อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1978

"แล้วมันไม่ควรหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำท่าทางเหมือนสับสนมาก

มองออกว่านางรู้สึกจริงๆ ว่าต้องรอเซียวหลันยวนกลับมากินด้วยกันจึงจะถูก

"ความเร็วในการกินข้าวของพวกท่าน ไม่เหมือนกับเขา ยิ่งไปกว่านั้นนี่ยังอยู่กลางป่ากลางเขาด้วย อยู่ระหว่างเดินทาง ของที่ต้มเสร็จแล้วก็ต้องรีบกิน ไม่มีความจำเป็นต้องมารอให้ครบคน ใครก็ไม่รุ้ทั้งนั้นว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรขึ้น" ฟู่จาวหนิงอธิบายออกมาอย่างอดทน

ถึงอย่างไรก็ตัดสินใจเดินทางมาด้วยกันแล้ว ยังต้องเดินทางด้วยกันอีกระยะหนึ่ง พูดให้ชัดเจนไว้ก่อนดีกว่า จะได้ไม่ต้องมานั่งพูดทุกวันหลังจากนี้

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น กินไปเถอะ" ฟู่จาวหนิงตัดบทองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

อธิบายรอบเดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าต้องมาอธิบายตลอด นางเองก็ทำไม่ได้หรอก

ถึงอย่างไรนางก็ยกชามขึ้นกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว

"ท่านน้าเฉิง..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอเห็นฟู่จาวหนิงกินอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก็อดมองไปทางฮูหยินเฉิงไม่ได้

"พวกเรารอก่อน" ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้น

ในฐานะที่นางเป็นผู้อาวุโส เรื่องจะกินก่อนที่เซียวหลันยวนจะกลับมานางยิ่งทำไม่ได้เลย

ถ้าเผื่ออีกเดี๋ยวเซียวหลันยวนไม่พอกิน นางก็ยังกินน้อยลงหน่อย แล้วแบ่งให้ได้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ได้สนใจจะกินเอง ฮูหยินเฉิงยิ่งรู้สึกดีกับนาง

ถ้าเป็นภรรยา ก็ควรจะมองสามีเป็นแผ่นฟ้า กินข้าวการจะรอหน่อยก็สมควรอยู่ มากินเองได้ยังไงกัน?

ดังนั้น ฟู่จาวหนิงจุดนี้ไม่ได้มาตรฐานเลยจริงๆ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเหมาะสมกับเซียวหลันยวนมากกว่า ด้านตัวตนฐานะเองก็เหมือนกัน

เซียวหลันยวนผ่านไปพักหนึ่งถึงจะเห็นตัว

ข้าวต้มชามนี้ของฟู่จาวหนิงกินไปเกือบหมดแล้ว พอเงยหน้ามองไป ก็เห็นเขาหอบช่อดอกไม้ป่ากลับมา

นางงงงันไปพักหนึ่ง

เซียวหลันยวนบอกว่าให้รอนิดนึง ที่แท้ก็ไปเด็ดดอกไม้หรือ?

"วางไว้บนรถม้าได้ไหม?"

"ได้!"

เสี่ยวเยว่รีบพูดขึ้นมา "คุณหนู ข้าไปหาแจกันมาปักดีไหม?"

"ขอบคุรมากเสี่ยวเยว่"

ฟู่จาวหนิงส่งดอกไม้ออกไป มองออกว่าท่าทางดูหวงแหนมาก ในใจเซียวหลันยวนยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

ที่แท้ส่งดอกไม้ก็ทำให้นางดีใจได้ขนาดนี้เชียว?

รู้อย่างนี้คงส่งให้มากกว่านี้แล้ว

เมื่อครู่เขาก็แค่มีความคิดชั่ววูบขึ้นมา รู้สึกว่าพอเห็นทุ่งดอกไม้ป่าแบบนี้แล้วเดินจากไป มันน่าเสียดาย บวกกับการขัดจังหวะของซือถูไป๋ ทำให้ไม่ทันได้ดูจุใจ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าจะเด็ดกลับมาสักช่อ

"อายวน รีบมากินข้าวเถอะ คงหิวแย่แล้วกระมัง" ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้น

ตอนนี้ไม่คิดจะกินข้าว แต่ยังไปเด็ดดอกไม้ให้ฟู่จาวหนิงอีก ดอกไม้พวกนั้นมีประโยชน์อะไรกัน?