อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2176

เจ้าอารามโยวชิงมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ครู่หนึ่ง

มองจนนางหลบตา เขาจึงถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม "เจ้าเป็นห่วงอายวนหรือ?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กล้ายืนยัน ว่าเจ้าอารามมีความคิดอะไรกับตัวอ๋องเจวี้ยนกันแน่

นางมองเจ้าอารามไม่ออก กระทั่งว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กล้ายืนยัน ว่าเจ้าอารามมีความคิดอะไรกับตัวอ๋องเจวี้ยนกันแน่

อ๋องเจวี้ยนเติบโตมาจากการดูแลของเขาแท้ๆ พูดได้ว่าวันคืนหนาวเหน็บยาวนานบนยอดเขาโยวชิง พวกเขาพึ่งพาอาศัยกันและกันมาตลอดนี่นา?

ตามหลักการแล้ว เจ้าอารามก็น่าจะมีความรู้สึกต่ออ๋องเจวี้ยนเหมือนกับที่พวกเขาคิดกันไว้ก่อนหน้านี้ เป็นเหมือนอาจารย์และพ่อ

แต่ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่กล้ายืนยันแล้วจริงๆ

นางรวบรวมความกล้า "เจ้าอารามคงจะเป็นห่วงอ๋องเจวี้ยนกระมัง?"

"ไม่หรอก เป้าหมายของข้า ไม่ใช่เหมือนกับเจ้าหรอกหรือ?" เจ้าอารามโยวชิงถอนใจเบาๆ "ข้ารู้ว่าอายวนกับจาวหนิงอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะกับพวกเขา กับแคว้นเจาหรือกับฟ้าดินก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น พวกเขาอายุยังน้อย จึงไม่ได้มองไกลนัก ข้าต้องดึงพวกเขากลับมา เพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเจอจุดจบน่าเศร้า"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเขาอย่างตกตะลึง

"หรือว่า เจ้าอารามก็ยินดีที่จะเห็นแม่นางเสี่ยวเซ่อคนนั้น ทำอะไรกับอ๋องเจวีย้น ให้ระหว่างเขากับพระชายาอ๋องเจวี้ยน..."

"นี่เป็นปัญหาที่พวกเขาจะต้องเผชิญร่วมกัน"

เจ้าอารามโยวชิงถอนใจอีกครั้ง

เซียวหลันยวนไม่เข้าใจ อันที่จริง เขากับฟู่จาวหนิงสองคนล้วนเป็นนโดเด่น เหมือนกับดวงตะวันเจิดจ้าบนฟากฟ้าสองดวง บนฟ้าจะยอมให้มีตะวันสองด้วยได้อย่างไรกัน?

เจิดจ้าเสียขนาดนี้ จะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?

แสงที่เจิดจ้าร้อนแรงเกินไป ไม่อาจเข้าใกล้กันได้ มิเช่นนั้น พวกเขาจะแผดเผากันเอง แล้วทำให้ผู้อื่นลำบากไปด้วย

"บนท้องฟ้าเดิมทีก็มีดวงตะวันได้แค่ดวงเดียว" เขาเอ่ยขึ้น

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นฟังไม่เข้าใจ