อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1955

ท่ามกลางสายตาบีบคั้นของผู้เฒ่าฟู่ เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นว่า "ตอนเด็กๆ ข้าเองก็ได้รับการดูแลจากท่านน้าเฉิงอยู่หลายครั้ง"

ผู้เฒ่าฟู่พอใจนิดๆ กับคำตอบของเขา ถูกต้อง แค่นิดเดียวเท่านั้น

เขาจึงสั่งสอนเซียวหลันยวนขึ้นมาเหมือนกับผู้อาวุโส "มีบุญคุณต้องทดแทนสินะ"

ฮูหยินเฉิงฟังแล้วรู้สึกแหม่งๆ ก็รีบตัดบทเขาทันที

"ตอนนั้นอายวนยังเป็นเด็ก ข้าดูและเขาเป็นสิ่งสมควรอยู่แล้ว"

"เอ๊ะ" ผู้เฒ่าฟู่โต้กลับมา "พูดแบบนี้ไม่ได้สิ ลูกของตนเอง จะดูแลก็เป็นเรื่องสมควร แต่ถ้าไม่ใช่ลูกตัวเอง พอเข้าไปดูแลก็ถือเป็นบุญคุณ ถึงจะบอกว่าต้องเมตตาเด็กของตนเองให้เหมือนดูแลเด็กของผู้อื่น แต่ตัวตนอย่างอ๋องเจวี้ยน คนทั่วไปคงไม่กล้าเอาเขามาเป็นเด็กของตนเองหรอก จริงไหม?"

ใครกล้าเอามังกรมาเป็นเด็กของตนเองบ้างกัน?

ฮูหยินเฉิงรู้สึกว่า คำพูดนี้ของผู้เฒ่าฟู่เหมือนกำลังแดกดันนาง บอกว่านางหน้าด้าน กล้าคิดว่าตนเองเป็นผู้อาวุโสของอ๋องเจวี้ยน

หน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นแล้ว

ใครกันแน่ ใครกันที่ให้ข่าวกับนางมา บอกว่าปู่ของฟู่จาวหนิงเป็นชายชราที่เมตตามีคุณธรรม ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพูดจาด้วยง่าย บ้านหลังนี้คงถูกคนในตระกูลยึดครองไปแล้ว ปู่หลานทั้งสองคนคงอยู่กันไม่ได้

นางคิดมาตลอดว่าผู้เฒ่าฟู่จะเป็นคนใจดีพูดจาดีและซื่อสัตย์!

แล้วผลลัพธ์ตอนนี้ล่ะ? นี่มันเหมือนคนซื่อตรงไหน? พูดจาด้วยง่ายตรงไหนกัน?

ฮูหยินเฉิงรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว นางยังคิดว่าจะลงมือจากทางผู้เฒ่าฟู่นี้ได้

แต่นางไม่รู้ ว่าผู้เฒ่าฟู่อันที่จริงเป็นชายแก่ที่มีความเมตตามาก แต่ว่าหลายปีนี้ถูกฟู่จาวหนิงส่งผลกระทบไปไม่น้อย และพอรู้ว่าจาวหนิงไปลำบากมามากที่ด้านนอก ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเขาเจ็บป่วย ต้องเจอกับความไม่ยุติธรรมมามากมาย หลังจากนี้เขาจะไม่เป็นตัวถ่วงนางอีก

และจะไม่ให้อภัยคนที่เคยทำร้ายนางง่ายๆ

พอคิดว่าฮูหยินเฉิงทำให้จาวหนิงต้องน้อยเนื้อต่ำใจ ในใจผู้เฒ่าฟู่ก็แข็งตึงขึ้นมาพอควร

จะมีมารยาทไปทำไม? สวนกลับไปเลยสิ

"ท่านน้าเฉิง ข้าไปดูจาวหนิงก่อน" เขาพูดไปทางโถงใหญ่คำหนึ่ง

ฮูหยินเฉิงรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองขึ้นมาทันที

ถ้าเซียวหลันยวนไปแล้ว นางคนเดียวต้องอยู่ที่นี่หรือ?

"หรือไม่ก็ ให้พระชายามาที่นี่..." นางคิดจะบอกว่า นางยังต้องขอโทษฟู่จาวหนิงอยู่ดี ทุกคนอยู่ที่นี่ยังดีกว่าให้เซียวหลันยวนไปเรือนหลัง ไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงจะพูดอะไรกับเขาบ้าง

แต่นางยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงฟู่จาวหนิงดังขึ้นมา

"ไม่ต้องเรียกหรอก ข้ามาแล้ว"

เซียวหลันยวนเพิ่งจะได้ยินเสียงฝีเท้า พอมองไปก็เป็นฟู่จาวหนิงจริงๆ

"หนิงหนิง"