อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1888

"ดูการเคลื่อนไหวของทูตแคว้นหมิ่นอีกหน่อย"

เซียวหลันยวนรู้สึกว่าตอนนี้ยังออกไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ดูก่อนว่าทูตของแคว้นหมิ่นเจรจากับองค์จักรพรรดิได้หรือไม่

ฟู่จาวหนิงดึงเขานั่งลง อ้อมไปอยู่ด้านหลังแล้วนวดหัวให้เขา

หลายวันนี้เขาเองก็ยุ่งเหลือเกิน ต้องจัดการเรื่องตั้งมากมาย นางเหนื่อย เขาเองก็ไม่ได้สบายเท่าไรนัก

"แคว้นหมิ่นต้องการตงฉิง เรื่องนี้ท่านคิดอย่างไรบ้างล่ะ?"

ตงฉิง ถึงอย่างไรก็เป็นของเขา

เขาตอนนี้คงผู้สืบทอดหนึ่งเดียวของตงฉิง

ตงฉิงตอนนี้ต่อให้ยังไม่เห็นท้องฟ้าเห็นตะวัน แต่ก็ไม่ใช่จะไม่มีเจ้าของ

ถ้าหากแคว้นหมิ่นต้องการคลังสมบัติกับเหมืองแร่ของตงฉิง ก็เท่ากับต้องการสิ่งของของเซียวหลันยวน จากความเข้าใจต่อเซียวหลันยวนของฟู่จาวหนิง เขาจะไม่ทนดูของของตนเองถูกแบ่งออกไปแน่

เซียวหลันยวนสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายและสบายที่นิ้วของนางนำมา

"ตงฉิง ข้าไม่ยอมยกให้อยู่แล้ว"

ตงฉิง เขามีจุดประสงค์อื่นอยู่แล้ว

ของที่เป็นของเขา เขาไม่มีทางยอมให้เปล่าๆ แบบนี้

ไหนจะเรื่องนี้ แม้เขาเป็นคนแคว้นเจา แต่ตอนที่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในตงฉิงครั้งนั้น แคว้นเจารู้แต่ก็ไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ในอดีตเคยรับบุญคุณจากตงฉิง แต่ภายหลังกลับไม่คิดจะตอบแทนแม้เพียงน้อย จุดนี้ทำให้ความภักดีต่อแคว้นเจาของเขาลดลงไปพอควร

ส่วนเรื่องแคว้นหมิ่น ห่างจากตงฉิ่งไกลลิบ เดิมทีนี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขา ตอนนี้กลับคิดจะมาคาบชิ้นปลามัน จะเอาตงฉิงไปอยู่ในกำมือ คิดบ้าอะไรอยู่?

"พวกของหลานหรงก็น่าจะพบแล้ว ข้าเตรียมเอากำลังคนเก้าส่วนส่งไปที่ตงฉิง ให้พวกเขาสร้างแนวป้องกันขึ้น"

ถ้าจะเล่นก็ต้องเล่นให้ใหญ่

ตอนนี้สร้างแนวป้องกันขึ้นมา คอยขวางคนที่ละโมบต่อตงฉิงทั้งหมด ยึดตงฉิงเอาไว้ก่อน

"ลุงหวังบอกว่าให้เอาเครื่องพยากรณ์นี้ไปก็จะหาตงฉิงพบ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ต้องไปตงฉิงกันสิ?"