อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1910

"ตาซา ยายซา"

เซียวหลันยวนกดเสียงต่ำบอกฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแปลกประหลาด ถ้านี่กำลังบอกนาง ก็เรียกสองสามีภรรยาเฒ่านี้เลยก็จบแล้ว

เรียกตาซาตรงๆ แบบนี้ได้หรือ?

"ท่านอ๋องไม่ได้มาร้านแผงลอยของเราเป็นครั้งแรก ถือเป็นลูกค้าเก่าอยู่" ยายซายิ้มละไมเอ่ยขึ้น แม้จะพูดถึงเซียวหลันยวน แต่สายตากลับตกอยู่บนตัวฟู่จาวหนิง

นางมองฟู่จาวหนิงด้วยสีหน้าพึงพอใจ

"นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราพบพระชายา ก่อนหน้านี้เตรียมของขวัญอวยพรไว้ชิ้นหนึ่ง ตอนนี้ในที่สุดก็มอบให้ได้เสียที"

ตาซาเองก็เงยหน้าขึ้นมองฟู่จาวหนิง จากนั้นจึงพยักหน้า แล้วก็หันไปถักเชือกต่อ

แต่ฟู่จาวหนิงก็พบว่าเชือกหญ้าที่เขาถักประณีตอย่างมาก เชือกที่ใช้หญ้านั่นถักออกมาไม่ธรรมดาเลย ราวกับเป็นเชือกสีขาวเงินอย่างไรอย่างนั้น ถ้าสวมไว้บนข้อมือ คงจะดูสง่าไม่น้อย

ในใจฟู่จาวหนิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมาก

"ยายซาเตรียมของขวัญให้ข้าด้วยหรือ?"

"ท่านกับท่านอ๋องแต่งงานกัน พวกเราเองก็ไม่สะดวกส่งของขวัญไปจวนอ๋อง จึงรอให้ท่านอ๋องพาท่านเข้ามาน่ะ คิดไม่ถึงว่าเขาเพิ่งจะมาเอาป่านนี้" ยายซาพูดพลางให้พวกเขานั่งลงแล้วมาดูของในกล่องไม้นี้ "พวกท่านเลือกกันไปก่อน ข้าจะไปหยิบ"

นางหมุนตัวเข้าไปในห้องอีกครั้ง

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน ตาซากับยายซาดูแล้วเหมือนคุ้นเคยกับเขามาก แต่กลับบอกว่าไม่สะดวกไปจวนอ๋อง แล้วยังเตรียมของขวัญไว้ให้นางอีก

มีความสัมพันธ์แค่ลูกค้าเก่าจริงหรือ?

แต่ว่าเซียวหลันยวนก็ไม่อธิบายกับนาง เปิดกล่องไม้ใบนั้นออก

ด้านในแบ่งเป็นช่องๆ วางของแต่ละชิ้นเอาไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย

"เข้ามาเลือกสิ ข้าจะมอบให้เจ้า" เซียวหลันยวนดึงนางเข้ามา

ตาซาเงยหน้าเหลือบมองพวกเขาอีกครั้ง แค่ยิ้มๆ ไม่พูดอะไร

เซียวหลันยวนตอนนี้ดูเป็นธรรมชาติมาก เหมือนว่าที่นี่เป็นสถานที่ของตัวเขาเองอย่างไรอย่างนั้น

ฟู่จาวหนิงแม้จะยังรู้สึกแปลกประหลาดมาก แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ถามให้ชัดเจน สายตาของนางถูกของในกล่องดึงดูดไปแล้ว

เซียวหลันยวนหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

กำไลวงหนึ่ง ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร มองผ่านๆ คือสีขาว แต่พอหมุนแล้วมีประกายแสงดาว แวววาวริบหรี่

สวยเอามากๆ

เป็นกำไลเนื้อเดียววงหนึ่ง ไม่ใหญ่ไม่เล็ก ขัดเกลามาได้เรียบเนียน

เซียวหลันยวนดึงมือฟู่จาวหนิง แล้วสวมเข้าไปในข้อมือนางเบาๆ

"เหมาะกับเจ้ามาก"

ขนาดก็พอดีกับนางมาก

ฟู่จาวหนิงชูมือขึ้นมองกำไลวงนั้น เดิมทีคิดว่าจะมีสัมผัสเย็นๆ คิดไม่ถึงว่าพอสัมผัสกับผิวกลับดูอุ่นชุ่มชื้น

นางจ้องมองกำไลวงนี้อย่างประหลาดใจ

"นี่คือหยกอะไรหรือ?"

และไม่รู้ว่าจวนอ๋องโดนนางถลุงจนหมดตัวหรือยัง

"อันที่จริงเดิมทีก็จะมาซื้อให้เจ้านี่ล่ะ ส่วนของเจ้าอารามน่ะ อย่างไรก็ได้ ถ้าเลือกได้ก็ซื้อ ไม่มีก็ช่างมัน" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงไม่มีคำจะทัดทานไปชั่วขณะ แล้วจะทำอย่างไรได้?

แต่นางก็ชอบกำไลวงนี้จริงๆ

"ในกล่องนั้นยังมีต่างหูหยกดาราที่ทำจากเศษด้วย ซื้อไปด้วยกันเลยสิ" ตาซาเอ่ยขึ้นมาอีก

เซียวหลันยวนก็หาต่างหูทันที

ต่างหูที่ดูสวยงามมากคู่หนึ่ง ใช้หยกดาราแกะเป็นโซ่เล็กๆ ประณีต ด้านล่างเป็นจี้ห้อยรูปหยดน้ำ ดูงามสุดๆ

"ได้ ซื้อไปด้วยกันเลย"

ฟู่จาวหนิงกระตุกแขนเสื้อเขา "ไม่ถามราคาหน่อยหรือ?"

เซียวหลันยวนหัวเราะ

"ไม่ต้อง"

"แพงมากเลยกระมัง?"

"อืม แพงมาก แต่ข้าไม่ได้จน"

เสียงเซียวหลันยวนยังไม่ทันหาย ในห้องก็มีเสียงกระดิ่งเสียงหนึ่งดังขึ้น จากนั้นก็มีคนเลิกม่านประตูเข้ามา

ฟู่จาวหนิงแหงนตามองไปยังคนที่เข้ามา