อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1858

"ตอนนี้เจ้าพูดได้ว่าเป็นคนที่มีคุณสมบัติสืบทอดตงฉิงมากที่สุด นั่นจึงเป็นเส้นทางที่เจ้าควรเดินมากที่สุด หลายปีมานี้ เจ้าก็พยายามอย่างหนัก เพื่อตามหาคนตงฉิงที่ยังมีชีวิตรอดเหล่านั้น แล้วจะทิ้งไปแบบนี้เจ้ารับได้หรือ?"

ฮูหยินอาวุโสถังมองถังสืออวิ้น ก็เห็นสีหน้าหดหู่ของเขาหายไป สายตากลับมาแน่วแน่อีกครั้ง ในใจจึงถอนใจโล่งออกมา

ทุกครั้งที่หลานชายมาหานาง จะต้องเพราะมีเรื่องให้หวั่นไหว

เพราะนั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันยากมากจริงๆ

แต่ที่นางต้องทำคือให้กำลังใจเขา จะยอมให้เขาละทิ้งไปแบบนี้ไม่ได้

"ตงฉิงตอนนั้นคนออกไปตั้งมากมายซึ่งรวมถึงบ้านพวกเราด้วย เรื่องนี้กระทั่งจักรพรรดินีก็ยังไม่รู้ ดังนั้น แม้องค์หญิงใหญ่ภายหลังจะยังมีชีวิต แต่งงาน มีลูก พวกเขาก็ล้วนไม่รู้เรื่องเหล่านี้"

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ตระกูลถังคิดว่าถังสืออวิ้นมีคุณสมบัติการสืบทอดตงฉิง

"พวกเขาไม่รู้ ดังนั้นจึงยังไม่เคยพยายามอะไร เรื่องเหล่านี้ล้วนมีแต่เจ้าที่ทำ คนที่เหนื่อยคือเจ้า"

ถังสืออวิ้นถอนใจ

"สืออวิ้น ต่อให้องค์หญิงใหญ๋จะมีลูกจริง แต่จากข่าวที่เราตรวจสอบมาตอนนั้น องค์หญิงใหญ่ไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว เด็กที่ไม่มีการเสี้ยมสอนจากนาง เติบโตขึ้นมาแล้วจะเป็นอย่างไร? ก็คงเป็นแค่ได้แค่คนธรรมดา"

ฮูหยินอาวุโสถังเตือนเขา "ถ้าเผื่อป็นลูกสาว ในสภาพแวดล้อมอย่างนี้ก็น่าจะแต่งงานไปแล้ว ไปเป็นภรรยาเป็นแม่เป็นสะใภ้ ไม่มีทางมาแข่งอะไรกับเจ้าได้ เอาตงฉิงส่งไปให้มืออีกฝ่ายใครจะไปวางใจได้?"

ดังนั้นภารกิจของตงฉิงให้สืออวิ้นคือเหมาะที่สุดแล้ว

"พ่อแม่เจ้า พี่สาวน้องชายก็ล้วนพยายามอย่างหนักเพื่อเรื่องนี้ พวกเขายังไม่เคยหวั่นไหว แน่นอนว่าเจ้าเองก็หวั่นไหวไม่ได้"

ฮูหยินอาวุโสลูบใบหน้าถังสืออวิ้น "วันนี้เป็นอะไรไป? ปตกิเจ้าไม่เป็นแบบนี้นี่ ไปเจอใครมาหรือ?"

"ไม่ขอรับ" ถังสืออวิ้นส่ายหัว "แค่หาตัวหวางซีไม่เจอเสียที เลยรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก"