อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1859

"เซียวหลันยวนพอได้แล้ว ทำไมถึงผ่านไปไม่ได้เสียที?"ฟู่จาวหนิงถลึงตาใส่เขา

เซียวหลันยวนมือหนึ่งโอบเอวนางไว้ อีกมีหนึ่งดึงบังเหียนม้า เอ่ยขึ้นอย่างจนใจ "ข้าอยากแค่อยากบอกว่า รู้สึกแปลกหน่อยๆ"

ฟู่จาวหนิงจึงเพิ่งรู้ว่าเข้าใจเขาผิด

แต่ว่า นางเองก็รู้สึกว่าถังสืออวิ้นแปลกๆ เพียงพูดออกมาไม่ได้ว่าแปลกตรงไหน

เซียวหลันยวนกลับพูดออกมาแล้ว

"เขามีความรู้สึกแบบหนึ่ง ดูคล้ายๆ กับตัวเจ้า"

พูดประโยคนี้ออกมาเขาก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบอยู่หน่อยๆ ที่มองเห็นจุดคล้ายคลึงกับฟู่จาวหนิงบนตัวชายคนอื่น เขาไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด

"คล้ายข้าหรือ?" ฟู่จาวหนิงรู้ว่าที่เขาพูดมาไม่ใช่หน้าตา

"ตอนที่เจอกับข้า ก็ดูสงบกว่าคนอื่นพอสมควร" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

อำนาจของเขา ตอนที่เผชิญหน้ากับคนอื่น สามารถรู้สึกได้ชัดเจนถึงท่าทีที่คนอื่นมีต่อตนเอง

ประชาชนคือความเคารพ ส่วนพวกข้าราชการชนชั้นสูงบางส่วนก็รู้สึกหวาดกลัวเขา

แน่นอนยังอาจจะมีอารมณ์อื่นอีก แต่ปกติแล้วก็คือสองอย่างนี้

แต่ฟู่จาวหนิงตอนที่เจอเขาครั้งแรกไม่มีสองสิ่งนี้ นางมองเขาเป็นคนระดับเดียวกัน

อารมณ์สงบมาก ถ้าจะบอกว่าผันผวนบ้าง ก็ไม่ใช่เพราะตัวตนฐานะเขา แต่เป็นเพราะใบหน้าหรืออย่างอื่นของเขา

ความรู้สึกที่ถังสืออวิ้นให้เขาเมื่อครู่ก็เป็นแบบนี้

ประชาชนของเมืองเจ้อ ไม่มีสถานะขุนนางติดตัว สายตาตอนที่เห็นเขากลับสงบมาก จะอย่างไรก็ไม่ค่อยปกติ

เซียวหลันยวนพูดเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่าถูกต้องขึ้นมาในพริบตา

"ใช่ ความรู้สึกนี้เลย"

ขนาดหยวนอี้ ในฐานะทูตแคว้นหมิ่น ตอนที่เห็นเซียวหลันยวนก็ยังมีท่าทีระแวดระวัง

แต่ถังสืออวิ้นนิ่งเกินไป

"แม้ว่าเขาจะคารวะท่าน แต่ก็ไม่ได้ถ่อมตนไม่หยิ่งผยอง นี่อาจะเป็นเพราะเขามีพรสวรรค์ตั้งแต่เด็ก มีชื่อเสียง ดังนั้นนิสัยจึงหยิ่งทะนงขึ้นมาหรือเปล่า?"

ฟู่จาวหนิงคาดเดา "เป็นไปได้ไหมว่าคนแบบเขา เหล่าขุนนางทรงอำนาจก็ไม่อาจทำให้เขาโอนอ่อนได้ คนที่ทำได้อาจจะต้องมีความสามารถ?"

เซียวหลันยวนร้องเชอะ "หนิงหนิงดูจะชื่นชมเขาอยู่นะ? รู้สึกว่านี่เป็นความหยิ่งทะนงในฐานะคนเก่งของเขาหรือ? เจ้าคงจะไม่เคยได้ยินชื่อถังสืออวิ้นตอนเด็กๆ แล้วก็เคยรู้สึกชื่นชมเขามาหรอกกระมัง?"

เมื่อครู่ยังบอกไม่ได้หึงอยู่เลย!

"นี่จะหึงไปถึงไหนกัน!"

ฟู่จาวหนิงไม่อยากพูดแล้ว "ไม่ใช่ว่าคาดเดาตามคำพูดของเขาหรือไร? ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยได้ยินชื่อถังสืออวิ้นด้วยซ้ำ"

น่าจะเพราะแต่ก่อนไม่ได้สนใจกับบทกวี วันวันคิดแต่จะไปหาวัตถุดิบยาขุดยา เพื่อให้ท่านปู่มีชีวิตรอดต่อไป

จะไปรู้จักราชาบทกวีอายุน้อยได้ยังไงกัน

พวกเขาต่อปากกันสองสามคำ ก็มาถึงโรงหมอ

ฟู่จาวหนิงไม่ว่างจริงๆ มีคนป่วยมากมายรอนางอยู่

นางลงจากม้า รีบเดินเข้าไป "ข้าจะไปสกัดยาแล้ว" ยาของนางถ้าสามารถสกัดออกมาได้ โรคระบาดนี้ก็จะได้รับการควบคุม

เซียวหลันยวนไม่ได้ขวางนาง

"ท่านอ๋องก็ยังรู้จักมาเยี่ยมคนป่วยอย่างข้าด้วยแฮะ?" อันเหนียนมองเขา วางหนังสือในมือลง ดูจนใจหน่อยๆ

เขายังคิดว่าตนเองถูกลืมไปแล้ว

"จะเคียดแค้นอะไรกันนัก?" เซียวหลันยวนนั่งลงข้างโต๊ะแปดเซียน "ถ้าพระชายาข้าได้ยิน คงได้เข้าใจผิดว่าข้ากับเจ้ามีความสัมพันธ์ลับลมคมในอยู่แน่"

อันเหนียนมุมปากกระตุก

เขาเห็นหยวนอี้เดินตามเข้ามา ก็ยังรู้สึกประหลาดใจ

"ใต้เท้าอันยังไม่หายหรือ?" หยวนอี้เองก็ไม่รู้สึกแปลก หลังจากเข้ามาก็นั่งลงตรงข้ามเซียวหลันยวน

อันเหนียนยิ่งรู้สึกประหลาดใจ

พวกเขาสองคนตอนนี้คุ้นกันขนาดนี้แล้วหรือ?

"สายตาอะไรของเจ้า? คุณชายหยวนจะมาบอกเป้าหมายของทูตแคว้นหมิ่นเถอะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ดังนั้นอย่ามามองเขาด้วยสายตาเหมือนว่าเขาเป็นชายชั่วนอกใจคนรักนะ

อันเหนียนจัดแจงสีหน้าใหม่

"โอ๋? เช่นนั้นข้าก็ล้างหูรอฟังเลย"

เขาเองก็อยากรู้มาก ว่าตอนนี้แคว้นเจามีอะไรที่แคว้นหมิ่นต้องการ

แต่ว่าที่หยวนอี้ตอบรับนี่แปลกมาก

เขาคิดไม่ถึงว่าเซียวหลันยวนจะจับหยวนอี้ไว้อยู่หมัด

"แคว้นหมิ่นได้ข่าวมาว่า" หยวนอี้เอ่ยขึ้นตรงๆ "ข่าวนี้เกี่ยวข้องกับตงฉิง"