อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2001

เซียวหลันยวนจนใจ "ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอเขาออกมา"

"ขอบคุณใต้ฝ่าพระบาทที่เข้าใจ"

ซางจื่อแอบถอนใจโล่ง เหมือนคิดถึงอะไรได้อีก "จริงด้วย ใต้ฝ่าพระบาท เจ้าอารามยังคำนวณไว้อีกเรื่องหนึ่ง"

"เรื่องอะไร?"

"เจ้าอารามบอกว่า พระชายาของท่านวันนี้จะได้เจอกับคนที่พิเศษมากสำหรับนางคนหนึ่ง"

เซียวหลันยวนหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ในสมองเขามีภาพถังอู๋เจวี้ยนปรากฏขึ้นมาทันที

นี่ควบคุมไม่อยู่แล้วจิรงๆ พอได้ยินคำนี้ของซางจื่อ เขา็คิดถึงชายคนนั้นขึ้นมา

เดิมทีก็หึงหวงไปแล้ว ประโยคนี้เป็นเหมือนก้อนหินใหญ่อีกก้อนที่ขวางมาในใจเขา

เขาเองก็ค่อนข้างเชื่อการคำนวณของเจ้าอารามด้วย แม้หลายเรื่องจะยังดูน่าสงสัย แต่ส่วนใหญ่ก็ยังเชื่อ

และเพราะเชื่อ พอได้ยินคำนี้เขาจึงหันมาสนใจ

เขารู้สึกว่าในใจลนลานขึ้นมา หมุนตัวเดินกลับไปทันที

ถ้าเจ้าอารามคำนวณคนแบบนี้ออกมา เช่นนั้นเขาไม่มีทางปรากฏตัวแค่ที่ลานหินยื่นแน่นอน คงจะเข้ามาพัวพันน่าดู

แล้วการที่เขาขึ้นมาก่อน ก็เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพอดี...

พอคิดถึงจุดนี้ เซียวหลันยวนก็ใช้วิชาตัวเบาทันที ไปถึงด้านนอกอารามอย่างรวดเร็วราวกลุ่มควัน

พอยืนอยู่นอกประตูใหญ่ก็มองเห็นฟู่จาวหนิงรีบเดินขึ้นมาแล้ว

แต่ว่า!

แววตาเซียวหลันยวนปรากฏเงามืดขึ้นมา นี่เขาเห็นอะไรกัน?

ชายคนนั้น ปรากฏเข้ามาในสายตาของเขาจริงๆ!

เขามาได้อย่างไร?

พอเห็นเขา ก็ยิ่งพิสูจน์การคำนวณของเจ้าอารามไปอีก

"ศิษย์น้องหญิง?!"

เสียงเซียวหลันยวนเย็นเยียบลงไปแล้ว

ตอนที่เขาออกมาครู่เดียว เกิดเรื่องไร้สาระอะไรขึ้นกัน?

ทำไมอยู่ดีดี จาวหนิงก็กลายเป็นศิษย์น้องหญิงของเขาไปแล้ว?

"เจ้าเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสจี้หรือ? แต่ที่ข้ารู้ ในกลุ่มศิษย์ของผู้อาวุโสจี้ไม่มีคนแบบเจ้านี่นา"

ศิษย์ของผู้อาวุโสจี้ มีแบบนี้เสียที่ไหน?

"แน่นอนว่าไม่ใช่ผู้อาวุโสจี้ แต่เป็นอาจารย์วิชาแพทย์ของศิษย์น้องหญิงน่ะ" ถังอู๋เจวี้ยนหัวเราะเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงถูกกอดอยู่ในอกเซียวหลันยวน คิดจะดิ้นแต่ก็ดิ้นไม่หลุด จึงอดจิ้มไปที่เอวเขาไม่ได้

"อุ๊ เซียวหลันยวนปล่อยนะ..."

"นี่คิดจะรัดนางจนตายหรือไรกัน?"