อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2124

นี่คือข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับตงฉิง ที่เซียวหลันยวนได้ยินมา

ต้นเซียน เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน และไม่เคยเห็นบนหนังสือโบราณเกี่ยวกับตงฉิงนั่นเลย

ซือมิ่งอู๋พูดแบบนี้ อธิบายได้ว่าต่อให้ตงฉิงยังอยู่ ต้นเซียนนี้ก็ยังเป็นความลับ

แต่เขารู้ได้อย่างไรกัน?

ไม่ว่าเขาจะรู้ได้อย่างไร เซียวหลันยวนก็ยังเกิดจิตสังหารกับเขาขึ้นมาแล้ว

ตอนที่เขาคุกคามชีวิตของฟู่จาวหนิง ตอนที่เขาพูดถึงลูกของพวกเขาหลังจากนี้

ซือมิ่งอู๋ ชีวิตก็ควรจะต้องทิ้งไว้ที่นี่

"ถ้าเจ้ารับปาก..."

ซือมิ่งอู๋ยังพูดไม่ทันจบ ร่างของเซียวหลันยวนก็รวดเร็วราวเงาไหล พุ่งเข้าโจมตีเขาพร้อมกับแรงลับที่น่ากลัว

ชั่วขณะหนึ่ง ต้นหญ็ารอบๆ ก็ถูกกดจนล้ม กิ่งไม้ล้วนโยกไหวขึ้นมา และมีต้นไม้เล็กๆ บางส่วนถูกพลังแรงรูปร่างกดดันจนเอนไปด้านหลัง

ลืมกระพือขึ้นอย่างรุนแรงไร้เทียมทาน

เซียวหลันยวนพอโจมตี ก็ใช้กำลังภายในออกมาจนสุดกำลัง

แรงกดอากาศลดต่ำ ซือมิ่งอู๋กระทั่งรู้สึกหายใจไม่ออก

แต่เขาก็สมกับเป็นคนที่เซียวหลันยวนมองเป็นคู่มือจริงๆ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ กลับมีปฏิกิริยาทันท่วงที อาวุธลับในมือยิงพุ่งไปทางเซียวหลันยวน ส่วนตัวเขากลับถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

ไม่สนใจว่าใบหน้าหรือข้างลำตัวจะถูกกิ่งไม้บาดเอา ใช้ความเร็วสูงสุดของเขาถอยร่นอย่างรวดเร็ว

เสียงปึงดังขึ้น เขากระทแกเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่ง และพอถูกขวางเช่นนี้ ฝ่ามือเซียวหลันยวนก็มาถึงตรงหน้าแล้ว ฟาดไปทางตำแหน่งหัวใจเขา

ซือมิ่งอู๋หดลงอย่างรุนแรง กัดกรามแน่น กำลังภายในทั้งหมดรวมไปที่ทรวงอกจนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ต้านทานการโจมตีนี้

กำลังภายในสองวูบปะทะกัน ในอาการมีเสียงคลื่นอัดกระแทก

กิ่งไม้ใบไม้รอบๆ ปลิวว่อน กิ่งไม้นับไม่ถ้วนถูกกำลังภายในเฉือนร่วง

ซือมิ่งอู๋เลือดลมปั่นป่วน ในปากมีกลิ่นคาวหวาน ไม่ทันได้สนใจสะกดเลือดที่กำลังพล่านขึ้นมา เขาสะบัดมือ สิ่งของสีดำชิ้นหนึ่งก็พุ่งเข้าไปที่หน้าของเซียวหลันยวน

นั่นเหมือนเป็นแมลงอะไรตัวหนึ่ง

เซียวหลันยวนฟาดฝ่ามือไป และพอสบโอกาสนี้ ซือมิ่งอู๋ก็หมุนตัวหนีออกไปแล้ว

"เซียวหลันยวนเจ้ามันไม่สำนักบุญคุณ ข้าจำเจ้าไว้แล้ว!"

เสียงในตอนท้าย ก็ห่างออกไปถึงสองสามจั้ง

ซือมิ่งอู๋ใช้ความเร็วสูงสุดในชีวิตเขา หนีออกจากสถานที่นี้

พวกของชิงอีเองก็รีบเข้ามาแล้ว ก่อนที่จะเข้าป่าผืนนี้ เซียวหลันยวนได้ยินเสียงลมหายใจจำนวนหนึ่งอยู่รอบๆ จึงให้ชิงอีพาคนออกไปซุ่มโจมตีอีกฝ่าย

พวกเขาสังหารไปสิบกว่าคน

"ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่ได้เจอคนของลัทธิเทพทำลายล้างใช่ไหม?"

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนพูดกับอีกฝ่ายขึ้นพร้อมกัน ล้วนเป็นห่วงกันมาก

"ข้าไม่เป็นไร" ฟู่จาวหนิงตอบเซียวหลันยวนก่อน แต่นางก็ไม่ได้เจอกับคนของลัทธิเทพทำลายล้าง เซียวหลันยวนทางนี้น่าจะเจอแล้วแน่ๆ

"คนที่ลงมือเมื่อครู่"

เซียวหลันยวนบีบมือนาง "เจ้ารีบไปช่วยไป๋หู่ก่อน"

ตอนนี้เขาหวังว่าไป๋หู่จะยังทนอยู่ไหว

พอพวกชิงอีพาไป๋หู่ลงมาจากบนต้นไม้ แสงไฟก็ส่องสภาพเขาให้เห็นชัดเจน ทุกคนล้วนสูบปากกันหมด

สืออีหน้าเปลี่ยนสี ยื่นมือไปไปทางข้างคอเขา มือสั่นระริก

"พระชายา!" เขาเงยหน้ามองฟู่จาวหนิง ดวงตาเจ็บปวด "ไป๋หู่เขา ไม่มีลมหายใจแล้ว"