อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1860

เกี่ยวข้องกับตงฉิง?

ตงฉิงอีกแล้วเหรอ?

ใต้หน้ากากเซียวหลันยวน สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา

ทำไมช่วงนี้เรื่องหลายเรื่องก็เกี่ยวกับตงฉิงไปหมด? ทำให้เขาแอบรู้สึกเหมือนเป็นตาข่ายผืนใหญ่ กำลังกางมาทางเขา

และเขาก็อยู่ในกลางตาข่ายยักษ์นั่น

อันเหนียนมองเซียวหลันยวน เอ่ยถามหยวนอี้ขึ้นอย่างสงบ

"ตงฉิงไม่ใช่ว่าล่มสลายไปแล้วหรือ?"

"แต่ว่า สิ่งที่พวกท่านไม่รู้ก็คือ มีความลับหนึ่งเกี่ยวกับตงฉิง ตอนนั้นตงฉิงอันที่จริงมีกลไกการป้องกันตนเองอยู่ แม้จะบอกว่าล่มสลาย แต่อันที่จริงก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น กลไกใหญ่เมืองหลักในจุดต่างๆ พอสะสมพลังถึงระดับหนึ่ง ก็จะทำงานขึ้นมา"

"พอกลไกทำงาน อุโมงค์และถนนหลักจะเปิดระบบระบายน้ำดินตะกอน แล้วเมืองจักรพรรดิก็จะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง"

"หลังจากเมืองจักรพรรดิปรากฏขึ้นอีกครั้ง และตอนที่กลุ่มดาวบนท้องฟ้าเคลื่อนย้าย ดาวจักรพรรดิกลับสู่ตำแหน่งเดิม ภูมิประเทศกลับสู่ตำแหน่งที่แน่นอน คลังสมบัติจะปรากฏ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีภูเขาแร่ล้ำค่าอีกหลายลูกที่จะปรากฏด้วย"

พอได้ยินหยวนอี้พูดเช่นนี้ อันเหนียนก็อดตกตะลึงไม่ได้

"ดังนั้น ความหมายของเจ้าก็คือ พอถึงวันนั้น ตงฉิงที่แม้จะไม่มีคนอยู่แล้ว แต่ขอแค่ครอบครองตงฉิงได้ ก็จะสามารถครอบครองสมบัติเหมืองแร่นั่นได้สินะ?"

"ถูกต้อง" หยวนอี้พยักหน้า

ยิ่งไปกว่านั้น นั่นเป็นทรัพย์สมบัติที่ไม่อาจประเมินมูลค่าได้อีกด้วย

เซียวหลันยวนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงมีแววเย้ยหยัน "แคว้นหมิ่นร่ำรวยขนาดนั้นแล้ว ยังไม่พออีกหรือไรกัน?"

หยวนอี้อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ "อ๋องเจวี้ยนพูดติดตลกเสียแล้ว ใต้หล้านี้ มีใครที่รังเกียจเงินทองมากมายบ้าง? แคว้นหมิ่นแม้จะรุ่งเรือง แต่หลายปีนี้ก็มีภัยธรรมชาติและหายนะจากมนุษย์เช่นกัน เจ้าแคว้นก็ควนมีวิสัยทัศน์ที่ยาวไกลด้วย"

พูดตรงๆ แคว้นที่รุ่งเรืองแค่ไหน ก็ยังต้องมีการขยับขยายให้กว้างใหญ๋ออกไปต่อ นั่นถึงจะยิ่งใหญ่ไม่ถดถอย