อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2185

ฟู่จาวหนิงเม้มปาก มองเขา

"อื๋อ?"

เซียวหลันยวนสบตานางกลับด้วยท่าทีไต่ถาม

"นั่น" ฟู่จาวหนิงกดเสียงต่ำ "ถ้าหากข้าตั้งท้องล่ะ?"

เซียวหลันยวนตาเป็นประกาย สะกดความดีใจไว้ไม่อยู่ สายตาเลื่อนลงไปมองท้องของนาง

ให้ตาย พอเห็นปฏิกิริยาเขา ฟู่จาวหนิงก็เข้าใจความหมายแล้ว

อ๋องเจวี้ยนคงอยากเป็นพ่อแล้ว

แต่ว่าพอพูดขึ้นมา ชายหนุ่อายุขนาดนี้ในแคว้นเจา พอแต่งงานแล้วส่วนใหญ่ก็เป็นพ่อคนกันหมด

กระทั่งหลายคนไม่ใช่แค่มีลูกคนเดียวด้วย

"ถ้าหากในท้องหนิงหนิงมีลูกของข้าแล้วจริงๆ เช่นนั้นก็คลอดออกมาเถอะ"

เซียวหลันยวนไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะเป็นพ่อขนาดนั้น แต่ถ้าหากมีจริงๆ เขาก็รู้สึกว่าน่ายินดีมาก

เขามีความลับหนึ่งที่ยังไม่ได้เผยออกไป

ช่วงนี้เขารู้สึกมาตลอดว่าบนตัวฟู่จาวหนิงมีความลับที่เขาไม่กล้าจะจินตนาการอยู่ เหมือนว่าบางครั้งทั้งที่นางอยู่ไม่ไกลแท้ๆ แต่กลับไม่ได้ยินลมหายใจของนางเลย

เซียวหลันยวนไม่อยากไล่ถาม แต่อันที่จริงในจิตใต้สำนึกก็ยังกังวลอยู่

ถ้าเผื่อวันไหน นางหายตัวไปจริงๆ ล่ะ?

แต่ถ้าหากในท้องนางมีสายเลือดของเขาอยู่ เขายังรู้สึกว่า นี่ยังเป็นสายใยเชื่อมโยงพวกเขาที่แน่นแฟ้น พอมีลูก ฟู่จาวหนิงอาจจะรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งในบ้านแห่งนี้มากขึ้น

ถ้ามีลูกที่เป็นสายเลือดของนางเชื่อมโยงไว้ บางทีอาจจะผูกมัดนางไว้ให้มั่นคงขึ้นได้

แต่แม้เขาจะมีความคิดแบบนี้ ก็ไม่ได้ต่ำช้าขนาดจงใจจะให้นางรีบตั้งท้อง

จะมีลูกหรือไม่มีลูก ก็ให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ

ยามที่สองคนมีสัมพันธ์ เขาทำตามความรู้สึกจากใจจริงและร่างกาย ล้วนเป็นสัญชาตญาณที่เขาอดกลั้นไม่ได้ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดทั้งสิ้น

ถึงอย่างไรจาวหนิงก็งามขนาดนี้ ร่างกายก็เข้ากันกับเขาได้ดี ใครจะไปอดใจไหว?

เซียวหลันยวนตอนนี้ทุกครั้งที่นึกขึ้นมาว่าคอยอยู่เคียงข้างนางมาตลอดถึงสามปี ก็ยังรู้สึกไม่อยากเชื่อ ว่าทนอยู่ได้อย่างไรกัน?

"กินข้าวเถอะ ข้าคิดว่าคงยังไม่ได้ตั้งท้องเร็วขนาดนั้น"

ฟู่จาวหนิงยื่นมือลูบท้องของตนเอง นางมีลางสังหรณ์ว่าน่าจะยังไม่ถึงเวลา

พอกินข้าวเย็นเสร็จ ฟู่จาวหนิงก็นึกเรื่องเสี่ยวเซ่อคนนั้นขึ้นมา

"จะไปดูหรือ?"

"ไปดูเสียหน่อยก็ดี ถือว่าย่อยอาหารไปด้วย" เซียวหลันยวนจูงมือนาง "แต่ว่า หนิงหนิงต้องคอยปกป้องข้าด้วยนะ"

คนเหล่านี้ ตอนกลางวันไปที่หอลมวสันต์ มีเรื่องอะไรทำไมไม่พูดให้จบตอนกลางวัน ถึงยังต้องมารวมตัวกันที่จวนอ๋องเจวี้ยนค่ำๆ แบบนี้

แต่ตอนที่พวกเขาไปถึงโถงหน้า ก็พบว่าไม่ได้มีแค่คนเหล่านี้

ฟู่จิ้นเชินพาฟู่จาวเฟยเข้ามาด้วยเหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่นางเหยียบเข้าไปที่โถงหน้า ฟู่จาวเฟยกำลังถลึงตามององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ท่าทางเหมือนกำลังจะระเบิดแล้ว

"องค์หญิงใหญ่มาจวนอ๋องเจวี้ยนทำไมกัน?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็คิดไม่ถึง ว่าพอนางมาถึงจวนอ๋อง คนแรกที่ทำหน้าถมึงทึงใส่นาง กลับเป็นน้องชายของฟู่จาวหนิง

นางรู้สึกอับอายและขุ่นเคือง

เขามีสิทธิ์อะไรมาถามนางแบบนี้?

"คุณชายน้อยฟู่ ข้ามากับเจ้าอารามน่ะ ที่ยอดเขาโยวชิง รวมถึงระหว่างทางที่กลับมาเมืองหลวง ข้าเองก็อยู่กับพี่สาวเจ้าแทบจะทุกวัน อย่างน้อยก็เรียกว่าเป็นเพื่อนกันได้แล้ว..."

นางยังพูดไม่ทันจบ ฟู่จาวหนิงก็เดินเข้ามาตัดบทนาง

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ไม่ใช่เพื่อนกัน แล้วก็เข้ากันไม่ค่อยได้ด้วย"

หยวนอี้พอได้ยิน มุมปากก็กระตุกขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

ไม่เกรงใจกันขนาดนี้เชียว?