อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2580

เซียวหลันยวนวางชามชาลง แล้วจึงเหยียบขึ้นเส้นทางกลับเมืองหลวงอีกครั้ง

พอเข้าเมือง ความเจริญรุ่งเรืองและความคึกคักก็พุ่งเข้ามาทันที

ในเมืองดอกไม้บานสะพรั่ง ประชาชนและพ่อค้าที่สัญจรไปมา ไม่ว่าจะอาศัยอยู่ที่นี่มาสองปีหรือว่าเพิ่งจะเข้ามา ก็อดไม่ได้ที่จะต้องมองไปรอบๆ เนื่องจากถูกทิวทัศน์อันงดงามของเมืองหลวงและร้านรวงต่างๆ รายรอบดึงดูด

และข้างถนนก็ยังมีร้านรวงอีกไม่น้อย วางขายของกระจุกกระจิกต่างๆ ของเหล่านี้พ่อค้าที่มาจากภายนอกก็ชอบไปเดินชม เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาไปสถานที่อื่นแล้วยังไม่เคยเห็นมาก่อน ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยความสดใหม่

พ่อค้าที่มายังตงฉิงช่วงนี้ ยังมีบางส่วนที่พาครอบครัวมาด้วย น่าจะเพราะพอกลับไปเล่า เหล่าภรรยาและลูกก็รู้สึกสนใจต่อตงฉิงอย่างมาก ดังนั้นคนที่มีฐานะหน่อยจึงพาครอบครัวมาด้วย

ด้วยเหตุนี้ บนถนนเมืองหลวง จึงสามารถมองเห็นคนต่างถิ่นที่พาครอบครัวเข้ามาด้วย

"องค์จักรพรรดิกลับเมืองแล้ว"

ขณะที่รถม้าของเซียวหลันยวนแล่นไปตามถนนใหญ่ ประชาชนสองฝั่งทางถนนกับเหล่าพ่อค้าก็มองเข้ามา ในสายตาล้วนเป็นความภาคภูมิใจ สีหน้าล้วนแสดงถึงความเลื่อมใสศรัทธา

"นั่นคืออ๋องเจวี้ยนหรือ?" ข้างทางมีแม่นางน้อยต่างถิ่นยื่นหัวมองไปทางรถม้า อยากจะเห็นเซียวหลันยวนลงรถม้าใจจะขาด

ฮูหยินที่อยู่ข้างๆ ดึงตัวลูกสาว แก้ไขให้นางว่า "ไม่ใช่อ๋องเจวี้ยนนานแล้ว ตอนนี้เป็นจักรพรรดิหมิงแห่งตงฉิงต่างหาก"

"ท่านแม่ งั้นพวกเราจะได้เห็นฝ่าบาทไหม?"

พ่อค้าที่อยู่ข้างๆ พอได้ยินก็หัวเราะขึ้นมา "แม่นาง อยากเห็นฝ่าบาทของเรา ปกติก็พอมีโอกาสอยู่บ้างนะ แต่ตอนนี้ฝ่าบาทของเราเพิ่งกลับเมืองหลวงหลังจากไปเสียนาน จะต้องไปที่วังเพื่ออยู่กับฮองเฮาและใต้ฝ่าพระบาทน้อยทั้งสองเป็นแน่"

กระทั่งว่า ยังมีประชาชนกับข้าราชการที่ค่อนข้าง "สอดรู้สอดเห็น" ที่จะช่วยกันนับวัน เพราะหากเซียวหลันยวนออกจากเมืองหลวงนานเกินไป ก็กังวลว่าเขาจะถูกฟู่จาวหนิงทอดทิ้ง

จะให้ฮองเฮาไม่พอใจไม่ได้ ถ้าฮองเฮาถูกหลอกจนหนีไปจะทำอย่างไรกัน?

ตงฉิงของพวกเขาขาดอะไรไปไม่ได้เลย ต้องการทั้งจักรพรรดิ และต้องการทั้งฮองเฮา

เซียวหลันยวนกลับเข้าวัง

หลังจากลงรถม้า ก็มีคนรับใช้ในวังกับองครักษ์เข้ามาต้อนรับ

"ฝ่าบาท"

"ฮองเฮาล่ะ?"