อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2575

เมืองหลวงตงฉิงเริ่มการเฉลิมฉลองสามวัน

ทุกคนล้วนเบิกบาน มีความคาดหวังที่ดีต่ออนาคต

ในช่วงที่สามสี่เดือนที่เซียวหลันยวนออกไปเมืองอวิ๋นจิงกับเมืองหลี ในเมืองหลวงมีการเปลี่ยนแปลงไปมหาศาล

ทั้งหมดล้วนถูกจัดระเบียบและทำความสะอาด ต้นไม้ใบหญ็าก็ล้วนถูกตัดแต่ง ร้านรวงมากมายก็ถูกจองไปแล้ว หรือถ้าเจ้าของเดิมกลับมาได้ ก็ให้นำโฉนดบ้านมายืนยัน

ที่สำคัญที่สุดคือ โรงศึกษากับโรงงานต่างๆ ก็เริ่มเปิดทำการแล้ว

เหล่าเด็กๆ เริ่มไปเรียนหนังสือ

คนที่มีความสามารถมีฝีมือจำนวนมาก ก็ล้วนมีงานทำไม่หวาดไม่ไหว หรือไม่ก็เริ่มรับศิษย์เข้ามาฝึกสอน

ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปแล้ว

และพอผ่านพ้นฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาแล้ว ดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้ต่างๆ ก็เจริญงอกงามขึ้นมา เต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต

เมืองหลวงในตอนนี้ก็เผยให้เห็นความงามที่น่าอัศจรรย์แล้ว

บนถนนหลักและตรอกซอกซอย ทุกหนแห่งล้วนมองเห็นดอกไม้และพืชพรรณแปลกตา ในอากาศก็มีกลิ่นหอมดอกไม้จางๆ สถาปัตยกรรมและถนนในเมืองหลวงครั้งอดีต รวมถึงสะพานคูน้ำบางส่วน ก็น่าจะออกแบบเอาไว้อย่างตั้งใจ ตอนนี้พอดอกไม้เบ่งบาน ก็แทบจะกลายเป็นทิวทัศน์ไปเลยในทันที

ตอนที่ฟู่จาวหนิงกลับเมืองนั้นนั่งอยู่บนรถม้า

ทุกคนไม่ยอมให้นางโดนลมเลย นางทำได้แค่แอบเปิดม่านรถม้าดู ตั้งแต่ประตูเมืองจนถึงวังจักรพรรดิ ตลอดทางล้วนงดงามจนนางตกตะลึง

พอคิดว่าจะไม่ได้ลงไปเดินชมเดินเล่น นางก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา

แต่ว่า หลังจากนี้ยังมีเวลาอีกทั้งชีวิตเลยนะ

ตอนที่กลับถึงวังจักรพรรดิ นางก็พบว่าความงดงามในวังยอดเยี่ยมกว่าเดิมเสียอีก

แต่ว่า เพียงไม่นานนางก็ถูกเซียวหลันยวนห่อด้วยผ้าห่ม จากนั้นก็อุ้มเขาไปในวังบรรทม

ในที่สุดก็กลับมาถึงวังบรรทม เซียวหลันยวนจึงโล่งใจขึ้นมา