อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1905

ฟู่จิ้นเชินมองฟู่จาวหนิง สีหน้าดูซับซ้อน

เสิ่นเชี่ยวตาแดงรื้น

ตอนนี้ นางรักลูกสาวเหลือเกิน！

นางถูกลูกสาวปกป้องขนาดนี้! ด่ากราดใส่แม่นางที่คิดจะมาแย่งสามีเพื่อแม่ของตัวเอง จาวหนิงนาง...

ทำใจนางอบอุ่นเหลือเกิน!

เดิมทีการมาถึงของจูเฉียนเฉี่ยน ทำให้เสิ่นเชี่ยวมีอารมณ์ซํบซ้อน แต่ตอนนี้ไม่เหลือความปวดใจใดๆ อีกแล้ว

ในช่วงเวลาที่นางกับฟู่จิ้นเชินไม่ได้อยู่ข้างกาย จาวหนิงเติบโตขึ้นมามีนิสัยเช่นนี้ ทำยังไงดี? นางอยากจะไปโขกหัวกับกำแพงให้ลูกสาวเสียจริง!

"ท่านพี่ ท่านก็กล้าด่าดีจริงๆ" ฟู่จาวเฟยยกนิ้วโป้งให้กับฟู่จาวหนิง

แต่ผู้เฒ่าฟู่ลังเลอยู่พักหนึ่ง "เด็กคนนั้นอายุพอพอกับเจ้ากระมัง? โดนด่าไปขนาดนี้ นางคงไม่คิดอะไรโง่ๆ หรอกกระมัง?"

แม่นางน้อยทั่ไวป ถ้าถูกชี้จมูกด่าแบบนี้ ปกติจะรับไม่ได้กันกระมัง?

เขากังวลว่าจูเฉียนเฉี่ยนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องกังวลไป นางไม่มีทางคิดอะไรโง่ๆ หรอก"

ด้วยนิสัยแบบนั้นของจูเฉียนเฉี่ยน คงจะเสียใจบ้าง คิดอะไรไม่ออกบ้าง แต่ไม่มีทางคิดอะไรโง่ๆ

เขาชะงักไป จากนั้นก็รับต่อว่า "จะว่าไป ต่อให้นางคิดอะไรโง่ๆ นั่นก็เป็นสิ่งที่นางทำเอง"

รั้นเอาตัวเองมาให้โดนด่า แล้วจะไปโทษใครได้?

น่าจะเพราะพวกเขาแสดงนิสัยดีเกินไปในเมืองเจ้อ ทำตัวเหมือนพระโพธิสัตว์ ดังนั้นจึงทำให้จูเฉียนเฉี่ยนเข้าใจผิด คิดว่าพวกเขาคงคุยได้ด้วยง่าย

อืม ไปสำนึกตัวซะนะ

เขาช่วงนี้เหมือนอารมณ์ดีเกินไปหรือเปล่า?

"ใช่ ไม่ต้องสนใจนาง ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเดี๋ยวก็น่าจะมาถึงเมืองหลวงแล้ว ส่งคนให้เขาไปก็จบ" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น