อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1903

ฟู่จิ้นเชินเรียกเฉินซานเข้ามาแล้ว

"เฉินซาน ส่งแม่นางจูออกไป"

เขาตัดสินใจเด็ดขาดไม่เก็บคนไว้ ไม่ให้ความหวังนางเลยแม้แต่น้อย

จูเฉียนเฉี่ยนแม้ก่อนหน้านี้จะเคยคิดว่าเขาเย็นชามาก และไม่มีทางยอมรับตนเอง แต่ตอนนี้ก็รู้สึกขึ้นมาจริงๆ ว่ามันเสียใจเอามากๆ

"ท่านพี่เชิน..."

นางยังคิดจะอ้อนวอน แต่ฟู่จิ้นเชินก็ไม่เหลือบตามอง ความเย็นชาในสายตานั่นทำให้นางพูดคำด้านหลังไม่ออก

"แม่นางจู"

ฟู่จาวหนิงเดินเข้ามา ยื่นมือมาเกี่ยวผมทิ้งถูกลมพันจนยุ่งเหยิงไปเกี่ยวหลังหู เข้าประชิดตัวนางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

"เจ้ารีบไปเถอะ ไม่เช่นนั้น ข้าจะใช้เข็มแทงเจ้าเสีย เจ้าอย่าคิดว่าเข็มของข้าทำได้แค่รักษาคนนะ อันที่จริงมันก็ทำร้ายคนได้ด้วย"

"ท่าน ข้า..."

จูเฉียนเฉี่ยนตกตะลึงถลึงตาโต

อยู่ในเมืองเจ้อมาตั้งนาน ฟู่จาวหนิงไม่เคยเย็นชาโหดร้ายใส่นางแบบนี้ แต่ตอนนี้ เสียงแผ่วเบาของฟู่จาวหนิงนี่ มันเหมือนกับสายตาเมื่อครู่ของฟู่จิ้นเชินไม่ผิดเพี้ยน

พ่อลูกทั้งสองคนตอนนี้แทบจะให้ความรู้สึกแบบเดียวกันกับจูเฉียนเฉี่ยน

นางยิ้มไม่ออกแล้ว

"ใต้เท้าอันเองก็ไม่แน่ว่าจะยินดีต้องรับแม่นางจูที่จู่ๆ ก็จะบุกเข้าจวนตระกูลอันด้วย ถึงอย่างไรองค์หญิงหนานอี๋ก็อยู่ด้วยนะ ดังนั้น เฉินซาน เจ้าพาแม่นางไปหาโรงเตี๊ยมแล้วพักเถอะ จากนั้นค่อยไปส่งข่าวกับใต้เท้าอัน ส่วนใต้เท้าอันจะรับหรือไม่รับ พวกเราไม่ต้องไปสนใจ"

ฟู่จาวหนิงยืนตรง ถอยออกไปสองก้าว ยิ้มเจิดจ้าให้กับจูเฉียนเฉี่ยน

"เชิญแม่นางจู"

คนมาถึงเมืองหลวงแล้ว พวกเขาช่วยหาโรงเตี๊ยมให้พัก ก็ถือว่าให้หน้าผู้บริหารท้องถิ่นโหยวแล้ว

จูเฉียนเฉี่ยนอะไรนี่ เอาแต่พูดอะไรไม่รู้? น่าโมโหนัก!

"จาวหนิง..." เสิ่นเชี่ยวมองฟู่จาวหนิงอย่างตกตะลึง

ฟู่จาวหนิงเองก็มองจูเฉียนเฉี่ยน

"เจ้าิคดว่าตัวเองน่ารักเป็นพิเศษหรือ? คิดว่าพูดแบบนี้แล้วจะดูใจกว้างใจดีหรือ?"

"ข้า...ทำไมท่านถึงตบข้า?" จูเฉียนเฉี่ยนกุมหน้า มองฟู่จาวหนิงอย่างไม่อยากเชื่อ

นางรู้สึกว่าตนเองกอดเจตนาดีที่ยิ่งใหญ่เข้ามา นางเองก็รับประกันแล้วว่าจะไม่แย่งชิง จะไม่หึงหวง จะมองเสิ่นเชี่ยวเป็นพี่หญิง แล้วอยู่กับพวกเขาให้มีความสุข

แล้วทำไมนางถึงยังถูกตบ?

"เพราะเจ้ามันหน้าไม่อาย แล้วเพราะหน้ามันไม่อายนัก ข้าเลยตบมันเข้าให้"