อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2125

เสี่ยวเยว่พอได้ยินคำของสืออี ก็วิ่งตรงมาข้างกายไป๋หู่ทันที ยื่นสอบลมหายใจเขา

มือนางสั่นระริกขึ้นมา หันหน้ามองฟู่จาวหนิง เสียงมีแววสะอื้น "คุณหนู"

นางกับไป๋หู่ล้วนมาจากตระกูลเสิ่นที่ต้าชื่อ จึงรู้สึกว่าสนิทกันอยู่พอควร

ตอนนี้พอเห็นบาดแผลบนตัวไป๋หู่ ใจของนางก็เหมือนถูกฉีกกระชาก

เสื้อผ้าบนตัวไป๋หู่ถูกกรีดออกหลายรอย ล้วนถูกเลือดย้อมจนแดงฉาน ดูเหมือนมนุษย์เลือดไปเลยจริงๆ

บาดแผลบนตัวเขา แต่ละแผลล้วนสยดสยอง

ไม่ว่าจะลมหายใจ หรือว่าชีพจร ก็ล้วนไม่มีแล้ว

ทุกคนก้มหน้าลงต่ำ กำหมัดแน่น

ไป๋หู่กับพวกเขาเป็นพี่น้องกันมานานขนาดนี้ พวกเขาล้วนเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ตอนนี้ไป๋หู่โชกไปด้วยเลือด นอนไม่หายใจอยู่ตรงนี้ พวกเขาเจ็บปวดอย่างมาก

เซียวหลันยวนยืนอยู่ข้างๆ สายตาเย็นลงมาแล้ว

ซือมิ่งอู๋

เขายื่นมือไปกอดฟู่จาวหนิง แต่ฟู่จาวหนิงกลับรีบเดินไปข้างตัวไป๋หู่ คุกเข่าลงมา เข็มเงินในมือแทงเข้าไปที่ชีพจรหัวใจเขาอย่างรวดเร็ว

"อายวน" มือของนางลงเข็มอย่างรวดเร็ว ร้องเรียกเซียวหลันยวนโดยไม่เงยหน้าขึ้น

"เจ้าว่ามา"

เซียวหลันยวนมองท่าทางนางแบบนี้ ในใจรู้สึกหนักอึ้งเศร้าโศก เขารู้สึกว่าฟู่จาวหนิงก็ไม่อาจยอมรับเรื่องที่ไป๋หู่ตายไปแล้วได้

แต่เขาก็ไม่ได้ยินเสียงใจเต้นกับลมหายใจของไป๋หู่แล้วจริงๆ

"ให้พวกเขาล้อมที่นี่ไว้ ใครก็ห้ามเข้าใกล้ห้ามดู เดี๋ยวนี้" ฟู่จาวหนิงยื่นมือเปิดหนังตาไป๋หู่ มองดูม่านตาเขา

"ทุกคนฟังคำสั่ง" เซียวหลันยวนออกคำสั่งทันที

ยังดีที่นางก่อนหน้านี้หาโอกาสตรวจเลือดให้กับคนข้างกายไว้แล้ว ในคลังเลือดนี้ก็มีถุงเลือดอยู่ด้วย บางส่วนยังเป็นนางที่หาโอกาสลงมือสูบเอาออกมาจากร่างพวกมือสังหารด้วย

ดีที่ของในคลังเลือดนี้พอใช้หมดก็จะชดเชยเข้ามาใหม่เอง ไม่เช่นนั้นคงไม่พอใช้แล้ว

หลังจากถ่ายเลือด ฟู่จาวหนิงก็ใช้อุปกรณ์ในห้องสกัดยาช่วยชีวิตทันที

ไป๋หู่ยังต้องแสกนทั้งตัว มีเลือดออกในร่างกายและอวัยวะภายในเสียหาย ต้องทำการผ่าตัด

บวกกับแผลบนตัวเขาลึกมาก ต้องทำความสะอาดต้องเย็บปิด เป็นการผ่าตัดครั้งใหญ่

ฟู่จาวหนิงพยายามช่วยชีวิตไป๋หู่ จนลืมโลกภายนอกทั้งหมดไป

นางรู้ว่านี่ต้องใช้เวลานานมาก น่าจะมากกว่าสองชั่วยาม พวกเซียวหลันยวนอยู่ข้างนอกนานขนาดนี้ ต้องรู้สึกแปลกๆ และสงสัย อีกทั้งคงกังวลจนอาจจะเข้ามาดูสถานการณ์แน่ๆ

ถ้าหากเห็นว่านางกับไป๋หู่หายไปจากที่เดิม ไม่รู้พวกเขาจะตกตะลึงกันแค่ไหน

แต่นางก็สนอะไรมากไม่ได้แล้ว