อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2180

จงเจี้ยนลงกลอนประตูห้องฟืน ไปหยิบของเข้ามา

เพียงแต่ หลังจากที่นางหยิบของเหล่านั้นที่เสี่ยวเซ่อต้องการ ก็มานั่งลงบนบันไดหินหน้าเรือน สีหน้าดูเลื่อนลอยหน่อยๆ

ผู้ดูแลเห็นก็เป็นห่วงเขา เข้าไปมองเขาผาดหนึ่ง เห็นเขาวางตะกร้าอาหารอยู่ข้างตัว ในอ้อมแขนมีชุดกระโปรงหญิงสาวชุดหนึ่งอยู่ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"จงเจี้ยน นี่เจ้าจะทำอะไรน่ะ?"

"จะส่งไปให้แม่นางคนนั้น ท่านอ๋องไม่ได้บอกว่าห้ามส่งนี่" จงเจี้ยนตอบ

"ส่งอะไรกัน! ท่านอ๋องแม้จะไม่บอกว่าห้ามส่ง แต่ท่านอ๋องก็ไม่ได้บอกว่าให้ส่งให้นาง! เจ้าอย่าตัดสินเองโดยพลการ เอาของกลับไปซะ"

ผู้ดูแลจงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกต่อต้านแม่นางแปลกหน้าที่ท่านอ๋องพากลับมาเป็นครั้งแรก

จะดีกับสาวน้อยคนนั้นมากไปหรือใส่ใจมากไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นพระชายาเข้าใจผิดขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน?

ผู้ดูแลจงจึงจะไปหยิบตะกร้าอาหารในทันที ขณะเดียวกันก็จะแย่งชุดกระโปรงในอกจงเจี้ยนไปด้วย แต่จงเจี้ยนกอดชุดกระโปรงไว้ รีบหิ้วตะกร้าอาหาร เลี่ยงหลบผู้ดูแล

"ท่านพ่อ อย่าโวยวายน่า แม่นาคนนั้นดูน่าสงสารจะตาย จวนอ๋องของเราก็ไม่ใช่ปฏิบัติกับใครแบบทรมานอย่างเย็นชาเสียหน่อย ส่งของให้นางเสียหน่อยจะเป็นอะไรไป?"

ตอนนี้เขาคิดเช่นนี้จริง ยิ่งไปวก่านั้นของเหล่านี้ก็อยากจะส่งให้เสี่ยวเซ่อจริงๆ เขากระทั่งคิดว่า แม่นางเสี่ยวเซ่อกำลังรออยู่ เขาจะชักช้าไม่ได้ ต้องรีบเอาของไปที่ห้องเก็บฟืน

"จริงด้วย ห้องฟืนนั่นไม่มีที่นั่ง ข้าย้ายเก้าอี้เข้าไปน่าจะไม่เป็นไรกระมัง?" จงเจี้ยนเอ่ยขึ้นอีก

"ไอ้เด็กบ้า ไม่ส่งของให้คนอื่นถือว่าทรมานคนอื่นเรอะ? ตอนนี้แค่ขังนางไว้ชั่วคราวในห้องฟืนเท่านั้น มันทรมานนางตรงไหน? ท่านอ๋องก็บอกว่า ว่าให้รอพระชายากลับมา!"

ผู้ดูแลจงโมโหจนทนไม่ไหว รู้สึกว่าเจ้าเด็กบ้านี่บ้าไปแล้ว เอาอกเอาใจใครแบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไรกัน?

แม่นางเสี่ยวเซ่อคนนั้นหรือจะถูกใจจงเจี้ยนเข้ากัน? เขาเพิ่งเคยเห็นจงเจี้ยนเป็นห่วงเป็นใยแม่นางคนหนึ่งขึ้นเป็นครั้งแรก

"ข้า"

จงเจี้ยนคิดจะไปย้ายเก้าอี้จริงๆ แต่ในสมองก็เหมือนมีเชือกรั้งความหุนหันพลันแล่นไว้ เขาแสดงท่าทีขัดแย้งออกมาเล็กๆ แล้วก็นั่งลงบันไดหินอีกครั้ง

"ท่านพ่อ ข้าจะรอพระชายา!"

จงเจี้ยนพูดคำนี้ออกมาอย่างลำบาก แต่ก็ยังไม่ยอมให้ผู้ดูแลจงแตะต้องของเหล่านั้นของเขา

"ได้ เจ้ารอพระชายาก็พอแล้ว"

ผู้ดูแลจงเองก็ไม่กล้าไป คอยจ้องเขาไว้อยู่ตรงนี้

ฟู่จาวหนิงพอเข้าประตูใหญ่มาก็เห็นจงเจี้ยนนั่งอยู่บนบันไดหิน

นางแค่มองก็มองออกถึงความแปลกประหลาดของเขา

จงเจี้ยนปกติจะอยู่ในสภาพสงบนิ่งมาก แต่ตอนนี้เขาเหงื่อแตกทั้งตัว กัดฟันแน่ ร่างกายอยู่ในสภาพตึงเปรี๊ยะ เห็นได้ชัดว่ากำลังดิ้นรนอยู่

แต่ตอนนี้เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

จงเจี้ยนพอหมุนตัว ฟู่จาวหนิงก็ยกมือขึ้นมา เข็มเงินเล่มหนึ่งแทงไปที่หลังหูเขา

ผู้ดูแลกับหงจั๋วร้องตกอกตกใจ

เสี่ยวเยว่กลับรีบเดิมมาขวางหน้าจงเจี้ยน

ท่าทางของจงเจี้ยนชะงักไปทันที

ฟู่จาวหนิงเองก็มองออกว่าเขาผิดปกติ ในมือก็รีบดึงเข็มมาอีกเล่ม หมุนไปตรงหน้าเขา แทงลงไปบนหน้าอกเขา

เข็ฒที่สาม แทงไปบนหัวเขา

"พระชายา นี่เขา นี่มัน" ผู้ดูแลลนลานขึ้นมาแล้ว

"เขาถูกควบคุมน่ะ" ฟู่จาวหนิงสายตาเย็นเยียบ

จงเจี้ยนวันนี้น่าจะไม่มีภารกิจ ไม่ได้ติดตามเซียวหลันยวนออกไป เขาอยู่ในจวนอ๋องมาตลอด แล้วถูกใครควบคุมกัน?

"ควบคุม?" ผู้ดูแลตกตะลึงไปแล้ว

"เขาเพิ่งไปเจอใครมากัน?" ฟู่จาวหนิงถาม