อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1973

พอเซียวหลันยวนสวมหน้ากากเสร็จ ฮูหยินเฉิงก็มาถึงตรงหน้าแล้ว

ฮูหยินเฉิงเลิกม่านรถก็เห็นเซียวหลันยวน เดิมทีกังวลอยู่ตลอดว่าเขาไม่น่ารอตนเองแล้ว ตอนนี้พอมาเจอกันจึงถอนใจโล่งออกมาได้ในที่สุด

นางกำลังจะพูด อยากจะอธิบายเรื่องที่ตนเองพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาด้วย แต่รถม้าพวกเขายังไม่ทันหยุดดู เซียวหลันยวนก็แล่นออกไปก่อนแล้ว

"ท่านน้าเฉิงในเมื่อมาถึงแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ออกเดินทางเถอะ ถนนเส้นนี้ความเร็วการรุดหน้าจะไวหน่อย ไม่ได้หยุดพักเท่าไรนัก"

สภาพอากาศเดือนสาม หลายพื้นที่อาจจะมีฝนตก

ถ้าเสียเวลาบนเส้นทางนี้มาก การเดินทางนี้ก็จะล่าช้ามากเกินไป

เพราะฮูหยินเฉิง ทำให้เซียวหลันยวนไม่รู้สึกคาดหวังอะไรกับการเดินทางครั้งนี้ เขากระทั่งเหมือนกับฟู่จาวหนิง รู้สึกว่าที่เจ้าอารามเรียกพวกเขาไปครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

ดังนั้นตอนนี้เซียวหลันยวนจึงเท่ากับต้องรีบทำภารกิจนี้ให้เสร็จสิ้น

"ออกเดินทาง"

เซียวหลันยวนกระโจนขึ้นหลังม้าออกคำสั่ง

รถม้าของพวกเขานำหน้า ด้านหลังยังมีเสี่ยวเยว่นั่งอยู่บนรถม้าที่ขนสัมภาระจนเต็ม และยังมีองครักษ์อีกกลุ่มหนึ่ง ด้านหลังจึงจะเป็นรถม้าของฮูหยินเฉิง

พอเป็นเช่นนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ไกลขึ้นมาหน่อย ถึงอย่างไรก็ไม่เห็นหน้ากัน เว้นเสียแต่ตอนที่หยุดพักข้างทาง

ฮูหยินเฉิงตะลึงงันไปแล้ว คำพูดที่เดิมทีจะพูดก็ติดค้างอยู่ในลำคอ ขึ้นก็ไม่ได้ลงก็ไม่ได้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่นั่งอยู่ข้างๆ นางก็ยังมึนๆ อยู่ ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร

วันนี้นาง ลุกขึ้นมาแต่งตัวแต่งหน้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

ให้สาวใช้วังแคว้นเจาช่วยนางทำทรงผมที่หญิงสาวชั้นสูงแคว้นเจ้าชื่นชอบ สวมเครื่องแต่งกายแบบฉบับแคว้นเจา เหมาะสมกับนางอยู่ ทำให้ความงามของนางเด่นออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

นางจงใจแต่งหน้าแต่งตัว ก็เพื่อปรากฏตัวต่อหน้าอ๋องเจวี้ยนแล้วทำให้เขาตะลึงในความงาม

ตอนที่ฮูหยินเฉิงเลิกม่านขึ้นเมื่อครู่ นางเองก็อยู่ในท่วงท่าที่สวยงามที่สุด แหงนตามองออกมา เตรียมจะทักทายอ๋องเจวี้ยน แต่ใครจะรู้ ใครจะไปรู้!

ว่านางที่เตรียมเสร็จหมดแล้ว กลับไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ทักทาย

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหน้าถูกกระแทก นางเองก็ไม่ทันได้นั่งอย่างมั่นคง ท้ายทอยจึงโขกเข้ากับตัวรถไปอีกที

แม้จะไม่ได้เจ็ฐมาก แต่สำหรับนางแล้วเป็นเรื่องที่น่าน้อยใจนัก

บนหน้าที่ถูกฮูหยินเฉิงกระแทกนั่นต่างหากที่เจ็บ น้ำตานางแทบจะร่วงลงมา

"ฮูหยิน ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ลวี่กั่วประคองฮูหยินเฉิง

หลังจากพวกนางนั่งกันมั่นคงแล้ว สีหน้าของฮูหยินเฉิงก็ปั้นยากขึ้นมา แต่ก็ยังกังวลกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ "อาฝู ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ตอนที่ถูกกระแทกจนเจ็บ ในใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทั้งน้อยใจทั้งหงุดหงิด พอได้ยินคำเรียกนี้จากฮูหยินเฉิงก็รู้สึกเสียดหู

นางบอกว่าเรียกแบบนี้ได้ แต่ฮูหยินเฉิงเองก็ไม่เกรงใจเลยจริงๆ เรียกนางว่าอาฝูแบบนี้มาตลอด!

เดิมทีที่กระแทกมาโดนนาง ด้วยตัวตนฐานะประชาชนทั่วไปของฮูหยินเฉิงก็ควรจะลนลานหน่ยอสิ แต่เพราะตอนนี้ที่เรียกนางว่าอาฝู ฮูหยินเฉินก็แค่รู้สึกเป็นห่วงและขอโทษเท่านั้น ไม่ได้รู้สึกลนลานอะไรเลย

ไม่ได้ตระหนักเลยว่านางกระแทกตัวมาโดนองค์หญิงใหญ่เข้า!