อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1899

นางยังคิดเช่นนี้จริงๆ

"ได้ยินว่า เมืองหลวงมีคนไม่น้อยที่วิจารณ์ตัวตนของพระชายา ถึงตอนนั้นคุณชายฟู่ถ้าสูงขึ้นไปอีกก้าวหนึ่ง ตระกูลของพระชายาก็จะยกระดับขึ้น นางอยู่กับอ๋องเจวี้ยนไม่ใช่จะยิ่งสมบูรณ์แบบไปอีกหรือ?"

นางเจตนาดีจริงๆ นะ

ตอนนี้ยังมารายงานเรื่องสำคัญพวกนี้กับพวกเขาด้วย

น่าจะเชื่อนางบ้างกระมัง?

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ "พูดแบบนี้ พวกเราควรจะซาบซึ้งท่านสินะ?"

"ไม่ต้องหรอก" ฮูหยินอู๋ส่ายหัว "ตอนนี้ดูเหมือนพวกท่านจะไม่ชอบที่ข้าทำโดยพลการแบบนี้ เช่นนั้นเรื่องนี้ข้าก็ขอโทษด้วย กลับไปแล้วข้าจะส่งของขวัญมาให้ เพื่อขอขมาคุณชายฟู่ และขอให้คุณชายฟู่ให้อภัยด้วย หลังจากนี้ข้าจะไม่ทำเรื่องเช่นนี้อีก ได้ไหม?"

ตอนที่นางพูดคำว่าได้ไหมกับฟู่จิ้นเชิน สีหน้าก็ดูกินใจมาก

กระทั่งฟู่จิ้นเชินพริบตานั้นก็ยังใจอ่อนลงมา เกือบจะพยักหน้าให้เสียแล้ว

แต่ตอนที่กำลังจะพยักหน้าเขาก็ได้สติขึ้นฉับพลัน รีบเบนสายตาออก ไม่มองฮูหยินอู๋แล้ว

"อยู่ต่อหน้าข้า เลิกเล่นอุบายต่ำๆ นั่นได้แล้ว ระวังข้าจะควักตาเจ้าออกมา"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเย็นไร้อารมณ์ ทำเอาฮูหยินอู๋ใจสั่นกึก ทำหน้าตากลับมาจริงจังทันที

นางมองไปทางเซียวหลันยวนอย่างตกตะลึง

ฝีมือนี้ของนาง ก็ยังถูกอ๋องเจวี้ยนมองออกอีกหรือ?