อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1898

ฮูหยินอู๋สีหน้าดูปั้นยากขึ้นหน่อยๆ

แต่ความอดทนของนางเองก็ไม่เลวเลย เป็นแบบนี้ แต่สายตายังคงไม่หลบไม่หลีก ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่มีความประหม่าอีกด้วย

ตอนที่ฟู่จิ้นเชินพูดจบแล้วมองเข้ามา นางก็ยิ้มตอบมาคำหนึ่ง

"เหล่านี้คือการคาดเดาของคุณชายฟู่ ข้ากับพี่ชายก็รักกันดีจริงๆ แต่ความรักกับสามีเองก็ไม่ใช่จะแย่อะไร"

พูดคำเหล่านี้ ฮูหยินอู๋ก็ยังดูอ่อนแอไร้ที่พึ่งอยู่ แม้นางจะดูงดงามมากจริงๆ ทำท่าทางอ่อนแอออกมาก็ไม่ได้ดูน่าสงสารขนาดนั้น แต่ดูไร้เดียงสาอย่างเห็นได้ชัด

"การทะเลาะกันระหว่างสามีภรรยาไม่มีอะไรแปลกนี่ ทะเลาะกันเสร็จแล้วคืนดีกันไม่ใช่เรื่องปกติหรือไร? เขาก็พูดมาแล้ว ว่าเรื่องของพี่ชายข้าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขา ข้าเองก็ไม่ได้คิดว่าความตายของพี่ชายคือความรับผิดชอบของเขา ยิ่งวางยาพิษฆ่าเขาไม่ได้เลย"

"เจ้าแท่นบูชาอู๋จะเป็นเจ้าฆ่าหรือไม่ อันที่จริงข้าก็ไม่ได้สนใจ" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

เขาแค่อยากบอกเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงเท่านั้น ว่าฮูหยินอู๋คนนี้เป็นคนเช่นไร

ฮูหยินอู๋เองก็คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฟู่จิ้นเชินจะรู้รายละเอียดมากขนาดนี้

นี่มันทำแผนนางปั่นป่วนไปหมดแล้ว

เดิมทีนางคิดจะมาทำให้ตนเองกลายเป็นคนที่ทำให้อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนตกใจแบบไม่ทันตั้งตัว ผลลัพธ์กลับถูกฟู่จิ้นเชินเล่นงานจนไปไม่เป็นแทน

"ถูกต้อง พี่ชายข้ากับสามีข้าตายไปแบบไม่คาดคิดจริงๆ ตอนนี้ข้าก็ตัวคนเดียวแล้ว โดดเดี่ยวเดียวดาย และเพราะพวกเขาเกี่ยวข้องกับลัทธิ ข้าอยู่ในลัทธิเทพทำลายล้างก็ไม่ค่อยสบายใจ"

ฮูหยินอู๋สงบลงได้แล้ว ยังคงพูดออกมาตามแผนเดิมของตนเอง

"ตอนนี้พอพูดขึ้นมา ลัทธิเทพทำลายล้างถือว่าแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดของข้าอยู่ ข้าไม่อยากอยู่ในนั้นอีกแล้ว ด้วยเหตุนี้ จึงนำความจริงใจมายังเมืองหลวง แค่อยากจะเริ่มชีวิตใหม่เท่านั้น"