อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1889

"ช่วงนี้เจ้าก็พักผ่อนดีดีก่อน"

เซียวหลันยวนบีบเอวนาง เป็นห่วงเป็นใย

"ขุนให้มีน้ำมีนวลขึ้นหน่อย"

นางตอนนี้ผอมมากไปแล้ว

ผอมจนดูเหมือนเซียนแล้ว รู้สึกเหมือนจะบินลอยไปได้ตลอดเวลา

ฟู่จาวหนิงลูบหน้าเขา "ท่านเองก็ต้องขุนให้มีน้ำมีนวลด้วย"

สามีภรรยาถัดจากนี้จึงเริ่มแผนการขุนตัวเอง

ฟู่จาวหนิงกลับไปบ้านตระกูลฟู่ ผู้เฒ่าฟู่เองก็เห็นว่านางผอมไปมาก เป็นห่วงจนร้องเรียกป้าจงรีบเข้ามาทำกับข้าวดีดีให้นางสักมื้อ

เซี่ยซื่อกับหลินอันห่าวก็ล้อมเข้ามา หาข่าวเรื่องเมืองเจ้อกับนาง

ระหว่างนี้ ฟู่จาวหนิงก็มองออกว่าเซี่ยซื่อเหมือนมีเรื่องอะไร จึงหาจังหวะถามนางขึ้น

"น้าเซี่ย ทำไมรู้สึกเหมือนท่านดูไม่ค่อยร่าเริงเลย?"

เซี่ยซื่อถอนหายใจ ไม่ได้คิดจะปิดบังนาง

"จาวหนิง เจ้าเองก็รู้แล้ว ว่าเมื่อครู่ข้าหาข่าวเรื่องที่เมืองเจ้ออยู่ไม่น้อย อันที่จริงข้าก็เคยคิด ว่าจะไปอยู่ที่เมืองเจ้อดีไหม"

"ทำไมหรือ? อยู่ที่นี่ไม่สบายใจหรือ?" ฟู่จาวหนิงงงงันขึ้นมา คิดไม่ถึงว่าเซี่ยซื่อมีความคิดแบบนี้

"ไม่หรอก อยู่ที่นี่สบายใจอยู่แล้ว แต่คนของตระกูลหลินก็ไม่ยอมตายใจเอาแต่เข้ามารังควาญ"

หลังจากที่เซี่ยซื่อหย่ากับสามี คนตระกูลหลินก็เริ่มไม่คิดที่จะมาปรากฏตัวต่อหน้านางอีก แต่ว่าตอนนี้ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวกลับมาแล้ว อ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่คิดที่จะล้างแค้นด้วย

ดูเหมือนความสัมพันธ์ของฟู่จาวหนิงกับพ่อแม่จะไม่เลวเลย ทั้งครอบครัวดูอบอุ่นดี

หรือก็คือ ตระกูลฟู่ ตอนนี้คือบ้านของพ่อตาอ๋องเจวี้ยนอย่างแท้จริงแล้ว

มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอ๋องเจวี้ยน