อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1954

เพราะผู้เฒ่าฟู่ค่อนข้างใจกว้าง เรื่องผ่านไปแล้วก็ผ่านไป แต่หวังให้เขากับจาวหนิงไม่ต้องทะเลาะกันมากกว่า

แต่ว่าพ่อตาเขากลับหลอกผ่านไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้

ถ้าตรงไหนเขาทำไม่ดี ทำให้ฟู่จิ้นเชินเคืองขึ้นมา ฟู่จิ้นเชินคงได้เล่นงานเขาแน่

ตอนนี้เซียวหลันยวนรุ้สึกว่า ด้วยความฉลาดและไหวพริบของฟู่จิ้นเชิน ถ้าจะสร้างรอยร้าวระหว่างเขากับจาวหนิงก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

ดังนั้นพ่อตาคนนี้ เขายังต้องระวังตัวไว้บ้าง

"เรื่องนี้ ได้ยินเจิ้นเชินบอกว่า จาวหนิงเหนื่อยมากที่เมืองเจ้อ ดังนั้นเจ้าไม่ไปรบกวนนาง ให้นางได้หลับพักผ่อนดีๆ คือถูกต้องแล้ว เจ้าเองก็ยังรู้จักเป็นห่วงนาง"

ผู้เฒ่าฟู่กลับไม่รู้ความคิดในใจเขา กลับชื่นชมขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ

เซียวหลันยวนคิดจะไม่รบกวนฟู่จาวหนิงได้แบบนี้ ก็ดูเอาใจใส่มากจริงๆ

"ท่านผู้เฒ่า ข้ามาทันอาหารเช้าไหม?"

"มาทันสิมาทัน ยังไม่ได้กินกันเลย เจ้าลองไปดูว่าจาวหนิงตื่นแล้วหรือยัง? อีกเดี๋ยวก็มาด้วยกันนะ"

เสียงผู้เฒ่าฟู่ยังไม่ทันขาดก็เห็นฮูหยินเฉิงเดินเข้ามา

"นี่คือ?"

ฮูหยินเฉิงเดินมาตรงหน้าเขา คารวะออกมาอย่างนุ่มนวล

"คารวะท่านผู้เฒ่าฟู่ ข้าชื่อติงเฉิง มาจากอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นใต้ยอดเขาโยวชิง ข้าดูแลอายวนมาตั้งแต่เด็ก เขาเรียกข้าว่าท่านน้า" ฮูหยินเฉิงแนะนำตัวตนฐานะออกมาอย่างชัดเจน

"ที่แท้ก็เจ้านี่เอง"

ผู้เฒ่าฟู่กลับเข้าใจขึ้นทันที โต้กลับมาแค่คำเดียว สีหน้าเองก็ไม่ค่อยยินดีขึ้นมาแล้ว

เดิมทีเมื่อครู่ยังรู้สึกว่าเซียวหลันยวนค่อนข้างเอาใจใส่ ตอนนี้ก็เก็บความชื่นชมนั้นกลับมาแล้ว กลับถลึงตาใส่เขาด้วย

"เจ้าจะพาน้าคนนี้ของเจ้ามาทำไม? เช้าตรู่ขนาดนี้!"

"อายวนเรียกข้าว่าน้า เขาเองก็แต่งงานมานานแล้ว ข้าเองจะอย่างไรก็ควรเข้ามารู้จักกันบ้าง ถึงอย่างไรก็เป็นญาติกันนี่"

"เจ้าเป็นผู้อาวุโสของอ๋องเจวี้ยนหรือ?" ผู้เฒ่าฟู่ย้อนถาม แต่สายตากลับมองไปทางเซียวหลันยวน

ฮูหยินเฉิงรู้สึกว่าคนๆ นี้คุยด้วยไม่รู้เรื่องจริงๆ

นางเน้นอยู่ตลอดว่าอ๋องเจวี้ยนเรียกนางว่าน้า เช่นนั้นก็ชัดเจนแล้วสิว่าเป็นผู้อาวุโสของเขา? ทำไมต้องมาถามจี้อีก?

นางมองไปทางเซียวหลันยวน

ตอนนี้ขอแค่เซียวหลันยวนพยักหน้าให้ก็พอแล้ว

เดิมทีนี่เป็นแค่คำถามง่ายๆ แต่นางไม่คิดว่าเซียวหลันยวนกลับไม่ได้พยักหน้าให้ และไม่ได้ตอบออกมาตรงๆ ว่า: ท่านน้าเฉิงเป็นผู้อาวุโสของข้าจริง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฮูหยินเฉิงก็เริ่มรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

อันที่จริง ถ้าไม่เกิดเรื่องเมื่อวาน เซียวหลันยวนก็คงจะพูดออกมาว่าท่านน้าเฉิงเป็นผู้อาวุโสของเขาอย่างไม่ต้องคิดมากแล้ว แต่เพราะท่าทีของฟู่จาวหนิงเมื่อวานนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่านี่อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ควรพูดออกมา