อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1890

เสิ่นเชี่ยวยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น ถลึงตาโตมองฟู่จาวหนิง

นางอยากจะให้เวลาย้อนกลับไปอีกหน่อย แล้วฟังให้ชัดอีกครั้ง เมื่อครู่ฟู่จาวหนิงเรียกนางว่าแม่ใช่ไหม?

เซี่ยซื่อกับฟู่จาวหนิงคุยกันอีกสองคำ ก็เงยหน้าขึ้นมองสภาพเสิ่นเชี่ยว จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น

"อาเชี่ยว?"

นางโตกว่าเสิ่นเชี่ยว ก่อนหน้านี้เสิ่นเชี่ยวก็เรียกนางว่าพี่สะใภ้รองอยู่ตลอด ตอนนี้ทั้งสองคนเรียกกันแบบพี่น้อง นางจึงเรียนกชื่อเสิ้นเชี่ยวตรงๆ

เซี่ยซื่อเขย่าตัวเสิ่นเชี่ยวเบาๆ

"ทำไมนิ่งไปแล้วล่ะ?"

เสิ่นเชี่ยวตอนนี้เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน รีบเช็ดน้ำตาที่หลั่งทะลักออกมา แต่นางเองก็ไม่ทันสังเกต ไม่รู้เลยว่าตนเองร้องไห้ออกมาแล้ว

"ข้า ข้าได้ยินจาวหนิง นาง..." เรียกข้าว่าแม่น่ะ

"จาวหนิงเป็นเด็กดี" เซี่ยซื่อเข้าใจความคิดนางขึ้นมาทันที "เจ้าน่ะ มีบุญญาวาสนามาก"

เซี่ยซื่อก่อนหน้านี้เป็นห่วงฟู่จาวหนิงมาก รู้สึกว่านางยากลำบากจริงๆ ตั้งแต่เด็กไม่มีพ่อแม่ ต่อมาก็ต้องดูแลท่านปู่ตั้งแต่อายุยังน้อย ในบ้านก็ถูกญาติๆ รังแก

นางยังโมโหเสิ่นเชี่ยวกับฟู่จิ้นเชินแทนจาวหนิงเลย

แต่ตอนที่ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวกลับมา นางได้ยินว่าสามีภรรยาทั้งสองคนหนีตายอยู่ข้างนอกสิบกว่าปี ต่อมายังความจำสับสนจากพิษและอาการป่วยอีก ก็เลยรู้สึกว่าต้องไปโกรธแค้นลัทธิเทพทำลายล้างที่มาทำครอบครัวพวกเขาแตกแยก

พวกเขาไม่ง่ายเลยจริงๆ

ถ้าหากพวกเขาหลังจากนี้รักจาวหนิงมากๆ จนตอนที่จาวหนิงมีลูกในอนาคต และมีคนที่สามารถช่วยเหลือนางได้ นี่ถึงจะเป็นเรื่องดี

ตอนนี้จาวหนิงสามารถทิ้งความบาดหมางในอดีตได้แล้ว เซี่ยซื่อเองก็รู้สึกดีใจด้วย

สองปีนี้สถานการณ์ของอันห่าวดีขึ้นมาก เริ่มเรียนรู้ที่จะคบพวกนางเป็นเพื่อน ดังนั้นตอนนี้ถ้ามีงานเลี้ยงเล็กๆ ก็จะไปร่วมด้วย

"ถ้าหากไปเมืองเจ้อ นางก็จะไม่เหลือเพื่อนเลย ยิ่งไปกว่านั้น ไปถึงที่นั่นสองแม่ลูกอย่างพวกเจ้าก็มีแค่กันและกัน แรงกดดันของอันห่าวก็จะมากขึ้น นางเป็นเด็กดี จะต้องมีความคิดหาวิธีช่วยแบ่งเบาความกดดันของเจ้าแน่"

ฟู่จาวหนิงวิเคราะห์อย่างเป็นกลาง "สำหรับเด็กทั่วไปแล้ว จำเป็นอย่างยิ่งที่คนเราต้องมีประสบการณ์ร้อนหนาว ต้องรู้ว่าชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย จึงจะไม่ทำตัวไร้เดียงสาเกินไป แต่อันห่าวนั้นไม่เหมือนกัน อีกสองสามปีต่อจากนี้ยังเป็นช่วงพักฟื้นของนาง สิ่งที่จำเป็นที่สุดคือความสงบสุข ไม่ใช่การคิดมาก"

"ดังนั้น ข้าถึงบอกว่าน้าเซี่ยตอนนี้จะพาอันห่าวไปที่เมืองเจ้อไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเลย ส่วนเรื่องตระกูลหลิน น้าเซี่ยไม่ต้องกังวลว่าจะมาหาเรื่องพวกเราหรอก ก็แค่ตระกูลหลินเท่านั้น กลายเป็นภาระกับความยุ่งยากของพวกเราไม่ได้หรอก"

น้ำเสียงผ่อนคลายของฟู่จาวหนิง ทำให้ใจเซี่ยซื่อผ่อนคลายตามลงมาไม่น้อย

"แล้วก็ อันห่าวบางครั้งเจอกับพวกเขาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไร เผชิญหน้ากับนิสัยน่าเบื่อและน่ารังเกียจของคนเสียบ้าง โดยที่มีพวกเราคอยดูอยู่ ถือว่าเป็นเรื่องดี"

ฟู่จาวหนิงกล่อมเซี่ยซื่อไว้แบบนี้

อันห่าวอันที่จริงก็รู้ความคิดนาง หลายวันนี้ก็อยู่ไม่สุขมาตลอด นางเองก็กลัวการออกจากเมืองหลวงไปยังเมืองเจ้อที่ไม่คุ้นเคยด้วย