อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2174

ชิงอีสังเกตุได้ถึงความผิดปตกิ ดังนั้นจึงมองไปทางอ๋องเจวี้ยนทันที คิดจะเตือนท่านอ๋อง

เขาเพิ่งจะพูด สุราในมือเซียวหลันยวนก็สาดไปบนหน้าเสี่ยวเซ่อแล้ว

ชิงอีสงบสติลงมาได้บ้างแล้ว

กำลังภายในท่านอ๋องแข็งแกร่งกว่าเขามาก ต้องพบก่อนเขาแน่นอนอยู่แล้ว

แต่ไม่รู้ว่าท่านอ๋องเป็นอะไรหรือเปล่า ชิงอีกยังรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมา เลือดเองก็เดือดพล่านหน่อยๆ ภาพที่คิดออกมาในสมอง มีผลกระทบต่อร่างกายเขาจริงๆ

หลังจากเซียวหลันยวนสาดสุราออกไปก็ยังไม่ได้ลุกขึ้นยืน เขานั่งอยู่ตรงนั้น จิตสังหารยังกดเก็บเอาไว้

หยวนกังกับหยวนอี้ลุกขึ้นยืนตอนที่เขาลงมือ

"อ๋องเจวี้ยน!"

"อ๋องเจวี้ยนนี่หมายความว่ายังไง!"

พวกเขาเอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน

สุราไหลลงมาจากใบหน้าเสี่ยวเซ่อ เปียกขนตาและหน้าม้านาง ค่อยๆ หยดลงมาเลอะเสื้อผ้าของนางเข้าไปอีก ประกอบกับใบหน้าเล็กที่เงยขึ้นเล็กน้อย สีหน้าที่ตกใจกลัว ดูแล้วน่าสงสารจับใจ

ชิงอีสังเกตถึงความผิดปกติได้แล้วแท้ๆ แต่พอเห็นนางเป็นแบบนี้ ในใจเขากลับมีความรู้สึกสงสารเอ่อล้นขึ้นมา จนอยากจะเดินเข้าไปหา ลูบเช็ดใบหน้าของนางอย่างอ่อนโยน กระทั่งว่า คิดจะจูบริมฝีปากที่เปียกชื้นนั่นของนางให้แห้งผากไปเลย

เขาออกแรกหยิกไปที่ขาของตนเอง

ความเจ็บปวดทำให้สติเขากลับมา ในใจเขายังรู้สึกหนาวเยือก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ไม่ได้ติดพิษใช่ไหม?

"ท่านอ๋อง?"

เขาเดินขึ้นหน้ามาใกล้ๆ อ๋องเจวี้ยน

เซียวหลันยวนมองพ่อลูกหยวนกัง สายตาเย็นชา

"ข้าประเมินพวกท่านต่ำไปจริงๆ นักดนตรีจากแคว้นหมิ่นหรือ? ดีมาก ข้าจะพากลับไปที่จวนให้พระชายาได้ชื่นชมบ้าง"

"ท่านอ๋อง!"

ชิงอีตกตะลึง

ทำไมถึงจะพาหญิงสาวประหลาดแบบนี้กลับจวนอ๋องล่ะ? เขามีปฏิกิริยาเช่นนี้ ก็แสดงว่าหญิงสาวคนนี้ผิดปกติแน่ๆ สิ!

เสี่ยวเซ่อไม่ส่งเสียง เดินตามไปอย่างว่าง่าย

จนตอนที่พวกเขาออกไป หยวนอี้ก็รีบบอกกับท่านพ่อว่า "ท่านพ่อ อ๋องเจวี้ยนรู้สึกตัวแล้วนี่นา ทำไมยังจะพาเสี่ยวเซ่อกลับไปกับเขาอีกล่ะ? ท่านไม่ใช่ชุบเลี้ยงเสี่ยวเซ่อมาอย่างยากลำบากหรือ?"

หยวนกังเองก็กังวลอยู่บ้าง แล้วก็ไม่อยากเสียเสี่ยวเซ่อไปอีกด้วย

แต่ว่า เขายังกัดฟันพูดว่า "ข้าชื่อมั่นเสี่ยวเซ่อ ต่อให้อ๋องเจวี้ยนจะระแวดระวัง นางจะต้องหาโอกาสลงมืออีกครั้งได้แน่!"

อ๋องเจวี้ยนคิดว่าป้องกันได้หรือ?

ตลอดทางกลับไป พวกเยานั่งรถม้าคันเดียวกัน ในพื้นที่เล็กๆ แค่นั้น ไม่แน่เสี่ยวเซ่ออาจจะทำสำเร็จในรถม้าเลยก็ได้...

"พวกเรายังไม่ได้เจรจาเรื่องกัน ก็ปล่อยเขากลับไปแบบนี้แล้วหรือ..."

"เจ้าผิดแล้ว พวกเราเดิมทีแค่จะให้โอกาสเสี่ยวเซ่อเท่านั้น ตอนนี้ไม่ใช่ว่าให้นางตามไปได้แล้วหรือไร? พวกเราจะเจรจาหรือไม่ ก็ไม่สำคัญแล้ว"

ห้องข้างๆ มือที่ยกชาอยู่ขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นสั่นเล็กน้อย

"เจ้าอาราม เพลงเมื่อครู่นั่น? ทำไมข้าฟังแล้วรู้สึกน่ากลัวมาก?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรอจนห้องข้างๆ สิ้นเสียง จึงกล้าเอ่ยขึ้นมาเสียงแผ่วเบา

"พวกเราไม่พบอ๋องเจวี้ยนแล้วหรือ?"