อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1962

ฟู่จาวหนิงชะงัก

นี่ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วจริงๆ เขาคิดว่าแบบนี้ไม่ได้ผิดอะไร

ดูเหมือนจากที่เซียวหลันยวนเห็น ต่อให้ฮูหยินเฉิงจะคิดเอาตั๋วเงินจากเขาไปซื้อหยกดารา ก็เหมือนเป็นเรื่องปกติ

ถ้านางยังจ้องจับผิดเรื่องนี้ต่อ มันจะเหมือนว่านางยึดติดเรื่องเงินเขาไว้ไม่ยอมปล่อย

พวกเขาเหมือนจะยังไม่ได้ใกล้ขนิดถึงขนาดที่ส่งมอบสิทธิ์ดูแลจัดการเงินทองให้กัน ถ้าไม่มีการมาของฮูหยินเฉิง เปิดประเด็นปัญหานี้ขึ้น ฟู่จาวหนิงก็คงไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้

นางเองก็ไม่คิดจะไปดูแลเรื่องการเงินของเซียวหลันยวนอยู่แล้ว

"ข้าไม่ได้จะถามเรื่องที่ท่านให้นางยืมเงินหรือไม่ให้ยืม" นางเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ

และไม่รู้เพราะอะไร ก็รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาในพริบตา

"เจ้าคิดว่าข้าดีกับท่านน้าเฉิงมาใช่ไหม?"

เซียวหลันยวนกำลังทดสอบทำความเข้าใจความคิดนาง

"เปล่า" ฟู่จาวหนิงส่ายหัว "เมื่อครู่ข้าก็พูดไปแล้วนี่? ข้าแค่ไม่ถูกกับนาง ไม่สบอารมณ์นาง และไม่อยากให้นางมาใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ ส่วนเรื่องท่านเป็นอย่างไรกับนาง ไม่ใช่เรื่องของข้าเสียหน่อย"

"หนิงหนิง"

เซียวหลันยวนเปลี่ยนสีหน้า น้ำเสียงเองก็ขรึมลงมา

"อะไรคือเรื่องของข้า? ตอนนี้เพราะเจ้าไม่ใชอบท่านน้าเฉิง ก็เลยตีตัวออกห่างข้าหรือ?"

"ข้าไม่ได้ไม่พอใจเสียหน่อย"

ยิ่งไปกว่านั้น นี่เท่ากับเป็นการเรียกร้องให้เขาอกตัญญู ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เคยดูแลเขามาจริงๆ

คำพูดนี้ของนางไม่มีอะไรผิดเลย แต่ไม่รู้เพราะอะไร หลังจากเซียวหลันยวนฟังแล้ว อารมณ์กลับแย่ลงอย่างควบคุมไม่ได้

เขามองฟู่จาวหนิงนิ่ง ในใจเริ่มหงุดหงิดเล็กๆ

"เจ้ารู้สึกว่าท่านน้าเฉิงใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเจ้า ไม่ชอบเจ้า ใช่ ข้ารู้สึกว่าเจ้าสังเกตได้ถูกต้อง ดังนั้นให้ข้ากลับไปถามนางว่าเพราะอะไรได้ไหม?"

เขาเองก็อยากรู้ ว่าจาวหนิงที่แสนดีขนาดนี้ เพระาอะไรท่านน้าเฉิงถึงไม่ชอบกัน

ฟู่จาวหนิงรู้สึกอยากขำ แล้วนางเองก็หัวเราะออกมาจริงๆ

"เซียวหลันยวน ท่านคิดว่ามันจำเป็นไหม? หรือข้ายังต้องไปไล่ถามคนอื่นเขาอีก ว่าทำไมเจ้าถึงไม่ชอบข้า? ข้าไม่ดีตรงไหน? ถ้าหากนางพูดออกมาจริงๆ ข้าต้องรับปากนางแล้วไปแก้อย่างนั้นหรือ?"