อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1855

อย่าว่าแต่เขาเลย ขนาดฟู่จาวหนิงเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจ

ชายหนุ่มแบบนี้ ถ้านางเคยรักษาไปจริงต้องจำได้แน่ แต่นางกลับนึกไม่ออกเลย

"ท่านยังสงสัยข้าหรือ?" นางหันหน้าไปมองเซียวหลันยวน

"ไม่ใช่สงสัย..."

เซียวหลันยวนเองก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้ของตนเองควรจะเรียกว่าอย่างไร

ชายหนุ่มคนนั้นรีบเดินมาตรงหน้าม้าพวกเขา

เขาคารวะให้ ไม่เย่อหยิ่งไม่ถ่อมตน กล่าวคำขอโทษขึ้นมาก่อน

"คารวะท่านอ๋อง พระชายา ข้าน้อยถังสืออวิ้น เมื่อครู่เด็กทั้งสองคนเป็นหลานข้า คนเล็กจะซนหน่อย พูดจาไม่ประสีประสา ขออ๋องเจวี้ยนพระชายาให้อภัยด้วย"

"ถังสืออวิ้น?"

เซียวหลันยวนย้ำชื่อเขามาอีกครั้ง ดูคุ้นๆ หูชอบกล

"เจ้าเคยมารักษาที่โรงหมอหรือ?" ฟู่จาวหนิงเองก็คุ้นๆ ชื่อนี้ แต่กลับจำไม่ได้

ถังสืออวิ้นพยักหน้า "ตอนนั้นในบ้านไฟไหม้ ควันดำขโมงไปหมด ใบหน้าข้ามีแต่เขม่า เกรงว่าคงจะมองไม่ออก ดังนั้นพระชายาจึงจำไม่ได้"

พอได้ยินเขาบอกแบบนี้ ฟู่จาวหนิงก็เหมือนจะนึกออกแล้ว

นางเอ่ยขึ้นอย่างเข้าใน "ที่แท้ก็เจ้านี่เอง"

"อื๋อ?" เซียวหลันยวนโน้มตัวไปข้างหน้า เอาคางพาดไว้บนบ่านาง ท่าทางดูเฉื่อยๆ ชาๆ

แต่อันที่จริงก็หึงอยู่หน่อยๆ

ก่อนหน้านี้ฟู่จาวหนิงยังบอกว่าจำไม่ได้อยู่เลย แต่ตอนนี้น้ำเสียงประโยคที่ว่า "ที่แท้ก็เจ้านี่เอง" ดูเหมือนจะจำได้ลึกพอควรนะ

"ข้าน้อยละอายใจมาก" ถังสืออวิ้นพูดจบก็หน้าแดง หูเองก็แดงขึ้นมา