อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1976

ฟู่จาวหนิงสงสัย ซือถูไป๋เดิมทีก็อยู่ระหว่างทางมาเมืองหลวงอยู่แล้ว

"พูดถึงเรื่องนี้ ข้าเองก็ได้ยินมาแล้ว ยินดีด้วยคุณชายซือถู" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

ไม่ว่าหยวนอี้มีเหตุผลอะไรถึงส่งสิ่งนี้ให้ซือถูไป๋ ที่คนนอกมองเห็นคือการตบฉาดเข้าที่หน้าของพันธมิตรโอสถใต้หล้า ถือว่าโรงยาทงฝูชนะไปก้าวหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ยังทำให้ซือถูไป๋ได้รับการให้ความสำคัญจากผู้นำตระกูลด้วย

สำหรับซือถูไป๋ก็ถือเป็นเรื่องดีจริงๆ ดังนั้นที่ฟู่จาวหนิงยินดีกับเขาก็เป็นเรื่องปกติ

แต่พอได้ยินฟู่จาวหนิงยินดีกับซือถูไป๋ เซียวหลันยวนกลับรู้สึกหึงหวงหน่อยๆ

ซือถูไป๋ปีที่แล้วยังคิดไม่ซื่อกับฟู่จาวหนิงอยู่เลย เขามักรู้สึกว่าถ้าแค่ตนเองเผลอนิดเดียว ซือถูไป๋ก็จะฉวยโอกาสทันที

ทำให้ฟู่จาวหนิงยินดีกับซือถูไป๋ได้ นี่มันก็อธิบายว่าซือถูไปจะมากน้อยก็ถือว่ามีความได้เปรียบ หรือมีเรื่องน่ายินดี ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ก็ดึงดูดความสนใจของฟู่จาวหนิงมาได้เหมือนกัน

ความสนใจจุดนี้ ทำให้ในใจเซียวหลันยวนขุ่นเคืองขึ้นมา

"ขอบคุณพระชายา"

ซือถูไป๋เหลือบมองอ๋องเจวี้ยนผาดหนึ่ง เป็นชายหนุ่มเหมือนกัน แม้จะมองไม่เห็นสีหน้าของอ๋องเจวี้ยน แต่เขาจะไม่รู้เลยหรือว่าอ๋องเจวี้ยนที่ใจแคบคนนี้คิดอะไรอยู่?

เขามองฟู่จาวหนิงอย่างอ่อนโยน เสียงแผ่วเบาราวสายลมโชยผ่านหู "พวกท่านจะไปไหนกันหรือ? ท่องเที่ยว?"

ฟู่จาวหนิงยังไม่ได้พูดอะไร เซียวหลันยวนก็เอ่ยขึ้นว่า

"ไม่ใช่ เดินทางไกล"

พอได้ยินเขาพูดว่าเดินทางไกล ซือถูไป๋ก็เดาออกมาทันที "หรือว่าจะไปยอดเขาโยวชิง?"

"ทำไม เจ้าจะไปด้วยกันไหมล่ะ?" เซียวหลันยวนย้อนถามมาทำหคนึ่ง

เดิมทีคิดว่าซือถูไป๋จะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใครจะคิดว่าเขากลับหัวเราะออกมา "ไปได้หรือ?"

"เฮอะ"

เซียวหลันยวนแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ

"แล้วเจ้าว่ายังไงล่ะ?"

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็รู้สึกว่าสองคนนี้เหมือนเด็กน้อยทะเลาะกันเลย ทำอะไรกันเนี่ย?

เซียวหลันยวนพูดคำนี้ออกมาอย่างหึงหวง

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "คำพูดนี้ของท่านพูดออกมาแล้วไม่ได้ดูสง่าผ่าเผยสมวีรบุรุษเลยนะ" เด็กน้อยจริงๆ

"เดิมทีข้าก็ไม่ใช่วีรบุรุษอะไรอยู่แล้ว ทำไม หนิงหนิงชอบวีรบุรุษ จอมยุทธ์หรือ?"

เซียวหลันยวนหันมามองนาง แต่หูกลับยังสนใจการเคลื่อนไหวของซือถูไป๋อยู่ พอได้ยินเสียงของเขาห่างออกไปแล้ว เขาจึงแอบถอนใจโล่งออกมา

"ข้าบอกเมื่อกันว่าชอบจอมยุทธ์? ไม่ว่าจะตัวตนฐานะอะไร ก็ต้องดูที่คน นิสัย กับการปฏิบัติตนสิ"

ฟู่จาวหนิงประชิดมาตรงหน้าเขา ถามขึ้นอย่างประชดประชัน "ท่านคงไม่ได้มองซือถูไป๋เป็นศัตรูหัวใจหรอกใช่ไหม?"

ผู้ชายคนนี้ใจคับแคบเสียจริง นางคิดไม่ถึงเลย ตอนนั้นก็รู้สึกว่าเป็นอ๋องเจวี้ยนที่ใจนิ่งมั่นคง กระทั่งดูสุขุมอยู่แท้ๆ ที่แท้ก็เป็นคนแบบนี้นี่เอง

ไร้เดียงสาขี้หึงใจคับแคบ

เรื่องนิดเดียวของซือถูไป๋ พวกเขายังไม่ทันได้เกิดอะไรขึ้นแท้ๆ ทุกครั้งที่เซียวหลันยวนเป็นซือถูไป๋ก็เหมือนขนทั้งตัวจะลุกพองขึ้นมาเสียอย่างนั้น