อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1970

ฮูหยินเฉิงเดิมทีคิดจะรอให้เซียวหลันยวนกลับมา แล้วหารือกับเขาเรื่องนี้

การจะพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปด้วยกัน อันที่จิรงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ จะอย่างไรก็ต้องคุ้มกันความปลอดภัยขององค์หญิงใหญ่ด้วยกระมัง?

จุดนี้อาศํยแค่นางคงไม่ไหว ยังต้องพึ่งเซียวหลันยวนด้วย

แต่ว่านางรอจนถึงกลางดึก ง่วงก็ง่วง เซียวหลันยวนก็ยังไม่กลับ

"ลวี่กั่ว ไปเรือนโยวหนิงถามดูหน่อย ว่าท่านอ๋องทำไมจึงยังไม่กลับมา? คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม?"

"ทราบแล้ว"

ลวี่กั่วรีบถือตะเกียงเดินไปที่เรือนโยวหนิง พอเดินมาถึงประตูก็ถูกองครักษ์ลับขวางเอาไว้

"ทำอะไรน่ะ?"

"ข้าคือลวี่กั่วคนข้างกายฮูหยินเฉิง ข้าจะมาถามว่า ท่านอ๋องหลับไปแล้วหรือยัง? ฮูหยินของเรามีเรื่องจะหารือกับท่านอ๋อง"

"ท่านอ๋องยังไม่กลับ กลับไปเถอะ" องครักษ์ลับเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"แล้วท่านอ๋องไปไหนล่ะ?" ลวี่กั่วถามอีก

องครักษ์ลับไม่ตอบ แค่เหลือบมองนางผาดหนึ่งเท่านั้น ไม่แสดงสีหน้าใด

นี่เป็นเรื่องที่นางถามได้หรือ? ท่านอ๋องไปไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับนาง

"ส่งจดหมายให้ท่านอ๋องหน่อยได้ไหม? เชิญท่านกลับมาหน่อย?"

"ไม่ได้ กลับไปซะ" องครักษ์ลับเอ่ยขึ้นหน้านิ่งอีกครั้ง

เป็นใครกัน ถึงจะให้องครักษ์ลับอย่างพวกเขาส่งจดหมายหานายท่าน เรียกคนกลับมา? พวกนางเป็นแค่แขก ทำไมถึงทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของจวนอ๋องไปแล้ว?

"ทำไมยังต้องนอนที่บ้านตระกูลฟู่ล่ะ? เขาเป็นถึงอ๋องเจวี้ยน แล้วยังอยู่ในเมืองหลวงด้วย จวนอ๋องที่ใหญ่โตขนาดนี้ แต่ยังต้องไปอยู่ในบ้านเก่าๆ ตกอับอย่างบ้านตระกูลฟู่เนี่ยนะ? ท่านอ๋องจะอยู่ได้อย่างไรกัน?"

ลวี่กั่วรู้สึกไม่ยุติธรรมแทบเซียวหลันยวน จวนอ๋องดีดีไม่อยู่ ดันไปเบียดกันที่บ้านตระกูลฟู่หรือ?

"ฮูหยิน ท่านว่าพระชายาจงใจหรือเปล่า?" ลวี่กั่วกดเสียงต่ำถามอีกครั้ง

ฮูหยินเฉิงตกตะลึง ชั่วขณะหนึ่งไม่เข้าใจความหมายนางขึ้นมา "จงใจอะไร?"

"ก็คือรู้ว่าฮูหยินอยู่ที่นี่ กลัวว่าหลังจากท่านอ๋องกลับมา ฮูหยินจะพูดอะไรกับเขา ก็เลยจงใจ ดังนั้นจึงจงใจเล่นแง่ รั้งท่านอ๋องให้อยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ ไม่อยากให้ฮูหยินมีโอกาสพูดอะไรเรื่องนางกับท่านอ๋อง"

ลวี่กั่วเบ้ปาก ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ "ทำแบบนี้เท่ากับจะทำให้ฮูหยินเห็น เป็นการท้าทายและแสดงอำนาจ ทำให้ฮูหยินได้รู้ ว่านางต่างหากที่สำคัญที่สุดกับท่านอ๋อง และท่านอ๋องก็จะอยู่กับนาง ฟังคำของนาง ไม่มีทางกลับมาอยู่กับฮูหยิน"

"ไม่หรอกกระมัง?"

ฮูฆยินเฉิงส่ายหัว รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงไม่น่าจะคิดแบบนั้น