อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1961

"ข้าขอไปกินน้ำหน่อยได้ไหม?"

ฟู่จาวหนิงเงยหน้ามองเขาอย่างจนใจ

เซียวหลันยวนจึงคลายมือ ปลดหน้ากากลงมา

พอเห็นนางเดินไปข้างโต๊ะแปดเซียน เซียวหลันยวนเองก็ตามไปด้วย

"ต่อให้ท่านอยากจะสั่งสอนข้า หรือคิดจะทะเลาะกับข้า ก็ต้องให้ข้าพักหายใจหายคอเสียหน่อย"

ฟู่จาวหนิงนั่งลง หยิบกาน้ำชากับแก้วน้ำมารินน้ำ ยกขึ้นมาค่อยๆ ดื่มลงไป

"ข้ากล้าสั่งสอนเจ้าเสียที่ไหน? ทะเลาะนี่ยิ่งไม่กล้าเลย"

เซียวหลันยวนดึงเก้าอี้ไปอยู่ข้างๆ นางแล้วนั่งลงมา มองนางนิ่ง แววตามีความซับซ้อน

"ปากคอเจ้าร้ายกาจนัก ข้าทะเลาะกับเจ้าก็ไม่ชนะหรอก"

ฟู่จาวหนิงวางแก้วน้ำลง เงยขึ้นมาสบตาเขา ยิ้มเล็กๆ

"จะลองหน่อยไหมล่ะ?"

"อย่าน่า ไม่ทะเลาะด้วยหรอก" เซียวหลันยวนใจสั่นกึก เขากลัวว่านางจะโมโหจนทะเลาะขึ้นมาจริงๆ "พวกเรามาคุยกันดีๆ"

"ท่านว่ามาสิ ข้าอยากฟัง ถึงอย่างไรความคิดของข้า เมื่อครู่ก็พูดออกไปแล้ว ถ้าท่านยังไม่กระจ่างไม่เข้าใจ เช่นนั้นก็กลับไปย้อนนึกดูเอา ข้าขี้เกียจจะเล่าอีกรอบ"

ฟู่จาวหนิงบอกกับเขา "ข้ารู้ว่าความจำท่านดีมาก คำพูดที่ข้าพูดไปเมื่อครู่ ท่านคงจดจำได้ทุกถ้อยคำแน่นอน"

เฮอะ

ถ้าไม่ใช่รู้สึกว่านางพูดเกินไปแล้ว จะมีเรื่องที่จู่ๆ เขาก็แบกนางกลับมาอย่างนั้นหรือ?

เขาหยุดลงครู่หนึ่ง สังเกตฟู่จาวหนิง พอไม่เห็นท่าทีจะโมโหของนางจึงพูดต่อ

"ตอนนั้นก็เพราะจุดนี้ ข้าถึงจะสละให้นาง จะว่าไปพวกเราก็แค่บังเอิญ แค่ไปถึงร้านแผงลอยก่อนนางก้าวหนึ่ง ถ้าพวกเราช้าไปนิดนึง กำไลหยกดารานั่นก็ควรจะเป็นนางที่ซื้อไปแล้ว"

เขายังอยากอธิบายต่อ ว่าตนเองไม่ได้สละของให้แบบส่งเดช

ฟู่จาวหนิงดิ้นออกจากมือของเขา นวดเบาๆ ที่หน้าตนเอง

"มาเพื่อหยกดารา แต่ดันไม่เอาเงินมาเนี่ยนะ?" นางย้อนถามไปคำหนึ่ง

"นี่ไม่ใช่เพราะข้าอยู่ในเมืองหลวงหรือ? สำหรับท่านน้าเฉิงแล้ว ข้าไม่ได้ขัดสนขนาดให้ยืมเงินหลายหมื่นตำลึงไม่ไหว"

จะอย่างไร ท่านน้าเฉิงก็เคยมีความผูกพันที่ดูแลเขาตอนสมัยเด็กๆ อยู่