อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1890

เสิ่นเชี่ยวยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น ถลึงตาโตมองฟู่จาวหนิง

นางอยากจะให้เวลาย้อนกลับไปอีกหน่อย แล้วฟังให้ชัดอีกครั้ง เมื่อครู่ฟู่จาวหนิงเรียกนางว่าแม่ใช่ไหม?

เซี่ยซื่อกับฟู่จาวหนิงคุยกันอีกสองคำ ก็เงยหน้าขึ้นมองสภาพเสิ่นเชี่ยว จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น

"อาเชี่ยว?"

นางโตกว่าเสิ่นเชี่ยว ก่อนหน้านี้เสิ่นเชี่ยวก็เรียกนางว่าพี่สะใภ้รองอยู่ตลอด ตอนนี้ทั้งสองคนเรียกกันแบบพี่น้อง นางจึงเรียนกชื่อเสิ้นเชี่ยวตรงๆ

เซี่ยซื่อเขย่าตัวเสิ่นเชี่ยวเบาๆ

"ทำไมนิ่งไปแล้วล่ะ?"

เสิ่นเชี่ยวตอนนี้เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน รีบเช็ดน้ำตาที่หลั่งทะลักออกมา แต่นางเองก็ไม่ทันสังเกต ไม่รู้เลยว่าตนเองร้องไห้ออกมาแล้ว

"ข้า ข้าได้ยินจาวหนิง นาง..." เรียกข้าว่าแม่น่ะ

"จาวหนิงเป็นเด็กดี" เซี่ยซื่อเข้าใจความคิดนางขึ้นมาทันที "เจ้าน่ะ มีบุญญาวาสนามาก"

เซี่ยซื่อก่อนหน้านี้เป็นห่วงฟู่จาวหนิงมาก รู้สึกว่านางยากลำบากจริงๆ ตั้งแต่เด็กไม่มีพ่อแม่ ต่อมาก็ต้องดูแลท่านปู่ตั้งแต่อายุยังน้อย ในบ้านก็ถูกญาติๆ รังแก

นางยังโมโหเสิ่นเชี่ยวกับฟู่จิ้นเชินแทนจาวหนิงเลย

แต่ตอนที่ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวกลับมา นางได้ยินว่าสามีภรรยาทั้งสองคนหนีตายอยู่ข้างนอกสิบกว่าปี ต่อมายังความจำสับสนจากพิษและอาการป่วยอีก ก็เลยรู้สึกว่าต้องไปโกรธแค้นลัทธิเทพทำลายล้างที่มาทำครอบครัวพวกเขาแตกแยก

พวกเขาไม่ง่ายเลยจริงๆ

ถ้าหากพวกเขาหลังจากนี้รักจาวหนิงมากๆ จนตอนที่จาวหนิงมีลูกในอนาคต และมีคนที่สามารถช่วยเหลือนางได้ นี่ถึงจะเป็นเรื่องดี

ตอนนี้จาวหนิงสามารถทิ้งความบาดหมางในอดีตได้แล้ว เซี่ยซื่อเองก็รู้สึกดีใจด้วย