อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1904

ฟู่จาวหนิงน้ำเสียงเย็นชา

"เจ้าคิวด่าตัวเองวิ่งมาถึงในบ้านคนอื่นแบบนี้ บอกว่าจะเนียนเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ มันสนุกนักหรือ? เจ้าเองก็ไม่คิดเสียหน่อย ว่าคนอื่นเขาต้อนรับเจ้าเข้ามาไหม? พวกเราทั้งครอบครัวอยู่กันดีดี จำเป็นต้องมีคนนอกอย่างเจ้าเพิ่มมาอีกคนหรือ? พวกเรามีห้องในบ้านเยอะเกินไป หรือมีเสบียงมากเกินจนกินไม่หมดหรือไรกัน?"

ถ้าไม่ใช่จูเฉียนเฉี่ยนพูดคำเหล่านั้นออกมา ฟู่จาวหนิงคงไม่ลงมือด้วย

แต่ว่าคำพูดเหล่านั้น นางฟังแล้วรู้สึกเป็นอัปมงคลมาก

"เจ้ามันหน้าใหญ่เสียเหลือเกิน รู้สึกว่าแค่เจ้ายินดีจะเข้ามาในบ้านคนอื่น คนอื่นก็ควรจะต้อนรับเจ้าหรือ? เจ้าเป็นวัตถุมงคลหรือ หรือว่าเป็นกุมารกวักเงินกวักทอง? เจ้ามีอะไรดีที่จะให้คนอื่นมาต้อนรับขับสู้? สำคัญตัวเองผิดไปหน่อยไหม?"

ฟู่จาวหนิงช่วงนี้เอาแต่พยายามเป็นหมอฟู่ที่ดีของนางมาตลอด กระทั่งก่อนหน้าที่ถูกเฉินเซียงทำแบบนั้น นางก็ยังคิดถึงว่าต้องดูภาพสถานการณ์รวมใหญ่ก่อน และไม่มีเรี่ยวแรงจะไปทะเลาะกับคนอื่น

แต่ตอนนี้นางมีเวลาว่างแล้ว

"พ่อแม่ข้าเดิมทีก็เป็นสามีภรรยาที่รักกันดี สองคนถ้อยทีถ้อยอาศัยประคับประคองกันมาเกือบยี่สิบปี เจ้าคิดอยากจะเสียบก็เสียบเข้ามาได้หรือไง? เจ้าไม่สนใจไม่คิดจะแย่งชิงหึงหวง แต่ทำไมถึงไม่คิดบ้าง ว่าระหว่างพวกเขาแค่มีคนเพิ่มมาหนึ่งคน ก็ถือเป็นเรื่องอัปมงคลน่าขยะแขยงเพิ่มขึ้นมาแล้ว?"

ฟู่จาวหนิงเดินกดดันเข้าประชิด จูเฉียนเฉี่ยนถอยหลังออกไปทีละก้าวๆ

"แล้วก็ ข้ากับน้องชายมีพ่อแม่ยังไม่พอ ยังต้องมาต้อนรับน้าเล็กคนหนึ่งเข้ามาในครอบครัวด้วยหรือ? ในช่วงปีใหม่มีคนนอกมาลอยหน้าลอยตา ใช้สถานะอนุภรรยามาพูดคุยกับพวกเรา แล้วพวกเราจะรู้สึกยินดีปรีดาหรือ?"

"จูเฉียนเฉี่ยน ถ้าพูดดีดีกับเจ้าแล้วเจ้าก็ยังฟังไม่เข้าหูใช่ไหม? ในเมืองเจ้อข้าไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า เจ้าก็ยังวิ่งแจ้นเข้ามาในเมืองหลวง? นี่เจ้าเลี่ยมทองหรือฝังเพชรไว้หรือไง? ถึงได้กล้าคิดว่าตัวเองพอเสนอหน้ามาบ้านคนอื่น แล้วคนอื่นจะคิดว่าเป็นเรื่องดี?"

คำพูดเหล่านี้ ไม่มีเกรงใจเลยแม้แต่น้อย ไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่นิด

หน้าของจูเฉียนเฉี่ยนเดิมทีก็ถูกนางตบจนปวดไปแล้ว แต่คำนี้ของฟู่จาวหนิง ยิ่งเหมือนเป็นอีกฝ่ามือหนึ่ง ตบฉาดเข้ามาบนหน้านางอีกที

ตบจนนางมึนงงไปหมด

นางแทบจะถอยมาถึงประตูใหญ่แล้ว

"นี่เป็นการเตือนเจ้าครั้งสุดท้ายของข้า ไสหัวไปซะ เจ้ายังไม่เคยเห็นตอนที่ฟู่จาวหนิงอย่างข้าบ้าขึ้นมา"

อย่าคิดว่านางเป็นแค่หมอที่คอยช่วยชีวิตคนนะ

ภาพลักษณ์ของนางต่อจูเฉียนเฉี่ยนก่อนหน้านี้มันซื่อตรงเกินไปกระมัง