อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1856

เพราะอายุถังสืออวิ้นใกล้เคียงกับเซียวหลันยวน เซียวหลันยวนตอนนั้นก็ให้ความสนใจเขาอยู่ แต่ก็ไม่ได้เจอตัว ดังนั้นเมื่อครู่พอได้ยินชื่อจึงรู้สึกคุ้นๆ

"นั่นเป็นชื่อเสียงจอมปลอมเมื่อนานมาแล้ว คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะจำได้ด้วย" ถังสืออวิ้นคารวะให้อีกครั้ง

"เจ้าไม่เข้าร่วมสอบเคอจวี่มาตลอด" เซียวหลันยวนถาม "หรือว่าไม่เคยขึ้นกระดานมาตลอดกัน?"

บางทีมีชื่อเสียงตอนอายุยังน้อย พอเติบโตความสามารถกลับลดต่ำลง กระทั่งการสอบขั้นต้นก็ยังไม่ผ่าน?"

"ข้าน้อยไม่ได้เข้าร่วมขอรับ"

"โอ๋? ทำไมกัน?" เซียวหลันยวนรู้สึกอยากรู้ขึ้นมา

"เรื่องนี้..."

ถังสืออวิ้นดูลำบากใจขึ้นมา ดูเหมือนจะบอกเหตุผลออกมาลำบาก

เซียวหลันยวนเองก็ไม่คิดจะจี้ต่อ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา หันไปพูดถึงเรื่องที่เด็กสองคนก่อนหน้านั้นพูดมา

"ข้าได้ยินว่า เจ้ารู้สึกว่าพระชายาควรแต่งกับเจ้าหรือ?"

"แค่กๆๆ!"

ถังสืออวิ้นสำลักขึ้นมา หูแดงกว่าเดิม เลิกเสื้อคลุมคุกเข่าลงทันที

เพียงแต่คุกเข่าก็ส่วนหนึ่ง แต่หลังกับแอวเขายังยืดตรง เป็นท่าทางที่ดูทั้งแข็งแกร่งและอ่อนแออยู่ด้วยกัน

"ท่านอ๋องระงับโกรธด้วย! ข้าน้อยแม้จะไม่ได้พูดเช่นนี้ แต่ก็เคยเอ่ยชมพระชายา ถ้อยคำที่ใช้ก็ดูจะมากเกินไปบ้าง ดังนั้นครอบครัวจึงเข้าใจผิด จนเอ่ยล้อเล่นเช่นนี้ขึ้นมา ไม่คิดว่าพอเด็กทั้งสองคนได้ยิน ก็นำมาพูดไร้สาระยิ่งกว่าเดิม"

นี่คือไม่เคารพอย่างมาก เขาจำเป็นต้องคุกเข่า

ถ้าหากอ๋องเจวี้ยนไม่ให้อภัยเขา จะแทงเขาเป็นรูด้วยกระบี่ก็เรื่องปกติ

"และขอพระชายาให้อภัยด้วย" ถังสืออวิ้นหูยังคงแดงอยู่ตลอด เขาไม่ได้มองมาทางฟู่จาวหนิงเลย

"ชมพระชายาด้วยถ้อยคำมากเกินไป?" เซียวหลันยวนกลับคิดไม่คิดจะปล่อยเขาไปแบบนี้ "ชมมาให้ฟังหน่อย ข้าเองก็อยากรู้นัก ว่าอะไรคือคำที่มากเกินไป"

อ่า นี่ก็...

ถังสืออวิ้นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขากล้าพูดชมฟู่จาวหนิงต่อหน้าอ๋องเจวี้ยนเสียที่ไหน?

ตอนนั้นคำที่เขาพูด ความหมายประมาณว่า:ในด้านพระชายา มีความสามารถและทรงสง่า ในด้านหมอ ก็งามโฉมฉลาดหลักแหลม ในด้านหญิงสาว ก็สง่าผ่าเผยอย่างที่สุด เป็นดั่งจันทรากระจ่างฟ้า เจิดจ้าดั่งดวงตะวันในโลกมนุษย์

เขาเรียนกลอนจนชิน ตอนที่เอ่ยชมจึงพูดออกมาค่อนข้างจะเกินจริง...

"เอาล่ะ ข้ายุ่งมากจริงๆ ไม่อยากฟังคนอื่นมาชมข้าแล้ว พวกเรากลับกันไหม?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าถ้าต้องมาฟังนักกวีกล่าวชมตนเองตรงหน้า มันคงจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกน่าดู รีบกลับไปดีกว่า ถ้าเผื่อถังสืออวิ้นชมออกมาจริงๆ เซียวหลันยวนฟังแล้วก็ไม่รู้จะเดือดขึ้นมาไหม

"เฮอะ"

เซียวหลันยวนร้องเฮอะขึ้นมา หลือบมองถังสืออวิ้นผาดหนึ่ง แล้วก็ปลีกตัวออกไปทันที

ฝุ่นตลบฟุ้งไปทางถังสืออวิ้น แต่เขาไม่ขยับ

ฟู่จาวหนิงเกือบจะพูดกับเซียวหลันยวนว่า ท่านอ๋องเจวี้ยน พวกเราไม่ทำตัวไร้เดียงสาแบบนี้ได้ไหม?

"กล้าไปดูท่านย่าหน่อย"

เขาเข้าประตู กลับเรือนไป

ห้องข้างตะวันออก ห้องพระเล็ก

ฮูหยินอาวุโสผมสีเงินคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมือถือลูกประคำ หลับตาพริ้ม ในห้องพระมีควันธูปลอยกรุ่น เตาให้ความอบอุ่น เงียบสงบเหลือแสน

การมาถึงของถังสืออวิ้น ทำลายความสงบนี้ลง

"ท่านย่า"

ฮูหยินอาวุโสลืมตามองเขา ยิ้มขึ้นมา

"สืออวิ้น ทำไมถึงมาห้องพระหาย่าล่ะ? วันนี้มีข่าวดีอะไรหรือ? ได้ข่าวหวางซีหรือยัง?"

ถังสืออวิ้นพอได้ยินก็รู้สึกจนใจ

"ท่านย่า ทำไมท่านแน่ใจนักว่าหวางซีอยู่ในเมืองเจ้อ?"

"เมืองเจ้ออยู่ใกล้เมืองหลวงที่สุด การคมนาคมก็เจริญ ตอนนั้นตะรกูลหวางเคยมีญาติที่เป็นคนเมืองเจ้อ เหมือนความสัมพันธ์ของย่ากับเมืองเจ้อ ต้องการจะลงหลักปักฐานใช้ชีวิตอย่างสงบ แต่ก็ไม่อยากตัดขาดจากการรับข่าวสาร เมืองเจ้อจึงเป็นตัวเลือกที่ดีมาก"

"หลานยังหาตัวหวางซีไม่พบ"

ฮูหยินอาวุโสถังผิดหวังอย่างชัดเจน

"ทำไมหามาตั้งนานแล้วถึงยังไม่พบกันนะ? ของชิ้นนั้น จะต้องอยู่ในมือหวางซีแน่ๆ"