อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2123

ตอนนั้น เซียวหลันยวนสุขภาพยังค่อนข้างแย่ อายุก็ยังน้อย เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะไปสืบข่าวเรื่องนี้

แต่ผ่านไปไม่กี่วันเจ้าอุทยานก็เกิดเรื่องขึ้น

เซียวหลันยวนเคยคิด ว่าการตายของเจ้าอุทยานจะเกี่ยวข้องกับซือมิ่งอู๋หรือเปล่า?

แต่ซือมิ่งอู๋อยู่ที่เมืองชายแดน เขาก็รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้

ตอนนี้พอเห็นซือมิ่งอู๋ ความสงสัยในตอนนั้นก็ทะลักเข้ามาในความคิด

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็รู้สึกว่า เจ้าอุทยานเฉินน่าจะเพราะรู้เรื่องอะไรของซือมิ่งอู๋เข้าเลยถูกปิดปาก

ในสมองเขาคิดเช่นนี้ แต่บนสีหน้ากลับไม่แสดงอารมณ์ ถามออกมาตรงๆ

"เจ้าอุทยานเขาเฉิงอวิ๋น เจ้าคงเคยได้ยินมาบ้างสินะ"

คำพูดนี้เขาใช้น้ำเสียงยืนยัน

น่าจะเพราะเขาใจเย็นและสุขุมเกินไป จนฟังไม่ออกว่าเป็นการหลอกลวง ซือมิ่งอู๋ทางนั้นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวเราะยอมรับออกมา

"ทำไมล่ะ อ๋องเจวี้ยนคิดจะล้างแค้นให้คนที่ตายไปนานขนาดนั้นหรือ? เขาเหมือนจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าเลยนี่?"

เขายอมรับแล้ว

ดวงตาเซียวหลันยวนมีจิตสังหารทะลักขึ้นมา

"ตอนนั้นเจ้าอยู่ที่เมืองชายแดน" เขาเอ่ยขึ้นมาอีก

"สกุลเฉินนั่นขนาดเรื่องนี้ก็ยังบอกเจ้าเรอะ? ตอนนั้นเจ้ายังเป็นแค่เด็ก ข้าอยู่ที่เมืองชายแดน แต่สังหารคนแค่คนเดียว ไม่ต้องให้ข้ามาลงมือเองก็ได้"

ระหว่างทีั่พูด ซือมิ่งอู๋ก็เดินเข้ามาทางนี้ แล้วด้านบนมีจุดที่ใบไม้บางตาพอดี แสงจันทร์จึงลอดร่องนั้นลงมา ส่องกระทบใบหน้าเขา ทำให้เซียวหลันยวนได้เห็นเขาชัดขึ้น

คนผู้นี้ หน้าตาไม่น่าเป็นที่ชื่นชอบเอาเสียเลย

เซียวหลันยวนพูดออกมาตรงๆ "ถอยออกไปสองก้าว เจ้ามันอัปลักษณ์จนข้ารู้สึกแย่เลย"

"ข้ามาครั้งนี้ ไม่ใช่จะมาทะเลาะด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้"

ซือมิ่งอู๋สูดลมหายใจลึก "ข้ามาเพราะจะร่วมมือกับเจ้า เมื่อครู่บอกไปแล้ว ว่าจักรพรรดิแคว้นเจาไม่ยอมรับตัวเจ้า เจ้าอยู่ในเมืองหลวง จะช้าเร็วก็ตายอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นแคว้นเจาก็ไม่มีที่ให้เจ้าอยู่ได้ด้วย บางทีเจ้าคงคิดว่าตนเองวิทยายุทธ์สูงส่งไม่จำเป็นต้องกลัว แต่พระชายาเจ้าล่ะ? คนทั้งจวนอ๋องเจวี้ยนของเจ้าล่ะ? เจ้าจะปกป้องพวกเขาได้ตลอดหรือ?"

"แคว้นหมิ่นก็ยังจับจ้องตัวพระชายาอ๋องเจวี้ยน เรื่องนี้เจ้าคงยังไม่รู้สินะ? ไม่ใช่แค่แคว้นหมิ่น กระทั่งคนอื่นในลัทธิเทพทำลายล้าง ก็ยังจับจ้องตัวพระชายาอ๋องเจวี้ยนตาเป็นมัน เจ้าปกป้องนางวันสองวันได้ แต่คงปกป้องทั้งชีวิตไม่ได้หรอกถูกไหม แล้วก็ หลังจากนี้ถ้าพวกเจ้ามีลูกล่ะ? เจ้าอย่าลืมนะ ตอนนั้นเจ้ายังติดพิษได้ ลูกของพวกเจ้าหลังจากนี้ก็อาจจะ..."

พอได้ยินเขาพูดถึงตรงนี้ จิตสังหารเซียวหลันยวนก็ระเบิดเข้มข้น

ซือมิ่งอู๋ตกใจขึ้นมา

"ข้าแค่มาเตือนเจ้าก่อนเท่านั้น ว่าพวกเจ้าตกอยู่ในอันตรายมาตลอด! แต่ถ้าหากพวกเจ้าร่วมมือกับข้า ข้าจะบอกความลับเรื่องการล่มสลายของตงฉิงให้ พวกเราสามารถหาสมบัติตงฉิงกลับมา และทำให้ตงฉิงได้มาเห็นตะวันจ้าอีกครั้ง!

ซือมิ่งอู๋น้ำเสียงยกสูงขึ้น ดูตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว

"เงื่อนไขของข้าไม่ยาก ตอนที่ตงฉิงปรากฏขึ้นที่ใต้หล้าอีกครั้ง จะแบ่งแยกเป็นสองส่วน เจ้ากับข้าต่างเป็นอ๋องแล้วก็ เจ้าต้องช่วยข้าหาต้นเซียนในตำนานของตงฉิง!"

ต้นเซียน?