อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1968

ฮูหยินเฉิงไม่ทันไรก็คุยกันถูกคอกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองคนยังดูสนิทสนมกันมากด้วย

ตอนที่เฝิ่นซิงชงชาส่งเข้ามาก็เห็นว่าทั้งสองคนคุยกันอย่างเบิกบาน ยังคิดว่าพวกนางรู้จักกันมาหลายปีแล้วเสียอีก

"องค์หญิงใหญ่เชิญดื่มชา"

เฝิ่นซิงยกชามาไว้ตรงหน้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"ขอบคุณมาก" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นล้วงเม็ดทองก้อนหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ วางลงไปบนถาดของเฝิ่นซิง "เอาสิ่งนี้ไปซื้อเครื่องแป้งซะนะ"

องค์หญิงใหญ่พอจะควักก็ควักทองให้เลยทีเดียว

ฮูหยินเฉิงเหลือบมองผาดหนึ่ง ก็ยิ้มลึกขึ้นไปอีก จากนั้นจึงเอ่ยกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นว่า "อาฝู ท่านรู้ไหมว่าสาวใช้คนนี้ชื่อเฝิ่นซิง เป็นสาวใช้ใหญ่ที่พระชายาอ๋องเจวี้ยนเอ็นดูมากที่สุด"

"อา เช่นนั้นหรือ?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตกตะลึง จ้องมองเฝิ่นซิง เอ่ยชมเสียงอ่อนนุ่มขึ้นมา

"ดูแล้วสะอาดสะอ้านสง่าผ่าเผยดี ข้าชอบมาก มิน่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนถึงได้ให้ความสำคัญ"

เฝิ่นซิงก้มหน้าต่ำ ย่อตัวคำนับเบาๆ

"ขอบคุณรางวัลขององค์หญิงใหญ่ เฝิ่นซิงขอตัวก่อน"

นางยกถาดออกไป ถอนหายใจโล่ง

"องค์หญิงใหญ่ให้รางวัลเจ้าเรอะ?" จงเจี้ยนเหลือบมองเม็ดทองบนถาด

"อืม" เฝิ่นซิงขมวดคิ้ว "ดูเหมือนองค์หญิงใหญ่เองก็ดูจะเข้าหาได้ง่ายอยู่นะ แต่ตอนที่อยู่เมืองเจ้อนี่..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจำนางไม่ได้หรือ? นางเองก็ไปเมืองเจ้อด้วยนี่นา

ฮูหยินเฉิงบอกขึ้นว่า "องค์หญิงใหญ่ตัวตนสูงส่ง จะไปที่ไหนก็น่าจะสะดวกทั้งนั้น"

"ก่อนหน้านี้นั้นนั้นใช่อยู่ แต่ตอนนี้ข้าก็มาที่แคว้นเจาแล้วนี่นา? องค์จักรพรรดิเองก็เห็นข้าเป็นเหมือนคนในครอบครัว ข้าเองก็อยากจะถือโอกาสนี้ออกไปดูให้มากหน่อย"

"องค์หญิงใหญ่พบองค์จักรพรรดิแล้วหรือ?"

"ใช่ องค์จักรพรรดิยังให้คนข้ามาด้วย ช่วงนี้ในใจข้ายังสับสนอยู่หน่อยๆ เลยอยากจะไปคารวะท่านเจ้าอาราม ให้เขาช่วยข้าชี้แนะ ขจัดหมอกมัวนี้"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำหน้ากลัดกลุ้ม หลบเปลือกตาลงเบาๆ จนขนตาขยับสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากถูกขบอยู่เบาๆ

สภาพเช่นนี้ทำเอาคนเกิดความสงสารขึ้นมา

ฮูหยินเฉิงทนสภาพนี้นางได้เสียที่ไหน รีบเอ่ยขึ้นว่า "องค์หญิงใหญ่ถ้าจะออกำจากเมืองหลวง เช่นนั้นก็ไปกับข้าด้วยได้เลย ข้าเองก็จะกลับไปที่อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นเช่นกัน อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นอยู่ไม่ห่างจากตีนเขาของยอดเขาโยวชิงเลย"