อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1969

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแหงนตาขึ้นอย่างยินดี สายตาเปล่งประกายขึ้นมาทันควัน ราวกับเด็กคนหนึ่งที่จู่ๆ ก็ได้รับลูกกวาดมา

ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้ฮูหยินเฉิงพอใจขึ้นมา ทำให้นางรู้สึกว่า ตนเองแค่พูดคำเดียวก็ทำให้องค์หญิงใหญ่ดีจขึ้นมาได้ขนาดนี้ ใช้ได้อยู่นะ

นี่เองก็เป็นเพราะองค์หญิงใหญ่เคารพนาง

"จริงหรือ? ข้าไปคนเดียวคงจะหวาดกลัวน่าดู แต่ถ้าติดตามไปกับท่านน้าเฉิงได้ ข้าก็ไม่ต้องกลัวแล้ว ปลดภัยด้วย ซ้ำยังไม่น่าเบื่ออีก"

"ได้แน่นอน เจ้าอารามเองก็ชอบองค์หญิงใหญ่มากนี่ เชื่อว่าพอเขาเห็นท่านคงจะดีใจมาก" ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้น

"ดีจริงๆ ท่านน้าเฉิง ท่านเดินทางเมื่อไรหรือ?"

"พรุ่งนี้เช้าก็ออกเดินทางแล้ว"

"อา เวลากระชั้นชิดดีจริงๆ ข้าต้องรีบกลับไปเตรียมตัวแล้ว" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลุกพรวดขึ้นมา "ท่านน้าเฉิง เช่นนั้นก็ตามนี้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะออกเดินทางไปพร้อมกับท่านน้า"

"ได้ ได้เลย"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นขอตัวทันที บอกว่าจะกลับไปเก็บของ

จนตอนที่นางออกไป ฮูหยินเฉิงจึงเพิ่งได้สติกลับมา ใจเย็นลงมาได้หน่อย จู่ๆ ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

ลวี่กั่วก่อนหน้านี้ไม่กล้าพูดมาตลอด นี่มันองค์หญิงใหญ่จากต้าชื่อเลยนะ

พอนางออกไป ลวี่กั่วจึงเพิ่งถอนหายใจ "ฮูหยิน พวกเราพรุ่งนี้จะเดินทางไปกับองค์หญิงใหญ่จริงหรือ?"

"เมื่อครู่เจ้เาองก็ไม่ดึงข้าไว้หน่อย ข้ารับปากเร็วเกินไป น่าจะรอให้อายวนกลับมาแล้วหารือกับเขาก่อน"

ฮูหยินเฉิงกลัดกลุ้มขึ้นมา

นางไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนจะเห็นด้วยหรือเปล่า ก็ดันตัดสินใจไปแล้ว ตัวนางเองก็ต้องเดินทางกับเซียวหลันยวนด้วย ตอนนี้ยังต้องพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปอีก ถ้าเซียวหลันยวนไม่เห็นด้วยขึ้นมาล่ะ นางจะจัดการอย่างไรกัน?

คนอย่างฟู่จาวหนิงน่ะ ไม่เคยถูกเสี้ยมสอนมาตั้งแต่เด้ก วิ่งแจ้นไปทั้งเมืองทั้งภูเขา ได้ยินว่าสร้างเรื่องน่าอับอายไว้ไม่น้อย อย่างไปขุดหญ้าป่ามาเป็นยาสมุนไพรแล้วขาย ซ้ำยังเคยวิ่งไล่ตามผู้ชายอีก...

พอพบหน้ากัน ความประทับใจต่อตัวนางของฮูหยินเฉิงก็ย่ำแย่มาก

หยิ่งผยองอวดดี ไม่มีท่าทีอ่อนหวานเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้นนางบอกว่านางต้องการหยกดารา ฟู่จาวหนิงก็ไม่คิดจะสละให้แม้แต่น้อย ท่าทางนั้นเหมือนกำลังบอกว่า นี่มันของที่ข้าเห็นก่อนนะ อย่ามาแย่ง

ถ้าเป็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น พอได้ยินนางพูดคำแรกก็คงจะเลือกสละกำไลหยกดาราให้นางแล้ว

"แล้วถ้าท่านอ๋องไม่เห็นด้วยเรื่องพาองค์หญิงใหญ่ไปด้วยกันล่ะ?" ลวี่กั่วถามเสียงแผ่วขึ้นอีกครั้ง

ฮูหยินเฉิงขมวดคิ้ว รู้สึกลำบากใจขึ้นมาด้วยเช่นกัน