อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1900

เซียวหลันยวนรู้ว่าเสิ่นเชี่ยวอยู่ด้านนอก แต่จุดที่นางยืนอยู่ในโถงนี้มองไม่เห็ฯ ดังนั้นพ่อลูกคู่นี้จึงไม่รู้

เมื่อครู่ ฮูหยินอู๋พูดถึงจูเฉียนเฉี่ยน

ใจกว้างมีไมตรีอะไรนั่น นับถือศรัทธาอะไรนั่น คิดจะตอบแทนอะไรนั่น

ถึงอย่างไร ด้วยความคิดของตัวเขา ถ้าหากนางได้ยินว่ามีคนรักฟู่จาวหนิงขนาดนี้ เขาก็รับไม่ได้เหมือนกัน เสิ่นเชี่ยวจะรับได้หรือ?

ฟู่จิ้นเชินมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที ลุกขึ้นยืนเดินออกไปนอกโถง พอออกไปก็เห็นเสิ่นเชี่ยวอยู่ด้านนอกจริงๆ

เสิ่นเชี่ยวตอนนี้สีหน้าดูซับซ้อน

"ฮูหยิน"

"ท่าน ท่านกับแม่นางจูคนนั้น..."

ตอนอยู่ที่เมืองเจ้อน่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฮูหยินอู๋ที่ออกไปเมื่อครู่คนนั้น เสิ่นเชี่ยวเองก็มองออกว่านางไม่ธรรมดา

นางยื่นมือมาสอดระหว่างฟู่จิ้นเชินกับแม่นางอีกคนหนึ่ง นั่นจะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่กระมัง?

เกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ว่าพวกเขาก็ไม่ได้บอกนางนี่?

"เรื่องนี้ข้าแค่ยังไม่ทันได้เล่าให้เจ้าฟัง เพราะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ไม่มีอะไรเกิดขึ้น" ฟู่จิ้นเชินเดินมาตรงหน้านาง

"แม่นางจูคนนั้นคิดจะตอบแทนท่านจริงๆ หรือ? ท่านไปมีบุญคุณอะไรกับนางมา?"

เสิ่นเชี่ยวจิตใจซับซ้อนสับสนมาก

ก่อนหน้านี้พวกเขาเอาแต่หนีตายอยู่ตลอด คอยหลบการไล่สังหารและจับกุม พูดได้ว่าระหกระเหินมาก แล้วยังต้องคอยเลี่ยงคนอยู่บ่อยๆ พยายามไม่ใกล้ชิดกับใครมากเกินไป ดังนั้นสิบกว่าปีนี้ แม้ฟู่จิ้นเชินจะหน้าตาหล่อเหลา ยิ่งไปกว่นั้นยังมีควาามรู้ความสามารถ แต่นางก็ไม่เคยต้องคิดปัญหาเหล่านี้มาก่อน

ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีหญิงสาวคนไหนมีใจให้เขาด้วย

เสิ่นเชี่ยวเห็นฟู่จิ้นเชินเป็นแผ่นฟ้าอยู่ตลอด

และรู้สึกว่าทั้งชีวิตนี้เขาจะมีแค่นางเพียงคนเดียวมาตลอด

พวกเขาเป็นสามีที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา ไม่มีอะไรที่จะแยกพวกเขาออกจากกันได้

แต่คำพูดของฮูหยินอู๋เมื่อครู่ ก็ดึงนางมาถึงความจริงนี้ทันที

ฟู่จิ้นเชินอายุยังไม่มาก ยังมีหญิงสาวคนอื่นที่มาชื่นชมและชอบเขา

นี่นางก็มีช่วงเวลาที่หึงหวงด้วยหรือ?

"ก็แค่ช่วยส่งๆ ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนหน้าเท่านั้น ช่วงหลายปีนี้ข้าลืมเรื่องนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอนางอีก"

"แล้วนางก็จำท่านได้มาตลอดหลายปี คิดจะตอบแทนอยู่ตลอด แล้วยังรักท่านขนาดนั้นด้วย? ตอนที่อยู่ในเมืองเจ้อ พวกท่านอยู่ด้วยกันตลอดหรือ?"

เสิ่นเชี่ยวพยายามข่มความเสียใจไว้ "ท่านสามี ข้าไม่ใช่อยากจะมาทะเลาะกับท่าน ข้าแค่รู้สึกว่า ถ้าในเมืองเจ้อเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ เช่นนั้น นางก็คงไม่ปล่อยวางแบบนี้หรอกกระมัง? ท่านทำไมไม่พานางกลับมาด้วยล่ะ?"

ถ้าพาคนกลับมาจริง นางก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีเหมือนกัน แต่ว่านางก็ไม่มีทางทอดทิ้งฟู่จิ้นเชินหรอก