อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2179

"พระชายากลับมาหรือยัง?"

อ๋องเจวี้ยนพอเข้าประตูก็ถามคำนี้ขึ้นมา

"เรียนท่านอ๋อง พระชายายังไม่กลับขอรับ"

ผู้ดูแลพอพูดจบ ก็เห็นว่าด้านหลังมีเสี่ยวเซ่อเดินเข้ามา สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองไปทางอ๋องเจวี้ยนด้วยสัญชาตญาณ

"ท่านอ๋อง นี่คือ?"

ท่านอ๋องทำไมถึงพาหญิงสาวกลับจวน?

นี่ นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยนะ

ยิ่งไปวก่านั้น บนตัวแม่นางคนนี้ยังคลุมไว้ด้วยพรม นี่อธิบายได้ว่า นางตอนนี้เสื้อผ้าคงไม่เรียบร้อยหรือเปล่า?

เมื่อครู่นางเองก็อยู่ในรถม้าท่านอ๋อง

ผู้ดูแลจินตนาการเตลิดอย่างควบคุมไม่ได้

ท่านอ๋องกับพระชายาแต่งงานกันหลายปีแล้ว ช่วงนี้เห็นอยู่ว่ารักใคร่กลมเกลียวกันดี ทำไมจู่ๆ ก็ มีแม่นางคนหนึ่งเข้ามาแบบนี้

ไม่ใช่แค่ผู้ดูแลที่สีหน้าเปลี่ยน กระทั่งจงเจี้ยนที่เฝ้าอยู่หน้าเรือนก็ยังหน้าเปลี่ยนสี

สายตาคมกริบของจงเจี้ยนตกไปอยู่บนตัวเสี่ยวเซ่อ

เขามองออกถึงความพิเศษของเสี่ยวเซ่อคนนี้

เอาแค่สองตาของนาง ก็เป็นเสน่ห์ของต่างแคว้นที่หาชมได้ยากแล้ว

และพิณที่นางกอด พวกเขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อน จากมุมมองของเขานี้ เขาเห็นมือที่กอดพิณของเสี่ยวเซ่อ เรียวยาวกว่าคนทั่วไป สีของยาทาเล็บที่ทาไว้ก็ดูสดใสสวยงาม

ใจของจงเจี้ยนระแวดระวังขึ้นมา

เขารู้สึกว่าแม่นางคนนี้มีปัญหาขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่ธรรมดาอีกด้วย

น่าเพระาเขาจ้องเสี่ยวเซ่ออยู่ตลอด เสี่ยวเซ่อเองก็สังเกตได้ถึงสายตาเขา นางเองก็มองไปหาเขา จังหวะที่สายตาสบกัน มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย เผยยิ้มที่บริสุทธิ์ราวดอกไม้งามที่เพิ่งถูกสายฝนสาดชโลม

ในดวงตานางเองก็แทบจะเต็มไปด้วยแสงดาราในทันที ส่งประกายระยิบระยับ

ตอนนี้เองเหมือนว่าทุกสิ่งรอบๆ ลานบ้านจะเสียสีสันไปทั้งหมด ในสายตาของเขา มีแค่นางเพียงคนเดียวที่สดใสงดงาม

จงเจี้ยนรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์

ชิงอีก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

วิทยายุทธ์ของจงเจี้ยนไม่ด้อยกว่าเขา ให้เขาพาไปก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร

"งั้นเจ้าก็พานางไปที่ห้องฝืนซะ ข้าจะไปดูว่าท่านอ๋องต้องการอะไรอีก" ชิงอีส่งเสี่ยวเซ่อให้นาง

"เจ้าพาคนไปส่งแล้วออกมาซะ อย่าอยู่ในนั้นนะ เข้าใจไหม?" ผู้ดูแลจงเข้ามา เอ่ยเสียงต่ำักบจงเจี้ยน

"ท่านพ่อ ข้ารู้แล้ว"

จงเจี้ยนพยักหน้า บอกกับเสี่ยวเซ่อว่า "ไป"

เสี่ยวเซ่อตอนนี้ก็ไม่มีคัดค้านอะไร เดินตาเขาไปอย่างว่าง่าย

พอมาถึงห้องฟืน นางก็เดินเข้าไปเองเลย

มองสภาพรอบๆ ในห้องฟืน นางก็หันตัวกลับมา ถามจงเจี้ยนเสียงแผ่วว่า "รบกวนส่งของกินมาให้ข้าหน่อยได้ไหม? แล้วก็เสื้อผ้าสะอาดสักชุด เสื้อผ้าข้าถูกสุราสาดเปียกหมดแล้ว"

ตอนที่นางพูดตาก็จดจ้องไปที่จงเจี้ยน น้ำเสียงดูอ่อนแอ

ท่านอ๋องเหมือนไม่ได้บอกว่าห้ามส่งของเหล่านี้ใช่ไหมนะ?