อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1889

"ช่วงนี้เจ้าก็พักผ่อนดีดีก่อน"

เซียวหลันยวนบีบเอวนาง เป็นห่วงเป็นใย

"ขุนให้มีน้ำมีนวลขึ้นหน่อย"

นางตอนนี้ผอมมากไปแล้ว

ผอมจนดูเหมือนเซียนแล้ว รู้สึกเหมือนจะบินลอยไปได้ตลอดเวลา

ฟู่จาวหนิงลูบหน้าเขา "ท่านเองก็ต้องขุนให้มีน้ำมีนวลด้วย"

สามีภรรยาถัดจากนี้จึงเริ่มแผนการขุนตัวเอง

ฟู่จาวหนิงกลับไปบ้านตระกูลฟู่ ผู้เฒ่าฟู่เองก็เห็นว่านางผอมไปมาก เป็นห่วงจนร้องเรียกป้าจงรีบเข้ามาทำกับข้าวดีดีให้นางสักมื้อ

เซี่ยซื่อกับหลินอันห่าวก็ล้อมเข้ามา หาข่าวเรื่องเมืองเจ้อกับนาง

ระหว่างนี้ ฟู่จาวหนิงก็มองออกว่าเซี่ยซื่อเหมือนมีเรื่องอะไร จึงหาจังหวะถามนางขึ้น

"น้าเซี่ย ทำไมรู้สึกเหมือนท่านดูไม่ค่อยร่าเริงเลย?"

เซี่ยซื่อถอนหายใจ ไม่ได้คิดจะปิดบังนาง

"จาวหนิง เจ้าเองก็รู้แล้ว ว่าเมื่อครู่ข้าหาข่าวเรื่องที่เมืองเจ้ออยู่ไม่น้อย อันที่จริงข้าก็เคยคิด ว่าจะไปอยู่ที่เมืองเจ้อดีไหม"

"ทำไมหรือ? อยู่ที่นี่ไม่สบายใจหรือ?" ฟู่จาวหนิงงงงันขึ้นมา คิดไม่ถึงว่าเซี่ยซื่อมีความคิดแบบนี้

"ไม่หรอก อยู่ที่นี่สบายใจอยู่แล้ว แต่คนของตระกูลหลินก็ไม่ยอมตายใจเอาแต่เข้ามารังควาญ"

หลังจากที่เซี่ยซื่อหย่ากับสามี คนตระกูลหลินก็เริ่มไม่คิดที่จะมาปรากฏตัวต่อหน้านางอีก แต่ว่าตอนนี้ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวกลับมาแล้ว อ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่คิดที่จะล้างแค้นด้วย

ดูเหมือนความสัมพันธ์ของฟู่จาวหนิงกับพ่อแม่จะไม่เลวเลย ทั้งครอบครัวดูอบอุ่นดี

หรือก็คือ ตระกูลฟู่ ตอนนี้คือบ้านของพ่อตาอ๋องเจวี้ยนอย่างแท้จริงแล้ว

มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอ๋องเจวี้ยน

เซี่ยซื่อไม่อยากปิดบังฟู่จาวหนิง มีแผนการอะไรก็พูดออกมาตรงๆ หมด

นางพูดจบ เสิ่นเชี่ยวก็เดินเข้ามา

เสิ่นเชี่ยวเมื่อครู่ก็ได้ยินแล้ว

"ท่านพี่ ท่านไปไม่ได้นะ ท่านกลัวจะทำให้พวกเราเดือดร้อนใช่ไหม แต่อันที่จริงคิดมากเกินไปแล้ว ท่านพาอันห่าวไปอยู่ที่เมืองเจ้อ พวกเราจะวางใจได้อย่างไรกัน? ถึงตอนนั้นจะยิ่งเป็นห่วงพวกท่านเข้าไปใหญ่ ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเป็นข้าราชการชั้นดี แต่ด้วยนิสัยท่านที่ไม่อยากจะทำให้เรายุ่งยาก ไปเมืองเจ้อแล้วถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ท่านจะไปให้ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวปกป้องหรือ?"

เสิ่นเชี่ยวกุมมือเซี่ยซื่อไว้มั่น ตบเบาๆ เพื่อปลอบนาง

"จะว่าไป ท่านพาอันห่าวไปคนเดียว ก็คงดูแลนางไม่ได้ตลอด ถ้าหากเกิดอะไรขึ้น จะมาเสียใจก็ไม่ทันการแล้วนะ"

ฟู่จาวหนิงเองก็พยักหน้า "แม่ข้าพูดถูก น้าเซี่ย ท่านอยู่ในบ้านเราอย่างวางใจเถอะ ข้าจะไปทำให้คนตระกูลหลินไม่กล้ามาหาพวกท่านอีก"

เสิ่นเชี่ยวตะลึงไป

เรื่องอื่นนางไม่ได้ยิน แต่เหมือนนางได้ยินว่าจาวหนิงเรียกนางแล้ว