อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1963

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว

"ไม่ได้จะให้เจ้าแก้"

"แล้วทำไมต้องไปถามล่ะ? ถามแล้วได้อะไร? เซียวหลันยวน ท่านต้องรู้ด้วย ว่าวาสนาของคนเรามันมีความแปลกประหลาดอยู่ มีคนที่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็เข้ากันไม่ได้ ข้ากับท่านน้าเฉิงของท่านก็คือคนประเภทนั้น"

ฟู่จาวหนิงกุมหน้าผาก ถอนหายใจ นางไม่เข้าใจว่าควรจะอธิบายความคิดของตนเองให้เข้าใจออกมาอย่างไรดี

แต่ดูเหมือนเซียวหลันยวนเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก

"ต่อให้ท่านไปถาม นางก็จะบอกว่า นางไม่สบอารมณ์ข้า แล้วข้าต้องแก้ไขตามสิ่งที่นางชอบไหม? หรือจะบอกว่า สิ่งที่ข้าบอกท่าน ข้าไม่ชอบที่นางมามีเล่ห์เหลี่ยมแบบนั้น คือเพราะข้าอยากให้นางแก้ไข?"

"..." เซียวหลันยวนไม่มีคำจะโต้กลับ

เขาได้สติกลับมา และตระหนักได้แล้วว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปโง่เง่าเพียงใด

ฟู่จาวหนิงถามมาอีก "เซียวหลันยวน ข้าจะถามท่าน ท่านอยากให้ข้าเข้ากับนางได้ดีขนาดนั้นเลยหรือ?"

เดิมทีที่นางไม่มีแม่สามี ก็ทำตัวตามสบายอิสระเสรีอยู่แล้ว ตอนนี้ต้องหาผู้อาวุโสแบบแม่สามีเพื่อ?

"ไม่ใช่"

เซียวหลันยวนตั้งสติกลับมาได้ ส่ายหัวทันที

"ข้าไม่ได้มีความหมายเช่นนั้น ที่ข้าบอกจะไปถามนาง หลักๆ ก็เพราะเมื่อครุ่รู้สึกว่า เจ้าอาจจะอยากรู้สาเหตุที่นางทำกับเจ้าแบบนี้ ข้าคิดว่า บางทีถ้าถามให้ชัดเจนอาจจะทำให้เจ้ารู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ไม่ได้ต้องการให้เจ้าอยู่ด้วยกันกับนางให้ได้"

"ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องอยู่ด้วยกันแล้ว ถึงอย่างไรเดิมทีก็ไม่มีโอกาสอยู่ด้วยกัน" เซียวหลันยวนในที่สุดก็เห็นรอยยิ้มในสายตานาง จึงผ่อนคลายลงมาบ้างแล้ว

"ท่านรู้ไหมว่าข้าโมโหเรื่องอะไร?" ฟู่จาวหนิงถาม

"เรื่องอะไรหรือ?"

"โมโหที่ท่านเดิมทีเป็นคนที่ฉลาดเป็นกรด แต่กลับมองเล่ห์เหลี่ยมชัดเจนแบบนี้ไม่ออก แล้วยังต้องให้ข้ามาเสียเวลาอธิบาย จนจู่ๆ รู้สึกว่าท่านโง่ขึ้นมา" ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปหยิกแก้มเขา ดึงออกไปสองข้างอย่างหงุดหงิด

น่าเสียดาย ที่หน้าตาของเซียวหลันยวนมันดีเกินไปจริงๆ นางดึงหน้าเขาออกขนาดนี้ ก็ยังไม่ดูน่าเกลียดเลย ซ้ำยังดูเป็นเด็กน้อยหน่อยๆ น่ารักขึ้นมาอีกเสียอย่างนั้น

พอเห็นใบหน้านี้ของเขา ก็ทำเอาความโกรธเคืองที่เหลืออยู่นิดหน่อยของนางหายวับไปทันที