อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1906

ถ้าใครจะมารังแกท่านพี่ เขาจะโบกดาบใหญ๋นำทัพไปบดขยี้อีกฝ่ายเสีย!

ถ้าองค์จักรพรรดิจะมารังแกท่านพี่ เขาจะพาทหารก่อกบฏเสีย!

ไม่มีใครรู้ว่าฟู่จาวเฟยมีปณิธานเช่นนี้

ฟู่จาวหนิงโยนจูเฉียนเฉี่ยนทิ้งไว้หลังสมองหมด ทั้งครอบครัวกินอาหารเย็นกัน สองสามีภรรยาเตรียมตัวกลับจวนอ๋อง

ส่วนฟู่จิ้นเชินคืนนี้จะอธิบายกับภรรยาอย่างไร พวกเขาเองก็ไม่คิดจะไปอยากรู้อยากเห็น

"ถึงยังไงด้วยความฉลาดของท่านพ่อตา จะง้อฮูหยินก็คงง่ายมาก" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ทำไม ทำไมข้าฟังความหมายของท่านแล้ว เหมือนจะดูอิจฉาอยู่หน่อยๆ กัน?" ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเขา

"ฟังออกด้วยหรือ?" เซียวหลันยวนหัวเราะเบาๆ "ก็มีจริงๆ นั่นล่ะ เจ้ามันฉลาดจนไม่รู้จะง้อยังไงนี่สิ"

จาวหนิงง้อยากกว่าเสิ่นเชี่ยวจริงๆ นั่นล่ะ

"ไร้สาระน่า ข้าไม่ใช่คนที่หึงคนง่ายขนาดนั้นเสียหน่อย ท่านเคยคิดไหม ว่าถ้าเจอเรื่องแบบนี้ ข้าไม่มีทางหึงเลยด้วยซ้ำ"

เซียวหลันยวนถอนหายใจ

"เจ้าคิดว่าการไม่หึง มันง้อง่ายหรือ?"

"ทำไมล่ะ? ก็ไม่ต้องง้อสิ"

"ไม่หึง ไม่ต้องง้อ ข้านี่ล่ะต้องกลุ้มใจ"

เซียวหลันยวนกุมมือนางไว้ ""อย่างครั้งนี้ที่ฝูอวิ้นมาที่เมืองเจ้อ วันวันลอยชายอยู่ต่อหน้าเจ้า เจ้าไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิดหรือ?

"ข้าต้องใส่ใจด้วย?" ฟู่จาวหนิงย้อนถาม

พอคิดถึงสภาพขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ นางไม่ได้เห็นใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แล้วต้องไปหึงหวงด้วยหรือ?

"ถ้าเจ้าเย็นชามีเหตุผลมากเกินไป ก็แสดงว่าตัวตนฐานะข้าในใจเจ้าไม่ได้สูงมากนัก มิเช่นนั้นเจ้าสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์ยากจะระงับมันคืออะไรกัน?" เซียวหลันยวนกุมบ่าของนางไว้ มองนางอย่างตั้งใจ

ฟู่จาวหนิงกุมหน้าผาก