู่แต่ในห้องหนังสือทั้งช่วงบ่าย ฟู่จาวหนิงก็หน้าร้อนผะผ่าวขึ้นมา

หลักๆ คือ วันนี้ช่วงบ่ายพวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลย

ตอนที่นางเพิ่งจะอาบน้ำออกมาก็คิดได้ว่า

ในคลังสกัดยาไม่มียาคุมฉุกเฉิน แต่ก่อนนางไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย ดังนั้นเลยไม่ได้เตรียมพวกนั้นไว้

แต่จะสกัดตอนนี้ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้

นางกำลังคิด ว่าจะสกัดยานี้ออกมาดีไหม? ต้องกินหน่อยไหม?

เหมือนถ้าจะรอนางสกัดยาจนเสร็จ ระยะเวลาที่มีผลก็คงผ่านไปแล้ว

แต่ถ้าไม่กินยา ที่ทำกันตลอดช่วงบ่าย ใครจะรู้ว่าจะติดหรือไม่ติด

"คิดอะไรอยู่หรือ?"

เซียวหลันยวนประคองใบหน้านาง

นางมีเรื่องคิดในใจ