อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2574

ฟู่จาวหนิงเดิมทีรู้สึกว่าตนเองไม่น่าจะชอบเด็กเท่าไร

แต่ตอนนี้นางรู้สึกว่า นางน่าจะไม่ชอบเด็กที่ไม่เชื่อฟังและอาละวาดไร้เหตุผลแบบนั้นมากกว่า แต่น่าเอ็นดูแบบนี้เหมือนนางก็ยังชอบอยู่นะ

ยิ่งไปกว่านั้นถึงยังไงนี่ก็เป็นครรภ์ที่ตนเองตั้งมาหลายเดือนด้วย ดูแล้วก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปเป็นพิเศษ

"ดวงตาของพวกเขาคล้ายเจ้ามาก" เซียวหลันยวนเขยิบมาข้างแก้มนางแล้วมองดูเด็กทั้งสองด้วยกัน

เขาเองก็รู้สึกมหัศจรรย์มาก

ตอนนี้เขาเองก็เป็นพ่อคนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีลูกทีเดียวถึงสองคน

แม่ของเด็กสองคนนี้คือฟู่จาวหนิง เขามองแล้วก็รู้สึกรักใคร่

"ตอนนี้มองออกแล้วหรือ?" ฟู่จาวหนิงเองยังมองไม่ออก นางมองดูลูก จากนั้นก็มองเซียวหลันยวน บอกว่า "ข้ารู้สึกว่าพวกลูกๆ เหมือนจะหล่อกว่าท่านนะ"

นางรู้สึกว่าเซียวหลันยวนก็หล่อเหลามาก โดยไม่เสียความสง่าความน่าเกรงขาม เต็มไปด้วยความสุขุมแห่งลูกผู้ชาย

หล่อเหลาสง่างาม สอดคล้องกับรสนิยมของนาง

ถ้านางมีลูกชายที่หน้าตาคล้ายกับเขา หลังจากนี้เวลามองก็จะรู้สึกมีความสุข

"ถ้าดูคล้ายเจ้าคงจะยิ่งดูดีกว่า"

เซียวหลันยวนแม้จะพูดเช่นนี้ แต่ในใจก็รู้สึกเบิกบานยินดี

เพราะอธิบายได้ว่าจาวหนิงชอบรูปลักษณ์ของเขามาก

แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าถ้าลูกชายคล้ายกับนางจะยิ่งดูดีขึ้นไปอีก

ทั้งสองคนชมกันไปชมกันมาที่นี่ จากนั้นก็อดมองอีกฝ่ายแล้วหัวเราะร่าขึ้นมาพร้อมกันไม่ได้

"ชื่อของพวกเขาคิดแล้วหรือยัง?" ฟู่จาวหนิงคิดถึงปัญหานี้

เซียวหลันยวนเผยสีหน้าตั้งใจมากออกมา "ช่วงนี้พอข้าว่างขึ้นมาก็จะคิดเรื่องนี้ แต่จนถึงตอนนี้ก็ญังคิดไม่ออก กลับวังจักรพรรดิแล้วข้าจะคิดอีกที"

"เช่นนั้นก็ตั้งชื่อเล่นให้พวกเขาก่อนสองชื่อดีไหม? แบบนี้ก็ยังพอเรียกพวกเขาได้"

"งั้นเจ้าตั้งชื่อเล่นให้ดีไหม?"