อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1977

ยังมีท่าทางสง่างามของอ๋องเจวี้ยนอยู่เสียที่ไหนกัน?

"ศัตรูหัวใจ?"

เซียวหลันยวนครุ่นคิดถึงคำนี้ จากนั้นก็หัวเราะเฮอะขึ้นมา ไม่ชอบใจเอามากๆ

"เขาเป็นไม่ไหวหรอก"

ถ้ามาคิดอย่างละเอียด ต่อให้ไม่มีเขา ฟู่จาวหนิงก็อาจจะไม่เลือกซือถูไป๋ก็ได้

เพราะอะไรกัน?

แน่นอนว่าเพราะซือถูไป๋ไม่ได้เด็ดขาดเหมือนเขา กับองค์จักรพรรดิเอง เขาก็ยังกำเริบเสิบสานได้ขนาดนี้ แต่ซือถูไป๋ล่ะ? ขนาดผู้นำตระกูลซือถูเองก็ยังมาคอยกำหนดเรื่องสำคัญในชีวิตของเขาได้

"หนิงหนิง ข้าจะบอกเจ้าให้ คนอย่างซือถูไป๋ที่อายุยี่สิบกว่าแต่ก็ยังเป็นนายตัวเองไม่ได้ ไม่มีอนาคตหรอก"

เขาบอกกับฟู่จาวหนิงอย่างตั้งใจ

"เชอะ ท่านเองก็พอได้แล้ว เรื่องแค่นี้ก็ตัดสินอนาคตคนอื่นไปเสียแล้ว"

อะไรคือไม่มีอนาคตกัน?

อายุยี่สิบกว่า ยังหนุ่มอยู่มาก อนาคตยังอีกกว้างไกลไร้ขีดจำกัดเถอะ

ฟู่จาวหนิงไม่ใช่คนที่ตัดสินคนง่ายๆ

แต่เหมือนอ๋องเจวี้ยนจะไม่ได้ใจกว้างแบบนั้น

"ท่านอ๋อง พระชายา มากินข้าวกลางวันกันไหม?" ก็ได้ยินเสียงชิงอีตะโกนเข้ามาตามลม

"กินสิ หิวแล้ว ไปกินข้าวกัน" ฟู่จาวหนิงพูดแล้วก็เดนินำกลับไปก่อน

"ไปเดี๋ยวนี้"

เซียวหลันยวนยังไม่ขยับ

ฟู่จาวหนิงคิดว่าเขามีธุระส่วนตัวต้องไปทำ เลยไม่ได้รอเขา เดินกลับไปก่อนแล้ว

ชิงอีพยักหน้ายอมรับ "จริงเลย เสี่ยวเยว่เก่งมาก"

เสี่ยวเยว่เม้มปากยิ้มๆ

นางเก่งขนาดนี้เสียที่ไหน?

"พระชายา อ๋องเจวี้ยนทำไมยังไม่กลับมา? แต่ท่านกลับมาคนเดียว" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองนาง

ฟู่จาวหนิงกลับมาคนเดียว โดยไม่สนเซียวหลันยวนหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นเซ๊ยวหลันยวนยังไม่กลับมาอีก แล้วนางจะกินไปแบบนี้หรือ?

ทำไมฟู่จาวหนิงถึงเป็นหญิงที่ไร้หัวใจแบบนี้ แต่เซียวหลันยวนกลับยังเทิดทูนไว้ในใจกัน?

ฟู่จาวหนิงมองไปทางนาง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังไม่กิน ข้าวต้มของนางวางอยู่บนหินข้างๆ กระทั่งฮูหยินเฉิงเองก็ด้วย

"พวกเท่านรอเซียวหลันยวนกลับมาแล้วค่อยกินรึ?" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้วถาม