อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2183

ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดว่าเซียวหลันยวนให้นางมาที่ห้องหนังสือ น่าจะพูดเรื่องที่จริงจังหน่อย ไม่เช่นนั้นเขาคงจะกลับไปที่เรือนโยวหนิงแล้ว

แต่นางคิดไม่ถึงว่า เขาที่ทำท่าทางจริงจังมากตอนเรียกนางมาห้องหนังสือ แต่สุดท้ายกลับมาเล่นซุกซนพลิกตัวนางไปมาอยู่บนเตียงเล็กนั่นเสียได้

กิจกรรมนี้ยาวนานไปถึงสองชั่วยาม

ถ้าไม่ใช่ว่าระหว่างกิจกรรมการพูดจาท่าทางเขาไม่มีอะไรผิดปกติ ดูตื่นตัวเป็นปกติอยู่ตลอด นางคงจะสงสัยแล้วว่าเขาไปโดนยาอะไรในหอลมวสันต์มาหรือเปล่า

ตอนรอบสุดท้าย นางถีบเซียวหลันยวนออกไปข้างๆ

เจ้าผู้ชายน่ารังเกียจ

ปล่อยให้เริ่มกินเนื้อไม่ได้เลย พอเริ่มแล้ว ก็เหมือนกินม้นได้ทุกวันไม่มีอิ่มเสียที

"นี่ท่านกินยาอะไรผิดมาหรือไรกัน!"

ฟู่จาวหนิงหมดแรงนอนอยู่บนเตียง รู้สึกแข้งขาก็อ่อนแรงด้วย

เซียวหลันยวนกลับดูกระปรี้กระเปร่าเป็นร้อยเท่า

เขายื่นมามานวดขานาง "วันนี้ข้าทำเกินไปหน่อย ข้าจะนวดให้เจ้านะ"

"เอามือท่านออกไปเลย!"

ฟู่จาวหนิงตบมือของเขาออกไปอย่างเคืองๆ เมื่อครู่เขาก็พูดว่าจะนวดให้นาง พอนวดไปนวดมาก็พลิกนางแล้วเริ่มอีกรอบเสียอย่างนั้น

ในดวงตาเซียวหลันยวนมีรอยยิ้ม

ช่วงนี้เขารู้สึกเสพติดจริงๆ

เขาลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า อุ้มฟู่จาวหนิงขึ้นมา "เอาล่ะ ไม่กวนเจ้าแล้ว ให้เจ้าจัดการตัวเองเสียหน่อย"

ฟู่จาวหนิงมองบนใส่เขา

"ท่านพาคนกลับมาแล้วขังไว้ในห้องเก็บฟืนคิดจะทำอะไรกัน?"

"ข้ามองออก ว่าหยวนกังให้ความสำคัญกับหญิงสาวคนนี้ ในเมื่อเขาจะวางแผนใส่ข้า ข้าเองก็ไม่ยอมเสียเปรียบแน่"

พูดถึงจุดนี้ ลมหายใจของเซียวหลันยวนก็เย็นเยียบลงมา

คิดจะวางแผนเล่นงานเขาหรือ?

"เป้าหมายของเขา แค่ต้องการให้ข้ากับหญิงสาวคนนั้นมีความสัมพันธ์กัน เพื่อจะทำลายความสัมพันธ์สามีภรรยาของเจ้ากับข้า แต่ก็ไม่ได้คิดจะจัดการนางตรงๆ แล้วข้าจะให้คนอยู่กับเขาได้อย่างไร?"

ฟู่จาวหนิงเพิ่งถูกเขาทำนั่นนี่จนแข้งข้าอ่อน ตอนนี้พอเห็นเขาเอ่ยถึงเสี่ยวเซ่อ ก็ใช้แค่คำว่า "ผู้หญิงคนนั้น" อย่างเย็นชามาแทน จึงอดจิ้มไปที่เอวเขาไม่ได้

"หลังจากพากลับมาแล้วล่ะ? จะว่าอย่างไรแม่นางคนนั้นก็ทำให้ท่านเสียงการควบคุมอยู่นี่?" นางร้องเชอะขึ้นมา "ท่านไม่กลัวข้าคิดมากหรือไรกัน"

"นี่บ๊องหรือเปล่า?" เซียวหลันยวนบีบจมูกนางเบาๆ "นางทำให้ข้าเสียการควบคุมเสียที่ไหน? นางคู่ควรหรือ คนที่ทำข้าเสียการควบคุมมีแต่เจ้านั่นล่ะ เมื่อครู่ที่ทนไม่ไหว รอจนถึงค่ำไม่ได้ นั่นก็เพราะวันนี้ข้าคิดถึงเจ้าหนักมาก"

เขาถอนหายใจ "คิดถึงเจ้ามากเกินไป ก็ไม่ใช่เป็นเพราะหญิงาสวคนนั้น แต่เป็นเพราะพ่อลูกหยวนกัง ข้าเดาเป้าหมายพวกเขาออก รู้ว่าพวกเขาคิดจะทำลายความสัมพันธ์สามีภรรยาของเรา ดังนั้นระหว่างทางจึงคิดอยู่ตลอด ว่าข้าต้องยิ่งหวานชื่นกับเจ้าให้มากขึ้นถึงจะดี แล้วคิดมากเกินไป พอเห็นเจ้ามันก็เลยทนไม่ไหวนี่ไง"

ฟู่จาวหนิงทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

เซียวหลันยวนทำไมถึงหน้าด้านหน้าทนขึ้นทุกทีแล้ว? ก่อนหน้านี้เขาไม่เป็นแบบนี้นี่นา

"ท่านหยุดเลย ไม่ต้องพูดแล้ว"

แม้นางจะสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกตัวเหนียวเหนอะหนะอยู่ ถ้าไม่ไปอาบน้ำคือทนไม่ไหวแน่

"ข้าจะไปอาบน้ำ!"

"ข้าอุ้มเจ้าไปไหม?"

"ไม่ต้องเลย!"

"ไม่ใช่ว่าขาหมดแรงหรือ?" เซียวหลันยวนยิ้มๆ

ฟู่จาวหนิงเคืองใส่ "ข้ายังต้องเจอหน้าผู้คนอยู่ไหมล่ะ" พวกเขาอยู่ในห้องหนังสือนานขนาดนี้ พอออกไปแล้วเห็นว่านางถูกอุ้มล่ะก็ ยังจะปิดอะไรใครเขาได้กัน?

นางคงไม่มีหน้าไปเจอใครพอดี

เซียวหลันยวนก็หัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่