อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2000

เซียวหลันยวนตอนนี้กำลังยืนอยู่นอกประตูของเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง

เขาขึ้นเขามาก่อน เพราะอยากจะดูว่าเจ้าอารามมีท่าทีอย่างไรกับฟู่จาวหนิง ไม่อยากให้เขาพูดอะไรที่เป็นการทำร้ายฟู่จาวหนิงออกมา

เดิมทีเขาไม่รู้สึกว่าเจ้าอารามจะไม่ชอบฟู่จาวหนิง

แต่ฮูหยินเฉิงทำให้เขาตาสว่าง

บางครั้งระหว่างคนเราด้วยกันมันก็แปลก ทั้งที่เป็นคนดีแท้ๆ แต่ก็ยังมีคนที่ไม่สบอารมณ์

เดิมทีเขาคิดว่าฮูหยินเฉิงจะชอบแม่นางที่ฉลาดใจกว้างตรงไปตรงมาอย่างฟู่จาวหนิงเสียอีก คิดไม่ถึงว่าฮูหยินเฉิงกลับไปชอบนิสัยประหลาดๆ แบบองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแทน

ถูกต้อง จากที่เซียวหลันยวนเห็น องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเป็นคนนิสัยประหลาด

นางมีโชคอยู่บ้าง ตัวเองก็ถือเป็นแม่นางที่อ่อนโยนเข้าใจเรื่องต่างๆดี ยิ่งไปกว่นั้นยังถือว่ามีเสน่ห์ด้วย ไม่เช่นนั้นนางคงไม่หนีออกมาจากต้าชื่อ เพราะความอยากครอบครองมากผิดปกติที่มีต่อตัวนางของฝ่าบาทต้าชื่อหรอก

แต่นางไม่ถือว่ามีเอกลักษณ์อะไร และไม่ได้ฉลาดด้วย ความรู้ก็สู้ฟู่จาวหนิงไม่ได้ นางมองอะไรก็ไม่ค่อยชัดเจน ดื้อรั้นที่สุดกับคนที่นางคิดว่าสามารถช่วยเหลือนางได้

อย่างเช่นเขา

คิดจะพึ่งพาเขา ให้เขาช่วยเหลือ แต่ไม่รู้จักใช้ตัวตนสถานะให้เหมาะสมที่สุด

เอาจริงๆ ถ้าตอนแรกสุดองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ที่ต้าชื่อแล้วเข้าหาฟู่จาวหนิง ใช้ความจริงใจให้นางหวั่นไหว ให้ฟู่จาวหนิงชอบนาง เอาแค่ความใจดีของจาวหนิง ก็อาจจะช่วยนางให้ออกจากต้าชื่อตรงๆ หนีจากเงื้อมมือฝ่าบาทได้แล้ว

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นต้องการความช่วยเหลือแท้ๆ แต่ก็ญังมาดูถูกฟู่จาวหนิง

น่าจะเพราะความสูงศักดิ์และหยิ่งทะนงขององค์หญิงใหญ่ราชวงศ์ที่ฝังอยู่ในกระดูกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ทำให้นางรู้สึกว่าตนเองสูงส่งกว่าฟู่จาวหนิงระดับหนึ่ง

ดังนั้นเซียวหลันยวนตอนนี้จึงไม่รู้ ว่าเจ้าอารามมีท่าทีอะไรต่อจาวหนิง

ถ้าหากเขาไม่ต้อนรับจาวหนิงขึ้นมา เขาก็จะให้จาวหนิงไม่ต้องมาพบหน้าเจ้าอาราม มีอะไรฟังเขาไว้ก็พอ

ทำไมจะต้องให้จาวหนิงที่เดินทางมานับพันลี้เพื่อพบหน้าเจ้าอารามแล้วถูกวิจารณ์ถูกรังเกียจกัน?

แต่เซียวหลันยวนก็คิดไม่ถึงว่าพอเขามาถึงที่นี่ กลับถูกแจ้งว่า เจ้าอารามปิดด่านไปตั้งแต่สิบวันก่อน วันนี้ตอนบ่ายถึงจะออกมา

คนที่คุ้มกันอยู่ด้านนอกประตูเจ้าอารามเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีคนหนึ่ง สวมชุดคลุมหลวมๆ สีฟ้าอ่อน

นี่คือเด็กรับใช้ข้างกายเจ้าอารามโยวชิง ชื่อว่าซางจื่อ

ซางจื่ออายุน้อยกว่าเซียวหลันยวนสองปี ตอนยังเป็นทารกถูกเจ้าอารามเก็บกลับมา ตอนแรกสุดก็มีฮูหยินเฉิงมาช่วยดูแล

เจ้าอารามเป็นคนที่มองทุกอย่างได้ปรุโปร่งมาโดยตลอด ตอนไหนกันที่เขาสับสน?

"นี่ก็ประหลาดเสียจริง"

เซียวหลันยวนเดินขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่ง "ข้าจะเข้าไปดูหน่ยอ"

ซางจื่อยื่นมือขวางเขาไว้ทันที

"ใต้ฝ่าพระบาท รอก่อนเถิด อีกแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม"

"เขาจะออกด่านก่อนสักหนึ่งชั่วยามก็คงไม่เป็นไรหรอก" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"เจ้าอารามบอกไว้ ว่าถึงเวลาแล้วเขาจะออกมาเอง หลังจากที่ท่านมาถึงหากจะสร้างความวุ่นวาย ก็ให้บอกท่านว่า ถ้าเขาซาบซึ้งจนถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วถูกท่านขัดจังหวะ หลังจากนี้จะให้ท่านอยู่ในยอดเขาโยวชิงต่ออีกหนึ่งปี" ซางจื่อเอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนยืนนิ่ง

"ถ้าพูดแบบนี้ เขายังคิดไปถึงว่าข้าอยากให้เข้าออกด่านล่วงหน้าด้วยหรือ?"

"ใช่แล้ว"