อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2570

"ข้าจะคลอดแล้ว" คำนี้ของฟู่จาวหนิง ทำให้คนทั้งหมดตึงเครียดและวุ่นวายกันขึ้นมา

จนตอนที่นางเตรียมตัวเสร็จนอนอยู่บนเบาะแล้ว แม่นมทำคลอดสองคนที่ล้างมือเปลี่ยนเป็นชุดสะอาดแล้วก็เข้ามา ด้านนอก น้ำร้อนเองก็ต้มเอาไว้แล้ว สามารถส่งเข้ามาได้ตลอดเวลา

กรรไกรฆ่าเชื้อเรียบร้อย และยังมียาเตรียมไว้ในกรณีฉุกเฉินบางส่วน ล้วนจัดวางไว้เอาไว้ข้างๆ

ของใช้ของเด็กก็เตรียมไว้เรียบร้อย

ด้านในถูกอบจนอบอุ่น มุมทุกมุมถูกดึงจนแน่นเพื่อไม่ให้ลมพัดเข้ามา

ฟู่จาวหนิงนอนอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น จิตสำนึกเข้าไปในคลังสกัดยาก่อน จัดการนำของบางส่วนที่อาจจะได้ใช้ออกมาวางไว้ข้างเตียงผ่าตัด

จากนั้นนางก็หยิบสารบำรุงมาหลอดหนึ่ง ใช้จังหวะช่วงไม่มีคนเห็นดื่มลงไปจนหมด

น้ำแกงโสมอะไรนั่น ล้วนเทียบกับสารบำรุงที่สกัดออกมาจากห้องสกัดยาไม่ได้ สิ่งนี้จะทำให้นางอีกสักครู่ยังคงมีแรงอยู่

พอทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ นางก็นอนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ ตอนนี้ต้องรวบรวมกำลังเอาไว้

เซียวหลันยวนหลังจากจัดการจัดวางด้านนอกแล้วก็ล้างมือล้างหน้า ถอดรองเท้าออก แล้วเดินเข้ามา

"ท่านอ๋อง ท่านทำไมจึงเข้ามาล่ะ? ท่านเป็นผู้ชายนะ" เซี่ยซื่อเห็นเซียวหลันยวนเข้ามา ก็ให้เขารีบออกไปทันที

ตอนนี้จะเข้ามาวุ่นวายไม่ได้

"ข้าจะอยู่ที่นี้คอยเฝ้าจาวหนิง" เซียวหลันยวนกลับเดินตรงไปข้างกายฟู่จาวหนิง นั่งลงข้างๆ "ตอนนี้ข้าจะไม่ออกห่างจากนาง"

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังรับปากฟู่จาวหนิงแล้ว ว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ เขาก็จะคอยเฝ้านางเพียงคนเดียว ให้นางสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ถูกใครพบเห็น

ตอนนี้ต่อให้อยู่ห่างแค่ผ้าใบชั้นเดียวเขาก็ยังไม่วางใจ ต้องมาอยู่ข้างๆ นาง ต้องสัมผัสนางได้จึงจะอุ่นใจ

"แต่ว่า นับแต่โบราณการที่หญิงสาวคลอดลูก ไม่เคยมีชายหนุ่มมองอยู่ข้างๆ นะ" เซี่ยซื่อเองก็ลังเลขึ้นมาหน่อยๆ

แม่นมทำคลอดทั้งสองสบตากันผาดหนึ่ง ทั้งสองคนก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

บวกกับเซียวหลันยวนที่มีท่วงท่าพลังแข็งแกร่ง พวกนางจะอย่างไรก็ยังประหม่าอยู่ดี

เสิ่นเชี่ยวเองก็อยู่ที่นี่ นางมองฟู่จาวหนิง "หนิงหนิงเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?"