อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1971

"ทำไมจะไม่ล่ะเจ้าคะ?" ลวี่กั่วคาดเดาอย่างมั่นอกมั่นใจ "ฮูหยินท่านลองคิดดูสิ พรุ่งนี้จะเดินทางไปยอดเขาโยวชิงอยู่แล้ว ตามหลักการพวกเขาคืนนี้ไม่ควรจะพักที่จวนอ๋องหรอกหรือ? ของบางอย่างที่ยังจัดเก็บไม่เสร็จก็ต้องมาจัดการห้ามตกหล่น แล้วพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องรีบกลับมาอีกรอบด้วย"

ลวี่กั่วเอ่ยต่อ "ยิ่งไปกว่านั้น ฮูหยินเองก็อยู่ที่จวนอ๋อง จะมองท่านเป็นครอบครัวอย่างไร ก็ไม่ควรทิ้งท่านให้แกร่วอยู่ที่นี่สิ? ไม่ใช่ควรจะกลับมาอยู่ด้วยกันหรือ? นี่ยังมีมารยาทเหลืออยู่ตรงไหนกัน? ดังนั้นจากที่ข้าเห็น เรื่องนี้พระชายาต้องจงใจแน่นอน"

เดิมทีฮูหยินเฉิงก็ไม่ได้คิดมาด้านนี้เลย แต่ตอนนี้พอได้ยินลวี่กั่วพูดขึ้นมา นางก็ถูกกล่อมเข้าให้แล้ว เพราะฟังแล้วก็ดูมีเหตุผลอยู่

"ช่างเถอะ พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน สามีภรรยาต้องใกล้ชิดกันที่สุดอยู่แล้ว ข้าเองก็จะไปเพิ่มภาระให้อายวนตลอดไม่ได้ พวกเขาสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกันก็คือดีที่สุดแล้ว"

ลวี่กั่วมองฮูหยินเฉิง พูดออกมาแบบนี้ แต่ฮูหยินคิดแบบนี้จริงหรือเปล่า? ในใจตอนนี้คงจะเจ็บปวดน่าดูกระมัง

"ฮูหยิน แล้วพรุ่งนี้ที่จะพาองค์หญิงใหญ่ไปด้วยกัน ยังไม่มีโอกาสได้หารือกับท่านอ๋องเลยนะ?"

"พักผ่อนเถอะ ทำได้แค่รอพูดวันพรุ่งนี้แล้ว"

ฮูหยินเฉิงตอนนี้เองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เช่นนั้นก็รอให้เซียวหลันยวนกลับมาก่อนค่อยว่ากัน

นางหลับไปด้วยความหงุดหงิด

วันต่อมา ฮูหยินเฉิงก็ยังตื่นเช้า

ไม่คิดว่าพอนางล้างหน้าเสร็จ ก็ได้ยินคนใช้มาบอกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาถึงแล้ว

"มาเช้าขนาดนี้เชียว?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพาองครักษ์หกคนกับสาวใช้วังอีกสองคน เป็นคนที่จักรพรรดิเจาจัดมาให้นาง เดิมทีนางไม่อยากพาไปด้วย แต่ก็ไม่กล้าพึ่งพาแต่ฮูหยินเฉิงกับเซียวหลันยวน

ถ้าเผื่อเจอเรื่องอะไรเข้า อ๋องเจวี้ยนไม่สนใจนางขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน?

จะว่าไป หลังจากเฉินเซียงตายไป ข้างกายไม่มีสาวใช้มาคอยปรนนิบัติก็รู้สึกไม่ชินนัก

คนเองก็พามาแล้ว รถม้ายังไม่ได้ขับเข้ามา นางก็ให้คนยกลังใบหนึ่งเข้ามา เตรียมจะไปนั่งรถม้าคันเดียวกับฮูหยินเฉิง

จนตอนที่ขึ้นรถม้า รถม้าก็เร่งควบไปบนถนนเมืองหลวง พอออกประตูเมือง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงแอบถอนใจออกมา

นางฟังคำพูดหยวนอี้คือเรื่องที่ถูกต้องจริงๆ

หากคิดจะติดตามฮูหยินเฉิงอย่างราบรื่น หน้าต้องด้านหน่อย ต้องรุกและกระตือรือร้นหน่อย ทำให้อีกฝ่ายไม่มีเวลาปฏิเสธ

แต่ก่อนนางทำเรื่องเซ้าซี้แบบนี้ไม่ได้เลย แต่ตอนนี้พอผ่านเรื่องต่างๆ มา นางเองก็ทำได้แล้ว

"ท่านน้าเฉิง พวกอ๋องเจวี้ยนคงรอพวกเราอยู่กระมัง" นางถามฮูหยินเฉิง

"น่าจะนะ หงจั๋วไม่ใช่บอกแล้วหรือ? ว่าจะรออยู่ที่นอกประตูเมือง" ฮูหยินเฉิงบอกแบบนี้ แต่ก็ยังอดเลิกม่านรถออกมองไม่ได้

นางเองก็กังวลว่าเซียวหลันยวนจะไม่ได้รอพวกนางแล้ว