อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1902

ทำให้เสิ่นเชี่ยวงงงันไปเลย

"ไม่ใช่สิ แม่นาง ข้าอายุแทบจะเป็นแม่เจ้าได้แล้ว เจ้าทำไมถึงมาเรียกว่าพี่หญิงกัน?" เสิ่นเชี่ยวตอบกลับไปด้วยสัญชาตญาณ

"เฮ้อ พี่หญิง พวกเราไม่ต้องถือสาเรื่องอายุกันหรอก" จูเฉียนเฉี่ยนมองนาง เอ่ยชมนางอย่างจริงใจ "แต่ว่า พี่หญิงเองก็สวยมากเลย ยิ่งไปกว่นั้นยังดูอายุน้อยมากด้วย พวกเราถ้าเดินจูงมือกันออกไป จะบอกว่าเป็นพี่น้องกันก็ไม่มีใครไม่เชื่อหรอก"

จูเฉียนเฉี่ยนตอนนี้เข้าใจแล้ว ทำไมฟู่จาวหนิงถึงได้สวยขนาดนั้น เพราะพ่อแม่ของนางหน้าตาชั้นยอดกันทั้งนั้นนี่เอง

ฟู่จาวหนิงยังเอาส่วนที่ดีที่สุดมาหมดด้วย แล้วจะไม่งามได้อย่างไร

"ยิ่งไปกว่านั้นพี่หญิงก็ยังดูอบอุ่นอ่อนโยนอีก ข้าแค่เห็นก็ชอบท่านพี่หญิงแล้ว"

"นี่เจ้า..."

"พี่หญิง ท่านน่าจะยังไม่รู้จักชื่อข้าสินะ?" จูเฉียนเฉี่ยนค่อนข้างเป็นกันเอง "ข้าชื่อจูเฉียนเฉี่ยน ลุงของข้าคือโหยวจางเหวินผู้บริหารท้องถิ่นเมืองเจ้อ หลายวันก่อนหน้านี้ พระชายาอ๋องเจวี้ยนกับท่านพี่เชินอยู่ที่เมืองเจ้อ ข้าเองก็ไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเรายังเจอกันระหว่างทางที่ไปเมืองเจ้ออีก ท่านว่าพวกเรามีวาสนาต่อกันไหม?"

จูเฉียนเฉี่ยนเล่าเรื่องออกมาหมดในคราวเดียว

สิ่งที่ทำเอาคนไม่รู้จะพูดอย่างไรดี นางดูเหมือนจะจริงใจจริงๆ และก็ดูชอบมากด้วย กระตือรือร้นมาก ไม่มีฝืนใจเลยสักนิด

สาวใช้ไฉ่เอ๋อร์ที่ตามเข้ามาก็ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ ไม่กล้ามองมาทางนี้เลย

แม่นางทำให้นางขายขี้หน้าจริงๆ

ยิ่งไปกว่นั้น อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ยืนอยู่ที่นั่นด้วยนะ แม่นางเหมือนจะมองข้ามไปเลย! นางกลับรู้สึกกลัวมาก

ไม่รู้ว่าถ้าอาละวาดกันตรงนี้ต่อไป จะทำให้อ๋องเจวี้ยนตบฉาดจนตายเข้าหรือเปล่า

พวกเขาเห็นวรยุทธ์ของอ๋องเจวี้ยนในเมืองเจ้อมากับตาแล้ว

ไฉ่เอ๋อร์ก้มหน้า จิตใจสิ้นหวังและจนใจ