อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2175

เจ้าอารามโยวชิงดื่มชาอย่างใจเย็น ราวกับไม่ได้ยินเสียงของห้องข้างๆ อย่างไรอย่างนั้น

กำแพงตรงกลางนี้ อันที่จริงมีกลไกบางอย่างซ่อนอยู่

แต่ว่าคนอื่นไม่รู้

พ่อลูกหยวนกังตอนที่กำลังเตรียมแผนก็ยังตรวจสบแล้ว แต่ไม่พบความผิดปกติบนกำแพงนี้

ซางจื่อเดินเข้าไป นำแผ่นไหม้ที่ถูกดันเปิดบนกำแพงคืนที่ ก่อนที่จะกลับตำแหน่งก่อนหน้า กำแพงนี้ดูบางอย่างเห็นได้ชัด ด้านบนยังมีติดของลักษณะคล้ายดอกว่านผักบุ้งอยู่หลายชิ้น ป้างกว้างหันมาด้านนี้ ส่วนปากเล็กทะลุผ่านกำแพงไป

เมื่อครู่สิ่งกลมุๆ เหล่านี้ ก็ถ่ายถอดเสียงของห้องข้างๆ มาทางนี้อย่างชัดเจน

พอแผ่นไม้ใหญ่กลับคืนที่ เขาก็ก้มตัวลงเก็บภาพวาดหลายภาพข้างกำแพงกลับขึ้นไปแขวน ตอนนี้กำแพงก็กลับสู่สภาพเดิมแล้ว

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองการกระทำเขา มือสั่นเล็กน้อย

เขาเหมือนจะพบความลับหนึ่งของเจ้าอารามเข้าแล้ว!

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในเมืองเล็ก พวกเขาเจอเข้ากับการลอบโจมตี คนเหล่านั้นมีทั้งหญิงชราและเด้ก แต่เจ้าอารามก็สังหารพวกเข้าทิ้งหมดโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน

ตอนนั้นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงรู้ว่าเจ้าอารามโยวชิงมีความลับอยู่จริงๆ

นางรู้สึกว่า อ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงก็ไม่แน่ว่าจะรู้ความลับนี้

ตอนนี้พอเห็นพวกเขาดูคุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ในเมืองหลวง นางก็ยิ่งรู้สึกกลัวมาก

ไม่ใช่บอกว่าเจ้าอารามโยวชิงอยู่แต่บนยอดเขาโยวชิงหรอกหรือ?

แล้วเขาทำไมถึงได้คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ล่ะ?

"เดิมทีแค่อยากพบอยู่ แต่ว่าตอนนี้เขามีเรื่องอื่นต้องทำ พวกเราก็ยังไม่เผยตัวดีกว่า" เจ้าอารามโยวชิงเหลือบมองนาง วางถ้วยชาลง

ทั้งที่การเคลื่อนไหวของเขาดูสง่างามมากแท้ๆ แต่ใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังคงสั่นไหวตามเสียงถ้วยที่วางลงบนโต๊ะ

"เจ้ากลัวข้าหรือ?"