อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1857

ถังสืออวิ้นเดินออกไป ย้ายเก้าอี้เล็กมานั่งลงข้างๆ นาง นวดขาเบาๆ ให้นาง

เขาเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา "ท่านย่า หรือว่าเราล้มเลิกดีไหม? หลังจากหาสิ่งนั้นพบแล้วยังไงล่ะ..."

แต่เขายังพูดไม่ทันจบ ฮูหยินอาวุโสก็ตัดบทเขาทันที

"เจ้าพูดอะไรออกมา? จากนี้ไปย่าไม่อยากได้ยินเจ้าพูดอะไรที่ไม่เอาไหนแบบนี้แล้วนะ"

ถังสืออวิ้นฟังออกถึงความโกรธในน้ำเสียงนาง จึงเงียบลงกว่าเดิม

"สืออวิ้น ข้ารู้ว่าหลายปีนี้เจ้าลำบาก แต่ธนูเมื่อยิงแล้วไม่มีหวนกลับ ถ้าตอนนี้พวกเราล้มเลิกไป แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อกัน?"

ถังสืออวิ้นเดิมทีก็เป็นอัจฉริยะอายุน้อย เดิมควรจะมีอนาคตที่สดใส

ตอนนั้นถ้าเขาเป็นไปตามครรลอง ไปร่วมการสอบเคอจวี่กับอัจฉริยะคนอื่นๆ ด้วยความสามารถของเขา อาจจะได้เข้าสอบเตี้ยนซื่อ แล้วกลายเป็นจอหงวนไปแล้ว

ตอนนี้เขาอาจจะเป็นข้าราชการไปแล้วถึงสามปี

แต่ว่า หลายปีมานี้เขาเอาแต่ปิดบังตัวตน ไม่ไปร่วมการสอบเคอจวี่ ไม่ย่ำเข้าสู่เส้นทางข้าราชการ ตอนนี้ก็สิบปีไปแล้ว

เขาใกล้จะยี่สิบสามแล้ว

ถ้าล้มเลิกเรื่องที่อยู่ในมือไป เขาที่อายุยี่สิบสามก็เรียกได้ว่าไม่มีความสำเร็จอะไรเลย

"ท่านย่า พวกเราไปทำการค้าก็ได้..."

"ไร้สาระ เจ้าเป็นคนเรียนหนังสือ จะไปทำการค้าเรอะ? อยากจะกลายเป็นพ่อค้าที่บ้าแต่เงินหรือไรกัน?"

ฮูหยินอาวุโสถังโกรธหนักกว่าเดิม หยิบลูกประคำฟาดไปทางเขา

"เจ้าทนมาตั้งสิบปีแล้ว หลบเลี่ยงคนในอดีต ถูกคนหัวเราะเยาะ ถ้าจะไปเป็นพ่อค้าจริง ไม่ใช่จะถูกคนหัวเราะจนฟันร่วงหรือ?แล้วก็เจ้าอย่าลืมนะ ว่าเจ้าตอนนั้นรับปากกับปู่เจ้าไว้ว่าอย่างไร"