อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1911

คนที่เข้ามา ฟู่จาวหนิงไม่รู้จัก

ฮูหยินคนหนึ่ง พาสาวใช้กับองครักษ์มาอีกอย่างละหนึ่ง

คนที่เขามาก่อนคือฮูหยิน ไม่คุ้นหน้าเลย

แต่เสื้อผ้าของอีกฝ่ายดูหรูหรา อยู่ในชุดกระโปรงสีดำคราม ปักลายดอกมู่หลันสีขาวเงินกับนกเซียนไว้ บนมวยผมมีปิ่นปักผมอัญมณีแดงและทองเสียบอยู่ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาหงส์ ริมฝีปากอวบอิ่ม ดูงดงามแบบโบราณ เหมือนตัวละครที่ฟู่จาวหนิงเคยเห็นในภาพวาดโบราณ

ดูสง่างามมาก

สาวใช้กับองครักษ์คนนั้น ตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็เหมือนจะมองออก ว่าน่าจะมีฝีมือไม่เลวอยู่

"ตาซา กำไลหยกดาราตงฉิงวงนั้นยังอยู่ไหม?" ฮูหยินคนนั้นพอเข้ามาก็เอ่ยปากถาม

พอสิ้นเสียงสายตาก็จับไปบนตัวเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิง

นางงงงันไปเล็กน้อย "อายวน?"

ฟู่จาวหนิงแหงนหน้ามองเซียวหลันยวน เรียกชื่อเขาแบบนี้ น่าจะเป็นคนที่สนิทกันกระมัง? ฮูหยินคนนี้ดูแล้วอายุสี่ห้าสิบ เป็นอะไรกับเขานะ?

นางไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

"ท่านน้าเฉิงมาเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อไรกัน?" เซียวหลันยวนถาม

ฮูหยินเฉิงเดินมาตรงหน้าเขา ยื่นสองมือออกมา เซียวหลันยวนจึงสวมกอดนางเบาๆ

ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว หลักๆ คือไม่เคยเห็นเซียวหลันยวนสนิทกับใครแบบนี้มาก่อน ขนาดไทเฮาเอง เขาก็ยังเย็นชาใส่มาตลอด

ตอนนี้ท่านน้าเฉิงคนนี้ กลับทำให้เขาสวมกอดได้?

"เพิ่งมาถึง" ท่านน้าเฉิงตบเบาๆ ที่แขนเขา จ้องมองเขา ในสายตามีความเป็นห่วง "หน้าของเจ้า..."

แล้วตาซาก็เอ่ยขึ้นมาพอดี

"ฮูหยินเฉิงมาช้าไปก้าวหนึ่ง กำไลหยกดาราตงฉิงวงนี้ ต้องตาพระชายาเข้าแล้ว"

สาวใช้ข้างกายท่านน้าเฉิงคนนั้นเดินขึ้นหน้ามา คารวะให้กับฟู่จาวหนิง "ข้าน้อยลวี่กั่ว คารวะพระชายาอ๋องเจวี้ยน"

"ไม่ต้องมากพิธี"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน กำไลวงนี้ฮูหยินของพวกเราค้นหามานานแล้ว ครั้งนี้กว่าจะสืบข่าวได้ก็แสนลำบาก จึงรู้ว่าอยู่ในร้านแผงลอยแห่งนี้ ดังนั้นจึงเดินมาทางไกลเพื่อซื้อมัน ขอพระชายาสละให้ได้หรือไม่?"

สาวใช้ลวี่กั่วคนนี้อายุประมาณสิบแปด หน้าตาไม่เลว ตาสุกใสฟันขาวสะอาด ชุดกระโปรงที่สวมก็ดีกว่าหญิงสาวทั่วไป

นางแม้จะกำลังอ้อนวอนฟู่จาวหนิง แต่หลังจากพูดจบก็ยังมองไปทางเซียวหลันยวน