อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1972

"คุณหนู ข้าทำไมเห็นคนที่มาดูไม่ค่อยจะถูกนักนะ?"

เสี่ยวเยว่มองไปด้านหลัง เห็นคนมาไม่น้อยเลย

รถม้าคันหนึ่ง แต่ด้านหลังมีคนขี่ม้ามาอีกหลายคน

ข้างกายฮูหยินเฉิงมีแค่องครักษ์กับสาวใช้อย่างละคนนี่

"ดูท่านจะมีเรื่องไม่คาดคิดเสียแล้ว" ฟู่จาวหนิงเองก็เหลือบมองตามไป

เมื่อคืนนี้นางให้เซียวหลันยวนกลับจวนอ๋อง แต่เขาบอกว่าไม่อยากกลับไป ขี้เกียจวิ่งไปวิ่งมา ยิ่งไปกว่านั้นการได้นอนในห้องนอนเก่าของนางก็มีความรู้สึกไปอีกแบบด้วย

เมื่อคืนใต้ฝ่าพระบาทอ๋องเจวี้ยนก็เลยเอาแต่สำรวจห้องเก่าของนาง แล้วยังถามเรื่องในอดีตของนางไปไม่น้อย ขนาดที่ของสลักมือดูงุ่มง่ามซึ่งวางอยู่ในห้องนาง ก็ยังต้องถามถึงที่มาที่ไป

ถูกเขาสำรวจไป ก็ยังเจอเข้ากับกล่องใบหนึ่งที่ดูมีอายุหน่อยด้วย ด้านในสะสมของเล่นบางส่วน สะสมไว้ตั้งแต่ยังเล็กมากๆ

เซียวหลันยวนยังเจอกับแหวนโบราณวงหนึ่งในนั้นด้วย

แหวนวงนี้ทำจากเงิน ดูจากขนาดเป็นของที่เด็กสวม ฟู่จาวหนิงค้นในความทรงจำอยู่นานสองนานก็ยังนึกไม่ออกว่าแหวนวงนี้มาจากไหน เซียวหลันยวนจึงเก็บมันไว้

ไว้ตอนไหนที่นางนึกออกค่อยบอกเขา

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตอนที่เขาเห็นแหวนวงนี้สีหน้าดูประหลาดๆ หน่อย

ทำเอานางอดขบคิดถึงแหวนวงนี้อยู่ตลอดไม่ได้

เรื่องเล็กๆ แบบนี้พอนึกไม่ออกก็รู้สึกไม่ค่อยดีนัก

พวกเขาจึงไม่หันไปสนใจว่าด้านนอกมีสถานการณ์อะไร ได้ยินแค่ว่าเมื่อคืนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปที่จวนอ๋องเจวี้ยน แต่ก็ไม่ได้เอามาใส่ใจ

"อื๋อ?"

เซียวหลันยวนได้ยินคำพูดของพวกนาง จึงเลิกม่านรถมองไปทางเมืองหลวง แล้วก็เห็นคนขี่ม้าอยู่หลายคนจริงๆ

เขาขมวดคิ้ว นึกสาเหตุออกทันที

"เกรงว่าน่าจะมีคนตามมาเสียแล้ว"

"ให้นางกลับไปไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ยอดเขาโยวชิงอยู่ที่นั่น เจ้าอารามเองก็อยู่ที่นั่น เมื่อวานไม่ใช่พูดไปแล้วหรือ? ข้าเองก็อยากรู้ เจ้าอารามทำไมถึงต้องเลือกนาง ให้นางไปก็ไม่เป็นไรหรอก" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ถ้าอย่างนั้น พวกนางก็อย่ามาลอยหน้าลอยตาตรงหน้าข้าก็พอแล้ว แล้วก็" ฟู่จาวหนิงเอียงไปทางเขา หยิบหน้ากากข้างๆ ขึ้นมาสวมให้เขาเอง "ในเมื่อนางอยู่ด้วย ใบหน้านี้ของท่านก็ซ่อนมันไว้ต่อเถอะ ข้าไม่อยากให้คนอื่นเอาแต่จ้องมองหน้าท่าน"

เดิมทีเซียวหลันยวนคิดว่าอยู่ต่อหน้าฮูหยินเฉิงไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากไว้ตลอด เส้นทางนี้ก็ยาวนานมาก สวมไว้ตลอดก็ไม่ค่อยสบายนัก

แต่ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตามมาด้วยแล้ว ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่า ถ้านางมาเห็นใบหน้าเซียวหลันยวน องค์หญิงใหญ่คงไม่ยอมรามือแน่

ถึงอย่างไรใบหน้าของเซียวหลันยวน ขนาดตัวนางเองยังหลงเลย ไม่ต้องพูดถึงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่เคยเจอหนุ่มหล่อชายงามมาน้อยกว่านางเลย

"หนิงหนิงหึงแล้วสินะ?" เซียวหลันยวนหัวเราะเบาๆ

"ถ้าข้าบอกว่าใช่ล่ะ?"

"เช่นนั้นข้าก็จะดีใจมาก ข้าก็หวังว่าหนิงหนิงจะมีแรงปรารถนาที่เป็นเจ้าของข้าแต่เพียงผู้เดียวอยู่"