อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1900

เซียวหลันยวนรู้ว่าเสิ่นเชี่ยวอยู่ด้านนอก แต่จุดที่นางยืนอยู่ในโถงนี้มองไม่เห็ฯ ดังนั้นพ่อลูกคู่นี้จึงไม่รู้

เมื่อครู่ ฮูหยินอู๋พูดถึงจูเฉียนเฉี่ยน

ใจกว้างมีไมตรีอะไรนั่น นับถือศรัทธาอะไรนั่น คิดจะตอบแทนอะไรนั่น

ถึงอย่างไร ด้วยความคิดของตัวเขา ถ้าหากนางได้ยินว่ามีคนรักฟู่จาวหนิงขนาดนี้ เขาก็รับไม่ได้เหมือนกัน เสิ่นเชี่ยวจะรับได้หรือ?

ฟู่จิ้นเชินมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที ลุกขึ้นยืนเดินออกไปนอกโถง พอออกไปก็เห็นเสิ่นเชี่ยวอยู่ด้านนอกจริงๆ

เสิ่นเชี่ยวตอนนี้สีหน้าดูซับซ้อน

"ฮูหยิน"

"ท่าน ท่านกับแม่นางจูคนนั้น..."

ตอนอยู่ที่เมืองเจ้อน่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฮูหยินอู๋ที่ออกไปเมื่อครู่คนนั้น เสิ่นเชี่ยวเองก็มองออกว่านางไม่ธรรมดา

นางยื่นมือมาสอดระหว่างฟู่จิ้นเชินกับแม่นางอีกคนหนึ่ง นั่นจะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่กระมัง?

เกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ว่าพวกเขาก็ไม่ได้บอกนางนี่?

"เรื่องนี้ข้าแค่ยังไม่ทันได้เล่าให้เจ้าฟัง เพราะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ไม่มีอะไรเกิดขึ้น" ฟู่จิ้นเชินเดินมาตรงหน้านาง

"แม่นางจูคนนั้นคิดจะตอบแทนท่านจริงๆ หรือ? ท่านไปมีบุญคุณอะไรกับนางมา?"

เสิ่นเชี่ยวจิตใจซับซ้อนสับสนมาก

ก่อนหน้านี้พวกเขาเอาแต่หนีตายอยู่ตลอด คอยหลบการไล่สังหารและจับกุม พูดได้ว่าระหกระเหินมาก แล้วยังต้องคอยเลี่ยงคนอยู่บ่อยๆ พยายามไม่ใกล้ชิดกับใครมากเกินไป ดังนั้นสิบกว่าปีนี้ แม้ฟู่จิ้นเชินจะหน้าตาหล่อเหลา ยิ่งไปกว่นั้นยังมีควาามรู้ความสามารถ แต่นางก็ไม่เคยต้องคิดปัญหาเหล่านี้มาก่อน

ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีหญิงสาวคนไหนมีใจให้เขาด้วย

เสิ่นเชี่ยวเห็นฟู่จิ้นเชินเป็นแผ่นฟ้าอยู่ตลอด

และรู้สึกว่าทั้งชีวิตนี้เขาจะมีแค่นางเพียงคนเดียวมาตลอด

พวกเขาเป็นสามีที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา ไม่มีอะไรที่จะแยกพวกเขาออกจากกันได้

แต่คำพูดของฮูหยินอู๋เมื่อครู่ ก็ดึงนางมาถึงความจริงนี้ทันที

ฟู่จิ้นเชินอายุยังไม่มาก ยังมีหญิงสาวคนอื่นที่มาชื่นชมและชอบเขา

นี่นางก็มีช่วงเวลาที่หึงหวงด้วยหรือ?

"ก็แค่ช่วยส่งๆ ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนหน้าเท่านั้น ช่วงหลายปีนี้ข้าลืมเรื่องนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอนางอีก"

"แล้วนางก็จำท่านได้มาตลอดหลายปี คิดจะตอบแทนอยู่ตลอด แล้วยังรักท่านขนาดนั้นด้วย? ตอนที่อยู่ในเมืองเจ้อ พวกท่านอยู่ด้วยกันตลอดหรือ?"

เสิ่นเชี่ยวพยายามข่มความเสียใจไว้ "ท่านสามี ข้าไม่ใช่อยากจะมาทะเลาะกับท่าน ข้าแค่รู้สึกว่า ถ้าในเมืองเจ้อเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ เช่นนั้น นางก็คงไม่ปล่อยวางแบบนี้หรอกกระมัง? ท่านทำไมไม่พานางกลับมาด้วยล่ะ?"

ถ้าพาคนกลับมาจริง นางก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีเหมือนกัน แต่ว่านางก็ไม่มีทางทอดทิ้งฟู่จิ้นเชินหรอก

จากนั้นก็มีเสียงหญิงสาวร้องขึ้นมา

"ผู้มีพระคุณ ท่านอยู่ไหนน่ะ? ข้ามาหาท่านนะ!"

พวกของฟู่จาวหนิงพอได้ยินเสียงนี้ ก็ตกตะลึงกันขึ้นมาทันที

ไม่หรอกกระมัง?

พวกเขามองออกไป แล้วก็เห็นร่างบอบบางน่ารักวิ่งตรงมาทางนี้

เสิ่นเชี่ยวมองออกไป ก็เห็นกับแม่นางที่อายุประมาณลูกสาวถือชายกระโปรง วิ่งตรงเข้ามา

นางรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนขับตัวนางให้ดูมีชีวิตชีวา ใบหน้าสวยหมดจดเหมือนดอกไม้เดือนสาม ชวนให้ผู้คนชื่นชอบ

แม่นางวัยเยาว์ที่เปี่ยมด้วยความสดใสร่าเริงคนหนึ่ง!

"ผู้มีพระคุณ?" เสิ่นเชี่ยวงึมงำคำเรียกนี้ซ้ำออกมา นางเข้าใจขึ้นมาทันที "นี่ก็คือแม่นางจูกระมัง?"

นางเพิ่งจะคิด ว่าสามีถึงอย่างไรก็ไม่ได้พานางกลับมา ก็น่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริง

แต่ตอนนี้คนกลับโผล่มาแล้ว!

ยิ่งไปกว่นั้นยังไม่สนสายตาคนอื่น ตะโกนลั่นวิ่งออกมาอีก

นางเหมือนดวงตะวันเจิดจ้า วิ่งเข้ามาหาฟู่จิ้นเชินอย่างสดใส